ପପ୍ରଚ୍ଛ ଦମନଂ ଚେତି କସ୍ତ୍ଵଂ କସ୍ମାଦିହାଗତଃ
ସେ ଦମନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'
ଭଗୋଃ ପାଶୁପତାଚାର୍ଯ ସର୍ଵଜ୍ଞାରାଧନପ୍ରିଯ
ଭାଗଙ୍କ ପାଶୁପତ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ସର୍ବଜ୍ଞଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ।
କଥଯାମି ଯଥାର୍ଥଂ ତେ ନିଜଚେତୋଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହିବି, ମୋ ମନର ଚାଳ-ଚଳନ କେମିତି ହେଉଛି।
ସଂସାରାସାରତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵାନପ୍ରସ୍ଥମଶିଶ୍ରିଯମ୍
ଏହି ସଂସାରର ଅର୍ଥହୀନତା ବୁଝି, ମୁଁ ଅରଣ୍ୟବାସ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।
ସ୍ନାତଂ ବହୁଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ମଂତ୍ରା ଜପ୍ତାସ୍ତୁ କୋଟିଶଃ
ମୁଁ ବହୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିଛି, ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିଛି।
ଶୁଶ୍ରୂଷିତାଶ୍ଚ ଗୁରଵୋ ବହଵୋ ବହ୍ଵନେହସମ୍
ମୁଁ ବହୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା କରିଛି, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାୟ ଦୋଷରହିତ ଥିଲେ।
ଶିଖରାଣି ଗିରୀଂଦ୍ରାଣାଂ ମଯା ଚାଧ୍ଯୁଷିତାନ୍ଯହୋ 4.2.74.
ମୁଁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ବସିଛି, ଏହା ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।
ରସାଯନାନି ବହୁଶଃ ସେଵିତାନି ମଯା ପୁନଃ
ମୁଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ରସାୟନ ପ୍ରୟୋଗ ବାରମ୍ବାର କରିଛି।
ମଯା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ବହୁଶଃ କୃତାଂତଵଦନୋପମାଃ
ମୁଁ ବହୁ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ମୃତ୍ୟୁର ମୁହଁ ପରି ଲାଗିଥାଏ।
ପରଂ କିଂଚିତ୍କ୍ଵଚିନ୍ନୈକ୍ଷି ସିଦ୍ଧ୍ଯଂକୁରମପି ପ୍ରଭୋ
ତଥାପି, ମହାପ୍ରଭୁ, କେଉଁଠି ମୁଁ ସତ୍ୟ ସିଦ୍ଧିର ଏକ ଅନ୍ଶ ମଧ୍ୟ ଦେଖିନାହିଁ।
ମନସଃ ସ୍ଥୈର୍ଯମାପନ୍ନମିଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତସିଦ୍ଧିନା
ମୋ ମନ ଏପରି ଶାନ୍ତି ନେଇଥିଲା, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ପରି ଲାଗିଥିଲା।
ତେନୈଵ ମହତୀ ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିତ୍ରୀ ମମ ନାନ୍ଯଥା
ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଖରେ ବଡ଼ ସିଦ୍ଧି ଆସିବ, ଅନ୍ୟଥା ନାହିଁ।
ଅନେନୈଵ ଶରୀରେଣ ପାର୍ଥିଵେନ ପ୍ରଥୀଯସୀ
ଏହି ପୃଥିବୀର ଶରୀର ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଟୁଟ,
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଦୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରୋଵାଚ ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ ମୁମୁକ୍ଷୂଣାଂ ଧୃତଵତାଂ ମହାପାଶୁପତଂ ଵ୍ରତମ୍
ସେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ— ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଦୃଢ଼ ମନ ବାଳକଙ୍କୁ ମହାପାଶୁପତ ଉପବାସ।
ଶୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋ ଭୂତ୍ଵା ତଦା ତେ କଥଯାମ୍ଯହମ୍
ଏବେ ତୁମେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ, ମୁଁ ସେଥିରେ କଥା କହିବି।
ଅଵିମୁକ୍ତେ ମହାକ୍ଷେତ୍ରେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦେ ସତାମ୍
ଅବିମୁକ୍ତ ମହାକ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯାହା ସଦ୍ଗୁଣୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ,
ସମାଶ୍ରିତାନାଂ ଜଂତୂନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍ 4.2.74.
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ,
କର୍ମଭୂରୁହ ଦାଵାଗ୍ନୌ ସଂସାରାବ୍ଧ୍ଯୌର୍ଵଶୋଚିପି
କର୍ମର ଗଛର ଦାବାଗ୍ନିରେ, ସଂସାରର ଦୁଃଖ ଜ୍ୱାଳାରେ,
ଦୀର୍ଘନିଦ୍ରା ପ୍ରସୁପ୍ତାନାଂ ପରମୋଦ୍ବୋଧଦାଯିନି
ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘ ନିଦ୍ରାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଛନ୍ତି, ଏହା ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜାଗୃତି ଦେଇଥାଏ।
ଅନେକଜନ୍ମଜନିତ ମହାପାପାଦ୍ରିଵଜ୍ରିଣି
ଏହା ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଜମା ହୋଇଥିବା ମହାପାପର ପାହାଡ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ବଜ୍ର।
ଵିଶ୍ଵେଶିତୁଃ ପରେଧାମ୍ନି ସୀମ୍ନି ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଯୋଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଳିକଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସରେ, ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ସୀମାରେ,
ଏଵଂଵିଧେ ମହାକ୍ଷେତ୍ରେ ସର୍ଵଦୁଃଖୌଘହାରିଣି
ଏପରି ମହାପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ପ୍ରବାହ କ୍ଷୟ ହୁଏ,
ଯତ୍ର କାଲଭଯଂ ନାସ୍ତି ଯତ୍ର ନାସ୍ତ୍ଯେନସୋ ଭଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କାଳ ବା ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ପାପରୁ ଭୟ ନାହିଁ,
ତୀର୍ଥାନି ଯାନି ଲୋକେସ୍ମିଞ୍ଜଂତୂନାମଘହାନ୍ଯହୋ
ଏହି ଜଗତର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକ, ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବମାନଙ୍କର ପାପ କ୍ଷୟ ହୁଏ,
ଅପି କାଶ୍ଯାଂ ଵସେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସର୍ଵାଶୀ ସର୍ଵଵିକ୍ରଯୀ
ଯଦି କାଶୀରେ କେହି ବସିଥାଏ, ସେ ଚାହେଁ କିଛି ଚାହେଁ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ କିଛି ବିକ୍ରି କରେ,
ରାଗବୀଜସମୁଦ୍ଭୂତଃ ସଂସାରଵିଟପୋ ମହାନ୍
ରାଗର ବିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ବଡ଼ ସଂସାରର ଗଛ,
ସର୍ଵେଷାମୂଷରାଣାଂ ତୁ କାଶୀ ପରମ ଊଷରଃ 4.2.74.
ସମସ୍ତ ଉଷର ଭୂମିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କାଶୀ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉଷର ଭୂମି ଅଟୁ,
ସ୍ମରିଷ୍ଯଂତୀହ ଯେ କାଶୀମଵଶ୍ଯଂ ତେପି ସାଧଵଃ
ଏଠାରେ ଯେମାନେ କାଶୀକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ ମନ୍ୟ ହେଇଯାନ୍ତି,
ଵିଭୂତିଃ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ସତ୍ଯାଦୀନାଂ ସୁଭଂଗୁରା
ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହିମା, ସତ୍ୟ ଓ ଏହା ପରି ଗୁଣମାନ, ବହୁତ ନାଜୁକ ଅଟୁ,
କୃମିକୀଟପତଂଗାନାମଵିମୁକ୍ତେ ତନୁତ୍ଯଜାମ୍
ଅବିମୁକ୍ତରେ ଯେ କୀଟ, ପୋକା ଓ ପତଙ୍ଗ ଦେହ ଛାଡ଼ନ୍ତି,