ତ୍ରଯୀମଯସ୍ତୁରୀଯୋଯସ୍ତୁର୍ଯାତୀତୋଖିଲାତ୍ମକଃ
ଯିଏ ତିନି ବେଦର ଆଧାର, ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ଅତିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତର ସାର୍ଥକତା।
ପ୍ରାଵର୍ତଂତ ଯତୋ ଵେଦାଃ ସାଂଗାଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ଯୋନଯଃ
ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ବେଦ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେ ସମସ୍ତର ମୂଳ।
ଵୃଷଭୋ ଯସ୍ତ୍ରିଧାବଦ୍ଧୋ ରୋରଵୀତି ମହୋମଯଃ
ଯିଏ ତିନି ପ୍ରକାରରେ ବାନ୍ଧା ଥିବା ବୃଷଭ, ଯିଏ ମହାନ୍ତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି।
ଶୃଂଗଶ୍ଚତ୍ଵାରି ଯସ୍ଯାସନ୍ହସ୍ତାସଃ ସପ୍ତ ଏଵ ଚ
ଯାହାର ଚାରିଟି ଶିଙ୍ଗ ଏବଂ ସାତଟି ପାଦ ଅଛି।
ଯଦଂତର୍ଲୀନମଖିଲଂ ଭୂତଂ ଭାଵି ଭଵତ୍ପୁନଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ଲୀନଂ ମୃଗ୍ଯେତ ଯତ୍ରୈତଦାବ୍ରହ୍ମସ୍ତଂବଭାଜନମ୍
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ କିଛି ଲୟ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଖୋଜାଯାଏ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ଅଛି।
ପଂଚାର୍ଥା ଯତ୍ର ଭାସଂତେ ପଂଚବ୍ରହ୍ମମଯଂ ହି ଯତ୍
ଯେଉଁଠି ପାଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, କାରଣ ସେ ପାଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମର ଗଠିତ।
ତମାଲୋକ୍ଯ ତତୋ ଵେଧା ଲିଂଗରୂପିଣମୀଶ୍ଵରମ୍ 4.2.73.
ତାଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ, ଭଗବାନ୍ ଭାବେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦେଖିଥିଲେ।
ନାନାଵର୍ଣସ୍ଵରୂପାଯ ଵର୍ଣାନାଂ ପତଯେ ନମଃ 4.2.73.
ଅନେକ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୂପର ଧାରୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣର ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପରବ୍ରହ୍ମ ନମୋସ୍ତୁତେ 4.2.73.
ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର; ପରବ୍ରହ୍ମ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵଭୁକ୍ସର୍ଵକର୍ତା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵସଂହାରକାରକ 4.2.73.
ତୁମେ ସମସ୍ତ କିଛି ଭୋଗ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିନାଶର କାରଣ।
ତ୍ଵମେଵ ହି ଶରଣ୍ଯଂ ମେ ତ୍ଵମେଵ ହି ଗତିଃ ପରା 4.2.73.
ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ।
ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପଃଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵାମ୍ନାଯ ନିଧିର୍ଭଵ 4.2.73.
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତପସ୍ୟାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପାରମ୍ପରିକ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର ହେଉ।
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ତୀର୍ଥାନି ସହ ସାଗରୈଃ 4.2.73.
ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ସାଗରଗୁଡ଼ିକ ଏକାସାଥିରେ ଥାଏ।
କେଵଲଂ ଭୂମିଭାରାଯ ଜନ୍ମିନୋ ଜନ୍ମ ତସ୍ଯ ଵୈ 4.2.73.
ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ବହିବା ପାଇଁ ମାନବମାନେ କେବଳ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ।
ସ୍ତୁଵନ୍ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତଵେନୈଵ ସ୍ଵାତ୍ମନା ଵିହିତେନ ହି ।।4.2.73.
ସେ ନିଜ ମନରେ ରଚିଥିବା ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ତଵମିମଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ତ୍ରିକାଲଂ ପରିଵତ୍ସରମ୍
ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ଷ୍ଟୁତିଟିକୁ ଦିନରେ ତିନିଥର ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଜପ କରିଲେ—
ପଦ୍ମକଲ୍ପେ ତୁ ଯା ଵୃତ୍ତା ଦମନସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ
ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ ଦ୍ୱିଜ ଦମନଙ୍କର କଥା ଘଟିଥିଲା ।
ଭାରଦ୍ଵାଜସ୍ଯ ତନଯୋ ଦମନୋ ନାମ ନାମତଃ
ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପୁଅ ଦମନ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ ।
ସଂସାରଦୁଃଖବହୁଲଂ ଜୀଵିତଂ ଚାପି ଚଂଚଲମ୍
ଏହି ଜୀବନ ଏକାଧିକ ସଂସାରିକ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ।
କାଂଚିଦ୍ଦିଶଂ ସମାଲଂବ୍ଯ ନିର୍ଵେଦଂ ପରମଂ ଗତଃ
କିଛି ଦିଶାକୁ ଧରି ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିରକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ।
ପ୍ରତିତୀର୍ଥଂ ପ୍ରତିନଦି ସ ବଭ୍ରାମ ତପୋଯୁତଃ
ତପସ୍ୟାରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ସେ ପ୍ରତି ତୀର୍ଥ ଏବଂ ନଦୀ ଉପରେ ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲେ ।
ଅଧ୍ଯୁଵାସ ସ ତାଵଂତି ସଂଯତେଂଦ୍ରିଯମାନସଃ
ସେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ରହିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଏବଂ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ।
ମନୋରଥୋପଦେଷ୍ଟା ଚ କୁତ୍ରଚିତ୍କ୍ଵାପି ନେକ୍ଷିତଃ
ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରେରକ କେଉଁଠି ମିଳିଲେ ନାହିଁ ।
ରେଵାତଟେ ନିରୈକ୍ଷିଷ୍ଟ ତୀର୍ଥଂ ଚାମରକଂଟକମ୍
ରେବା ନଦୀର କୂଳରେ ସେ ଅମରକଣ୍ଟକ ତୀର୍ଥକୁ ଦେଖିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଟମନା ଆସୀଚ୍ଚେତଃ ସ୍ଥୈର୍ଯମଵାପ ହ
ଏହାକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା ଏବଂ ଚିତ୍ତ ଦୃଢ଼ତା ପାଇଲା ।
ଵିଭୂତିଭୂଷିତତନୂନ୍କୃତଲିଂଗସମର୍ଚନାନ୍ 4.2.74.
ସେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶରୀରକୁ ବିଭୂତି ଲଗାଇ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାରେ ଲିନ ଥିଲେ ।
ସ୍ଵସ୍ଥୋପଵିଷ୍ଟାନ୍ସ୍ଵପୁରୋରଗ୍ରତୋଽଚଲମାନସାନ୍
ସେମାନେ ନିଜ ସହରରେ ସ୍ୱସ୍ଥ ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ମନ ଅଚଳ ଥିଲା ।
ପ୍ରବଦ୍ଧହସ୍ତଯୁଗଲଃ ପ୍ରଣମତରକଂଧରଃ
ହାତ ଜୋଡି ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସମ୍ପ୍ରଦାନ କଲେ ।
ଵାର୍ଧକେନ ସମାକ୍ରାଂତସ୍ତପସା କୃଶଵିଗ୍ରହଃ
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିଲେ ।