ଓଂକାରେଶସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ କଥମତ୍ର ସମାଗମଃ
ଓଁକାରେଶ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଓଁକାରର ଏଠାରେ କିପରି ଏକତା ହୁଏ?
କିମାତ୍ମକୋଽଯମୋଂକାରୋ ମହିମାସ୍ଯ ଚ କୋ ହର
ହେ ହର, ଏହି ଓଁକାରର ସ୍ୱଭାବ କଣ, ଏହାର ମହିମା କଣ?
ମୃଡାନୀଵାକ୍ସୁଧାମେତାଂ ଵିଧାଯ ଶ୍ରୁତିଗୋଚରାମ୍
ହେ ମୃଡ, ଏହି ମଧୁର କଥାକୁ ଏପରି ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରବଣ କରିବା ପାଇଁ ସହଜ ହେବ।
ଯଥୋଂକାରସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵ ଇହାଭଵତ୍
ଯେପରି ଓଁକାର ଓ ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରକଟ ଏଠାରେ ହୋଇଥିଲା,
ପୁରାନଂଦଵନେ ଚାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଣା ଵିଶ୍ଵଯୋନିନା
ପୂର୍ବେ ଆନନ୍ଦବନରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ସ, ଦ୍ୱାରା,
ପୂର୍ଣେ ଯୁଗସହସ୍ରେଽଥ ଭିତ୍ତ୍ଵା ପାତାଲସପ୍ତକମ୍
ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସପ୍ତ ପାତାଳକୁ ଭେଦି,
ଯଦଂତରାଵିରଭଵନ୍ନିର୍ଵ୍ଯାଜେନ ସମାଧିନା
ଯେତେବେଳେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଗତ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକଟ ହେଲା,
ଯୋଭୂଚ୍ଚଟଚଟାଶବ୍ଦଃ ସ୍ଫୁଟତୋ ଭୂମିଭାଗତଃ ।। 4.2.73.
ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହା ଭୂମିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଚଟାଚଟି ଶବ୍ଦ ଥିଲା।
ସ୍ରଷ୍ଟାଵିସୃଷ୍ଟ ତଦ୍ଧ୍ଯାନୋ ଯାଵଦୁନ୍ମୀଲ୍ଯଲୋଚନେ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେ ଧ୍ୟାନକୁ ଛାଡି, ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଲେ।
ଅକାରଂ ସତ୍ତ୍ଵସଂପନ୍ନମୃକ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ସୃଷ୍ଟିପାଲକମ୍
ସେ 'ଅ' ଅକ୍ଷରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୂମିକ୍ଷେତ୍ର ଓ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ।
ଉକାରମଥ ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ରଜୋରୂପଂ ଯଜୁର୍ଜନିମ୍
ତାହା ପୂର୍ବରୁ, ସେ 'ଉ' ଅକ୍ଷରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ରଜୋଗୁଣର ସ୍ୱଭାବ ଓ ଯଜୁରର ଉତ୍ସ।
ନୀରଵଧ୍ଵାଂତସଂକେତ ସଦନାଭଂ ତଦଗ୍ରତଃ
ତାହାର ଆଗରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଅନ୍ଧକାରର ଚିହ୍ନକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଆଧାର ନଥିବା ଗୃହ ସଦୃଶ।
ସାମ୍ନୋ ଯୋନିଂ ଲଯେ ହେତୁଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ରୁଦ୍ରସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ସେ ସାମବେଦର ଉତ୍ସ, ଲୟର କାରଣ, ଏବଂ ରୁଦ୍ରର ସ୍ୱରୂପକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୂପମଯାକାରଂ ସଗୁଣଂ ଵାପି ନିର୍ଗୁଣମ୍
ସେ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିତ ଆକାରକୁ ଦେଖିଲେ, ଗୁଣସହିତ କିମ୍ବା ନିର୍ଗୁଣ।
ଶଵ୍ଦବ୍ରହ୍ମେତି ଯତ୍ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵଵାଙ୍ମଯକାରଣମ୍
ଯେଉଁ ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ସମସ୍ତ ଭାଷା ଓ କଥାର କାରଣ।
କାରଣଂ କାରଣାନାଂ ଚ ଜଗଦ୍ଯୋନିଂ ଚ ତଂ ପରମ୍
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ଓ ଜଗତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉତ୍ସ।
ଅଵନାଦୋମିତି ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହାର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ 'ଅବନାଦ' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।
ଅରୂପୋପି ସରୂପାଢ୍ଯଃ ସ ଧାତ୍ରା ନେତ୍ରଗୀକୃତଃ ତତସ୍ତାର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଯସ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍ ।। 4.2.73.
ଯେଉଁଠିଏ ରୂପହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ରୂପରେ ଭରପୂର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଥିଲେ। ସେହିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ 'ତାର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଥିଲେ।
ପ୍ରଣୂଯତେ ଯତଃ ସର୍ଵୈଃ ପରନିର୍ଵାଣକାମୁକୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ସ୍ଵସେଵିତାରଂ ପୁରୁଷଂ ପ୍ରଣଯେଦ୍ଯଃ ପରଂପଦମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରେ, ସେ ଲୋକଙ୍କୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚାଇଦିଅନ୍ତି।
ତ୍ରଯୀମଯସ୍ତୁରୀଯୋଯସ୍ତୁର୍ଯାତୀତୋଖିଲାତ୍ମକଃ
ଯିଏ ତିନି ବେଦର ଆଧାର, ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ଅତିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତର ସାର୍ଥକତା।
ପ୍ରାଵର୍ତଂତ ଯତୋ ଵେଦାଃ ସାଂଗାଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ଯୋନଯଃ
ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ବେଦ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେ ସମସ୍ତର ମୂଳ।
ଵୃଷଭୋ ଯସ୍ତ୍ରିଧାବଦ୍ଧୋ ରୋରଵୀତି ମହୋମଯଃ
ଯିଏ ତିନି ପ୍ରକାରରେ ବାନ୍ଧା ଥିବା ବୃଷଭ, ଯିଏ ମହାନ୍ତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି।
ଶୃଂଗଶ୍ଚତ୍ଵାରି ଯସ୍ଯାସନ୍ହସ୍ତାସଃ ସପ୍ତ ଏଵ ଚ
ଯାହାର ଚାରିଟି ଶିଙ୍ଗ ଏବଂ ସାତଟି ପାଦ ଅଛି।
ଯଦଂତର୍ଲୀନମଖିଲଂ ଭୂତଂ ଭାଵି ଭଵତ୍ପୁନଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ଲୀନଂ ମୃଗ୍ଯେତ ଯତ୍ରୈତଦାବ୍ରହ୍ମସ୍ତଂବଭାଜନମ୍
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ କିଛି ଲୟ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଖୋଜାଯାଏ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ଅଛି।
ପଂଚାର୍ଥା ଯତ୍ର ଭାସଂତେ ପଂଚବ୍ରହ୍ମମଯଂ ହି ଯତ୍
ଯେଉଁଠି ପାଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, କାରଣ ସେ ପାଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମର ଗଠିତ।
ତମାଲୋକ୍ଯ ତତୋ ଵେଧା ଲିଂଗରୂପିଣମୀଶ୍ଵରମ୍ 4.2.73.
ତାଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ, ଭଗବାନ୍ ଭାବେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦେଖିଥିଲେ।
ନାନାଵର୍ଣସ୍ଵରୂପାଯ ଵର୍ଣାନାଂ ପତଯେ ନମଃ 4.2.73.
ଅନେକ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୂପର ଧାରୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣର ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପରବ୍ରହ୍ମ ନମୋସ୍ତୁତେ 4.2.73.
ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର; ପରବ୍ରହ୍ମ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।