ଇମାନି ଯାନି ଲିଂଗାନି ସର୍ଵେଷାଂ ମୁକ୍ତିଦାନି ହି ମଯୈତାନି କୃତାନ୍ଯେଵ ମହାଭକ୍ତିକୃପାଵଶାତ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗଗୁଡିକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ । ମୁଁ ଏଗୁଡିକୁ ଭକ୍ତି ଏବଂ କୃପାରେ ସ୍ଥାପନ କରିଛି ।
ଅସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ଧ୍ରୁଵଂ ମୁକ୍ତିରିତି ଯା ପ୍ରଥିତି ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ମିଳିବା ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କଥା ।
ତ ଏଵ ଵ୍ରତିନଃ କାଂତେ ତ ଏଵ ଚ ତପସ୍ଵିନଃ
କାନ୍ତେ, ସତ୍ୟ ଉପବାସ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ଲୋକମାନେ, ସତ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲୋକମାନେ ।
ତ ଏଵାଭ୍ଯସ୍ତସଦ୍ଯୋଗା ଦତ୍ତଦାନାସ୍ତ ଏଵ ହି
ଏହି ଲୋକମାନେ ଏକାଗ୍ର ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଦାନ ଦେଇଛନ୍ତି ।
ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତାଶ୍ଚ ଯେ ଧର୍ମାଃ ପ୍ରଣୀତା ମୁନିସତ୍ତମୈଃ
ଯେ ଧର୍ମଗୁଡିକ ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ଯାହା ଯଜ୍ଞ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଭିତରେ ପଡ଼େ ।
ଯେନାଵିମୁକ୍ତମାସାଦ୍ଯ ମହାଲିଂଗାନି ପାର୍ଵତି
ପାର୍ବତୀ, ଯେଉଁ ଦ୍ୱାରା ଅବିମୁକ୍ତକୁ ପହଞ୍ଚି ମହାଲିଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ ।
ସ୍ଵଭକ୍ତାନାଂ ହିତାଥାର୍ଯ ତାନ୍ଯଥାକର୍ଣଯାଗ୍ରଜ
ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ଆପଣ ଏଗୁଡିକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ କହିବାକୁ ଯାଉଛି ।
ଶୈଲେଶଃ ସଂଗମେଶଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଲୀନୋ ମଧ୍ଯମେଶ୍ଵରଃ 4.2.73.
ଶୈଳେଶ, ସଙ୍ଗମେଶ, ସ୍ୱର୍ଲୀନ ଓ ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱର—
ଉପଶାଂତ ଶିଵୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ନିଵାସେଶ୍ଵର ଏଵ ଚ
ଉପଶାନ୍ତ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଶିବ ଓ ନିବାଶେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ—
ମୁନେ ଚତୁର୍ଦଶୈତାନି ମହାଂତ୍ଯାଯତନାନି ଵୈ
ମୁନି, ଏହି ଚଉଦ ଟି ଏକ ଅତି ମହାନ ପୀଠ ।
ଚୈତ୍ରକୃଷ୍ଣପ୍ରତିପଦଂ ସମାରଭ୍ଯ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଚୈତ୍ର ମାସର କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ଏହା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ବଡ଼ ପ୍ରୟାସରେ ।
ଏତେଷାଂ ଵାର୍ଷିକୀ ଯାତ୍ରା ସୁମହୋତ୍ସଵପୂର୍ଵକମ୍
ଏହି ଥାନଗୁଡିକୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଯାତ୍ରା ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ସହିତ ପାଳନ କରାଯାଏ ।
ମୁନେ ଚତୁର୍ଦଶୈତାନି ମହାଲିଂଗାନି ଯତ୍ନତଃ
ମୁନି, ଏହି ଚଉଦ ଟି ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଯତ୍ନରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ ।
କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପରମଂ ତତ୍ତ୍ଵମେତଦେଵ ପ୍ରିଯେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ପ୍ରିୟେ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହି ।
କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯୋପନିଷଚ୍ଚୈଷା ମୁକ୍ତିବୀଜମିଦଂ ପରମ୍
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ଉପନିଷଦ, ଏହି ମୁକ୍ତିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୀଜ ।
ଏକୈକସ୍ଯାସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମହିମାଦ୍ଯଂତ ଵର୍ଜିତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗଗୁଡିକର ମହିମା କେବେ ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନେ ପ୍ରାହ ଦେଵୀ ହୃଷ୍ଟତନୂରୁହା
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁନି, ଦେବୀ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵୋତ୍ସୁକତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମନୋ ମେତୀଵ ଵଲ୍ଲଭ ।। 4.2.73.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରିୟେ, ମୋର ମନ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଯଦୁକ୍ତଂ ଲିଗମେକୈକଂ ମହାସାରତରଂ ପରମ୍
ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଳ୍ୟବାନ ଓ ଗଭୀର।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ମହିମାନଂ ମେ ବ୍ରୂହ୍ଯେଷାଂ ଭୁଵନେଶ୍ଵର
ହେ ଭୁବନେଶ୍ୱର, ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲିଙ୍ଗର ମହିମା କଥା କହିବି।
ଓଂକାରେଶସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ କଥମତ୍ର ସମାଗମଃ
ଓଁକାରେଶ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଓଁକାରର ଏଠାରେ କିପରି ଏକତା ହୁଏ?
କିମାତ୍ମକୋଽଯମୋଂକାରୋ ମହିମାସ୍ଯ ଚ କୋ ହର
ହେ ହର, ଏହି ଓଁକାରର ସ୍ୱଭାବ କଣ, ଏହାର ମହିମା କଣ?
ମୃଡାନୀଵାକ୍ସୁଧାମେତାଂ ଵିଧାଯ ଶ୍ରୁତିଗୋଚରାମ୍
ହେ ମୃଡ, ଏହି ମଧୁର କଥାକୁ ଏପରି ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରବଣ କରିବା ପାଇଁ ସହଜ ହେବ।
ଯଥୋଂକାରସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵ ଇହାଭଵତ୍
ଯେପରି ଓଁକାର ଓ ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରକଟ ଏଠାରେ ହୋଇଥିଲା,
ପୁରାନଂଦଵନେ ଚାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଣା ଵିଶ୍ଵଯୋନିନା
ପୂର୍ବେ ଆନନ୍ଦବନରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ସ, ଦ୍ୱାରା,
ପୂର୍ଣେ ଯୁଗସହସ୍ରେଽଥ ଭିତ୍ତ୍ଵା ପାତାଲସପ୍ତକମ୍
ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସପ୍ତ ପାତାଳକୁ ଭେଦି,
ଯଦଂତରାଵିରଭଵନ୍ନିର୍ଵ୍ଯାଜେନ ସମାଧିନା
ଯେତେବେଳେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଗତ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକଟ ହେଲା,
ଯୋଭୂଚ୍ଚଟଚଟାଶବ୍ଦଃ ସ୍ଫୁଟତୋ ଭୂମିଭାଗତଃ ।। 4.2.73.
ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହା ଭୂମିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଚଟାଚଟି ଶବ୍ଦ ଥିଲା।
ସ୍ରଷ୍ଟାଵିସୃଷ୍ଟ ତଦ୍ଧ୍ଯାନୋ ଯାଵଦୁନ୍ମୀଲ୍ଯଲୋଚନେ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେ ଧ୍ୟାନକୁ ଛାଡି, ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଲେ।
ଅକାରଂ ସତ୍ତ୍ଵସଂପନ୍ନମୃକ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ସୃଷ୍ଟିପାଲକମ୍
ସେ 'ଅ' ଅକ୍ଷରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୂମିକ୍ଷେତ୍ର ଓ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ।