ସ ଗତ୍ଵା ପର୍ଵତେ ରମ୍ଯେ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ତଂ ଵିଭୁମ୍
ସେ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ, ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ରାଜ୍ଯେ ଚ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତତୋଽର୍ବୁଦମଥାଗମତ୍
ସେ ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟରେ ରଖି, ତାପରେ ଅର୍ବୁଦାକୁ ଗଲେ।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ କେଦାରସ୍ଯ ମହୀପତେ
କେଦାର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣଙ୍କୁ କହିଦେଲି, ରାଜା।
ମାଘଫାଲ୍ଗୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ଚତୁର୍ଦଶୀ
ମାଘ ଓ ଫାଲ୍ଗୁନ ମଧ୍ୟରେ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦଶୀ ଦିନରେ,
ତସ୍ଯାଂ ତୁ ସର୍ଵଥା ରାଜନ୍ଯାତ୍ରାଂ ତସ୍ଯ ସମାଚରେତ୍
ସେ ଦିନରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜାଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ।
ମାଘକୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯଃ କୁର୍ଯାତ୍ତତ୍ର ଜାଗରମ୍
ମାଘ କୃଷ୍ଣ ଚତୁର୍ଦଶୀରେ ଯେଉଁଠି ଜାଗରଣ କରେ,
ସ୍ନାତ୍ଵା ଗଂଗାସରସ୍ଵତ୍ଯୋଃ ସଂଗମେ ସର୍ଵକାମଦେ
ଗଙ୍ଗା ଓ ସରସ୍ବତୀ ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ,
କୁଣ୍ଡେ କେଦାରସଂଜ୍ଞେ ଯଃ ପ୍ରପିବେଦ୍ଵିମଲଂ ଜଲମ୍ 7.3.9.
କେଦାର ନାମକ କୁଣ୍ଡରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ପିଇଥିବା,
ଯଶ୍ଚୈତଚ୍ଛୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ନୃପ
ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁଠି ଦିନେ ଦିନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣେ, ରାଜା,
ଗଂଗା ତସ୍ମାଦ୍ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ପୂର୍ଵସାଗରମ୍
ସେଠାରୁ ଗଙ୍ଗା ବାହାରି ଆଗ୍ର ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଥା ସରସ୍ଵତୀ ଦେଵୀ ଚୂତଵୃକ୍ଷାଦ୍ଵିନିର୍ଗତା
ଏହିପରି ସରସ୍ବତୀ ଦେବୀ ଚାମ୍ପା ଗଛରୁ ବାହାରିଲେ।
କଥମତ୍ର ସମାଯାତଃ କେଦାରଶ୍ଚାତ୍ର କୌତୁକମ୍
କେଦାର କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ? ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା।
ଶୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଥା ଜାତଂ ଶ୍ରୁତଂ ତୁ ଵୈ
କିପରି ଘଟିଥିଲା, ଯେପରି ଶୁଣାଯାଇଛି, ଏହି କଥାକୁ ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣ।
ଗଂଗାଦ୍ଯାନି ଚ ତୀର୍ଥାନି କେଦାରାଦ୍ଯା ଦିଵୌକସଃ
ଗଙ୍ଗା ଆଦି ତୀର୍ଥ ଓ କେଦାର ଆଦି ଦେବତା ସ୍ଥଳଗୁଡିକ,
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପ୍ରତି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଗତାଃ ସର୍ଵେ ମହର୍ଷଯଃ
ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ରାଜାଙ୍କ ରାଜା।
ସମୁଦାଯେ ଚ ଦେଵାନାଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ପାର୍ଥିଵ
ଦେବମାନେ ଏକସାଥି ହେବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥଗୁଡିକ, ରାଜା,
ତତଃ କଥାପ୍ରସଂଗେନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରାହ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍
କଥା ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଚତୁର୍ମୁଖଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଭଗଵନ୍ପୁଣ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ — ଭଗବନ୍, ମୁଁ ଏବେ ପୁଣ୍ୟ ଓ ମହିମା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସହସ୍ରୈଃ କୃତମୁଚ୍ଯତେ ॥ 7.3.10.
କୃତଯୁଗ ଏକେଉଁସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଲକ୍ଷଦ୍ଵାଦଶଭିଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯୁଗଂ ତ୍ରେତାଭିସଂଜ୍ଞିତମ୍
ତ୍ରେତାଯୁଗ ଦ୍ୱାଦଶ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଲକ୍ଷାଣ୍ଯଷ୍ଟୌ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିସହସ୍ରୈଃ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ଏହା ଅଠ ଲକ୍ଷ ଚଉଷଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ଥିବା ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ।
ଲକ୍ଷୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିର୍ଵିଖ୍ଯାତୋ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦ୍ଭିଃ କଲିସ୍ତଥା
କଳିଯୁଗ ଚାରି ଲକ୍ଷ ତିରିଶ ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ଥିବା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଚତୁଷ୍ପଦଃ କୃତେ ଧର୍ମଃ ଶୁକ୍ଲଵର୍ଣୋ ଜନାର୍ଦନଃ
କୃତଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଚାରିଟିଏ ପାଦରେ ଦୃଢ଼ ଥାଏ, ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
କ୍ରିଯତେ ଚ ତଦା ଧର୍ମୋ ନାକାଲେ ମରଣଂ ନୃଣାମ୍
ସେ ସମୟରେ ଲୋକେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ନହୁଏ।
କାମଃ କ୍ରୋଧୋ ଭଯଂ ଲୋଭୋ ମତ୍ସରଶ୍ଚାଭ୍ଯସୂଯତା
ସେଠି କାମ, କ୍ରୋଧ, ଭୟ, ଲୋଭ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଦ୍ୱେଷ ନଥାଏ।
ତତସ୍ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଜାତସ୍ତ୍ରିପାଦୋ ଧର୍ମ ଏଵ ଚ
ତାପରେ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଧର୍ମ ତିନିଟିଏ ପାଦରେ ଦୃଢ଼ ହୁଏ।
ତସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞାଃ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତଂତେ ପ୍ରାଣିନାମିଷ୍ଟଦାଯିନଃ
ସେଯୁଗରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ଏହା ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ତପସା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ସ୍ନାନୈର୍ଦାନୈଃ ପୃଥଗ୍ଵିଧୈଃ
ତପ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ସ୍ନାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦ୍ୱାରା।
ତତସ୍ତୁ ଦ୍ଵାପରଂ ନାମ ତୃତୀଯଂ ଯୁଗ ମୁଚ୍ଯତେ 7.3.10.
ତାପରେ ତୃତୀୟ ଯୁଗକୁ ଦ୍ୱାପରଯୁଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଫଲାକାଂକ୍ଷାପ୍ରଵୃତ୍ତାନି ଜପଯଜ୍ଞତପାଂସି ଚ
ସେଠି ଫଳ ଆଶାରେ ଜପ, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପ କରାଯାଏ।