ବଲାନି ବଲିନାଂ ତାଭିର୍ଦାନଵାନାଂ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ସହଜରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ବଳକୁ ଦମନ କରିଦିଏ।
ତାଵତ୍ସ ଦୁର୍ଗୋ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ପଯୋଦାଂତରତୋ ବଲୀ
ଏହି ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟରାଜ ଦୁର୍ଗା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିଲେ।
ତତୋ ଭଗଵତୀ ଦେଵୀ ଶୋଷଣାସ୍ତ୍ର ପ୍ରଯୋଗତଃ
ତାପରେ ଭଗବତୀ ଦେବୀ ଶୋଷଣ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଯୋଷିନ୍ମନୋରଥଵତୀ ଷଂଢଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଥାଽଫଲା
ଯେପରି ଜଣେ ନାରୀ ଆଶା ରଖି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ ଯେତେବେଳେ ସେ ଏକ ନପୁଂସକ ସହିତ ମିଳେ, ସେପରି।
ଅଥ ଦୈତେଯରାଜେନ ବାହୁସଂକର୍ଷକୋପତଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଟାଣିବାର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
ଅଦ୍ରେଃ ଶୃଂଗଂ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣମାପତତ୍ପରିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସା
ସେ ପ୍ରସ୍ତୃତ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ା ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଆଂଦୋଲ୍ଯ ମୌଲିମସକୃତ୍କୁଂଡଲାଭ୍ଯାଂ ଵିରାଜିତମ୍ 4.2.72.
ସେ ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଝୁଲୁଥିଲା, କନ୍ ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ଶୈଲାକାରଂ ତମାଯାଂତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵତୀ ଗଜମ୍
ପାହାଡ଼ ଆକାର ଧରି ଏକ ହାତୀ ଆସୁଥିବାକୁ ଭଗବତୀ ଦେବୀ ଦେଖିଲେ।
ତତୋତ୍ଯଂତଂ ସ ଚୀତ୍କୃତ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାକୃତ୍ତକରଃକରୀ
ତାପରେ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ହାତ କଟା ହାତୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଚିତ୍କାର କଲା।
ଅଚଲାଂ ସଚଲାଂ ସର୍ଵାଂ ସ ଚକ୍ରେ ସୁରଘାତତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଓ ଚଳିତ ବସ୍ତୁକୁ ଦେବତାମାନେ ଆଘାତ ପାଇ ସ୍ଥିର-ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ।
ନିଃଶ୍ଵାସଵାତନିହତାଃ ପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ମହାଦ୍ରୁମାଃ
ଶ୍ୱାସ ଓ ପବନର ଘାତରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛମାନେ ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ମହାମହିଷରୂପେଣ ତେନ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଂଡପଃ
ବଡ଼ ମହିଷ ଆକାର ଧରି ସେ ତିନି ଲୋକର ମଣ୍ଡପକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡମପ୍ଯକାଂଡେନ ତଦ୍ଭଯେନ ସମାକୁଲମ୍
ତାଙ୍କର ଭୟରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତ୍ରିଶୂଲଘାତଵିଭ୍ରାଂତଃ ପତିତ୍ଵା ପୁନରୁତ୍ଥିତଃ
ତ୍ରିଶୂଳ ଘାତରେ ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ପୁଣି ଉଠିଲେ।
ସ ଦୁର୍ଗୋ ନିତରାଂ ଦୁର୍ଗୋ ଵିବଭୌ ସମରାଜିରେ
ସେହି କୋଟ ବଡ଼ ଦୁର୍ଜୟ ଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
ଅଥ ତୂର୍ଣଂ ସ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରସ୍ତାଂ ଦେଵୀଂ ରଣକୋଵିଦାମ୍
ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ତାହା ସେଇ ଯୁଦ୍ଧ କୁଶଳ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖିନେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ।
ତତୋ ନଭୋଂଗଣାଦ୍ଦୂରାତ୍କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ସ ଜଗଦଂବିକାମ୍ 4.2.72.
ତାପରେ, ଆକାଶର ଦୂରରୁ ସେ ଦୈତ୍ୟପତି ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଥାଂତରିକ୍ଷଗା ଦେଵୀ ତସ୍ଯ ମାର୍ଗଣମଧ୍ଯଗା
ଏହାପରେ, ଦେବୀ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଚାଲି ତାଙ୍କ ତୀରର ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଂ ଵିଧୂଯ ଶରତ୍ରାତଂ ନିଜେଷୁ ନିକରୈରଲମ୍
ସେଇ ତୀରକୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ କରି, ନିଜ ଅନେକ ତୀରରେ ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲେ।
ହୃଦି ଵିଦ୍ଧସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ସ ଚ ତେନ ମହେଷୁଣା
ସେଇ ମହାତୀରରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବିଦ୍ଧ କରିଦେଲେ।
ମହାରୁଧିରଧାରାଭିଃ ସ୍ରଵଂତୀଂ ଚ ପ୍ରଵର୍ତଯନ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟ ଭାରି ରକ୍ତଧାରା ଝରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଦେଵଦୁଂଦୁଭଯୋ ନେଦୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାନି ଜଗଂତି ଚ
ଦେବତାଙ୍କ ଡମ୍ବୁରୀ ବାଜିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଦେଵା ମହର୍ଷିଭିଃ
ଦେବତାମାନେ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରି କରି ଆସିଲେ।
ମହେଶ୍ଵର ମହାଶକ୍ତେ ଦୈତ୍ଯଦ୍ରୁମକୁଠାରକେ
ହେ ମହେଶ୍ୱର, ହେ ମହାଶକ୍ତି, ଦୈତ୍ୟବୃକ୍ଷ କୁ ଛେଦନ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵ୍ଯାପିନି ଶିଵେ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରି
ତୁମେ ତିନି ଲୋକକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛ, ହେ ଶିବେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା।
ହଂସଯାନେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ସର୍ଵସୃଷ୍ଟିଵିଧାଯିନି
ହଁସ ରେ ଚଡ଼ିଥିବା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵମୈଂଦ୍ରୀ ତ୍ଵଂ ଚ କୌବେରୀ ଵାଯଵୀ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମଂବୁପା 4.2.72.
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, କୁବେରଙ୍କ ଜନନୀ, ବାୟୁର ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଜଳର ମାଲିକା।
ଶଶାଂକକୌମୁଦୀ ତ୍ଵଂ ଚ ସୌରୀ ଶକ୍ତିସ୍ତ୍ଵମେଵ ଚ
ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ।
ତ୍ଵଂ ଗୌରୀ ତ୍ଵଂ ଚ ସାଵିତ୍ରୀ ତ୍ଵଂ ଗାଯତ୍ରୀ ସରସ୍ଵତୀ
ତୁମେ ଗୌରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ଗାୟତ୍ରୀ ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀ।
ଚେତଃ ସ୍ଵରୂପିଣୀ ତ୍ଵଂ ଵୈ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵେଂଦ୍ରିଯରୂପିଣୀ
ତୁମେ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆକାର।