କାମାଖ୍ଯା କମଲାକ୍ଷୀ ଚ ଧୃତିସ୍ତ୍ରିପୁରତାପନୀ ।। ଜଯା ଜଯଂତୀ ଵିଜଯା ଜଲେଶୀ ଚାପରାଜିତା
କାମାଖ୍ୟା, କମଳାକ୍ଷୀ, ଧୃତି, ତ୍ରିପୁରତାପନୀ, ଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ, ବିଜୟା, ଜଳେଶୀ ଓ ଅପରାଜିତା।
ଶଂଖିନୀ ଗଜଵକ୍ତ୍ରା ଚ ମହିଷଘ୍ନୀ ରଣପ୍ରିଯା
ଶଂଖିନୀ, ଗଜବଦନା, ମହିଷଘ୍ନୀ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା।
ତ୍ରିନେତ୍ରା ଚ ତ୍ରିଵକ୍ତ୍ରା ଚ ତ୍ରିପଦା ସର୍ଵମଂଗଲା
ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ତିନି ମୁହଁ, ତିନି ପାଦ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂଳ।
ସିଦ୍ଧିର୍ବୁଦ୍ଧିଃ ସ୍ଵଧା ସ୍ଵାହା ମହାନିଦ୍ରା ଶରାଶନା
ସିଦ୍ଧି, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା, ମହାନିଦ୍ରା, ଶରାଶନା।
ମଯୂରଵଦନା କାକୀ ଶୁକୀ ଭାସୀ ଗରୁତ୍ମତୀ
ମୟୂରବଦନା, କାକୀ, ଶୁକୀ, ଭାସୀ, ଗରୁଡ଼ମତୀ।
ଅକ୍ଷରା ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରା ତଂତୁଃ ପ୍ରଣଵେଶୀ ସ୍ଵରାତ୍ମିକା
ଅକ୍ଷରା, ତ୍ରୟକ୍ଷରା, ତନ୍ତୁ, ପ୍ରଣବେଶୀ, ସ୍ୱରାତ୍ମିକା।
ଜପସିଦ୍ଧିସ୍ତପଃସିଦ୍ଧିର୍ଯୋଗସିଦ୍ଧିଃ ପରାମୃତା 4.2.72.
ମନ୍ତ୍ର ଲାଗି ଲାଭ, ତପସ୍ୟାର ସଫଳତା, ଯୋଗର ସିଦ୍ଧି ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅମୃତ ପ୍ରାପ୍ତି।
ସ୍ତଂଭନୀ ମୋହନୀମାଯା ବହୁମାଯା ବଲୋତ୍କଟା
ସେ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଇଥାଏ, ମନ ଭ୍ରମ କରାଏ, ମାୟା ଦେଖାଏ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମାୟା ଦେଖାଏ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଏ।
କ୍ଷେମକରୀ ସିଦ୍ଧିକରୀ ଛିନ୍ନମସ୍ତା ଶୁଭାନନା
ସେ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ, ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ଛିନ୍ନମସ୍ତା ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା।
ଵାର୍ତାଲୀ ଜଂଭଲୀ କ୍ଲିନ୍ନା ଅଶ୍ଵାରୂଢା ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ବାର୍ତ୍ତାଳୀ, ଜମ୍ଭଳୀ, କ୍ଲିନ୍ନା, ଅଶ୍ୱାରୂଢ଼ା ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଣୀ।
ବଲାନି ବଲିନାଂ ତାଭିର୍ଦାନଵାନାଂ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ସହଜରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ବଳକୁ ଦମନ କରିଦିଏ।
ତାଵତ୍ସ ଦୁର୍ଗୋ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ପଯୋଦାଂତରତୋ ବଲୀ
ଏହି ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟରାଜ ଦୁର୍ଗା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିଲେ।
ତତୋ ଭଗଵତୀ ଦେଵୀ ଶୋଷଣାସ୍ତ୍ର ପ୍ରଯୋଗତଃ
ତାପରେ ଭଗବତୀ ଦେବୀ ଶୋଷଣ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଯୋଷିନ୍ମନୋରଥଵତୀ ଷଂଢଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଥାଽଫଲା
ଯେପରି ଜଣେ ନାରୀ ଆଶା ରଖି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ ଯେତେବେଳେ ସେ ଏକ ନପୁଂସକ ସହିତ ମିଳେ, ସେପରି।
ଅଥ ଦୈତେଯରାଜେନ ବାହୁସଂକର୍ଷକୋପତଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଟାଣିବାର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
ଅଦ୍ରେଃ ଶୃଂଗଂ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣମାପତତ୍ପରିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସା
ସେ ପ୍ରସ୍ତୃତ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ା ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଆଂଦୋଲ୍ଯ ମୌଲିମସକୃତ୍କୁଂଡଲାଭ୍ଯାଂ ଵିରାଜିତମ୍ 4.2.72.
ସେ ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଝୁଲୁଥିଲା, କନ୍ ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ଶୈଲାକାରଂ ତମାଯାଂତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵତୀ ଗଜମ୍
ପାହାଡ଼ ଆକାର ଧରି ଏକ ହାତୀ ଆସୁଥିବାକୁ ଭଗବତୀ ଦେବୀ ଦେଖିଲେ।
ତତୋତ୍ଯଂତଂ ସ ଚୀତ୍କୃତ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାକୃତ୍ତକରଃକରୀ
ତାପରେ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ହାତ କଟା ହାତୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଚିତ୍କାର କଲା।
ଅଚଲାଂ ସଚଲାଂ ସର୍ଵାଂ ସ ଚକ୍ରେ ସୁରଘାତତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଓ ଚଳିତ ବସ୍ତୁକୁ ଦେବତାମାନେ ଆଘାତ ପାଇ ସ୍ଥିର-ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ।
ନିଃଶ୍ଵାସଵାତନିହତାଃ ପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ମହାଦ୍ରୁମାଃ
ଶ୍ୱାସ ଓ ପବନର ଘାତରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛମାନେ ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ମହାମହିଷରୂପେଣ ତେନ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଂଡପଃ
ବଡ଼ ମହିଷ ଆକାର ଧରି ସେ ତିନି ଲୋକର ମଣ୍ଡପକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡମପ୍ଯକାଂଡେନ ତଦ୍ଭଯେନ ସମାକୁଲମ୍
ତାଙ୍କର ଭୟରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତ୍ରିଶୂଲଘାତଵିଭ୍ରାଂତଃ ପତିତ୍ଵା ପୁନରୁତ୍ଥିତଃ
ତ୍ରିଶୂଳ ଘାତରେ ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ପୁଣି ଉଠିଲେ।
ସ ଦୁର୍ଗୋ ନିତରାଂ ଦୁର୍ଗୋ ଵିବଭୌ ସମରାଜିରେ
ସେହି କୋଟ ବଡ଼ ଦୁର୍ଜୟ ଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
ଅଥ ତୂର୍ଣଂ ସ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରସ୍ତାଂ ଦେଵୀଂ ରଣକୋଵିଦାମ୍
ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ତାହା ସେଇ ଯୁଦ୍ଧ କୁଶଳ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖିନେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ।
ତତୋ ନଭୋଂଗଣାଦ୍ଦୂରାତ୍କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ସ ଜଗଦଂବିକାମ୍ 4.2.72.
ତାପରେ, ଆକାଶର ଦୂରରୁ ସେ ଦୈତ୍ୟପତି ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଥାଂତରିକ୍ଷଗା ଦେଵୀ ତସ୍ଯ ମାର୍ଗଣମଧ୍ଯଗା
ଏହାପରେ, ଦେବୀ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଚାଲି ତାଙ୍କ ତୀରର ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଂ ଵିଧୂଯ ଶରତ୍ରାତଂ ନିଜେଷୁ ନିକରୈରଲମ୍
ସେଇ ତୀରକୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ କରି, ନିଜ ଅନେକ ତୀରରେ ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲେ।
ହୃଦି ଵିଦ୍ଧସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ସ ଚ ତେନ ମହେଷୁଣା
ସେଇ ମହାତୀରରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବିଦ୍ଧ କରିଦେଲେ।