ହରନେତ୍ରାଗ୍ନିନିର୍ଦଗ୍ଧ କାମଜୀଵାତୁଵୀରୁଧମ୍
ଯିଏ ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନିରେ କାମଦେବଙ୍କ ଜୀବନର ଅଙ୍କୁରକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଇଥିଲେ,
ଵିଷମେଷୁ ଶରୈର୍ଭିନ୍ନହୃଦଯୋ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵଃ
ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭେଦି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଥିଲେ,
ଅଯି ଜଂଭ ମହାଜଂଭ କୁଜଂଭ ଵିକଟାନନ
ହେ ଜମ୍ଭ, ବଡ଼ ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା,
ପିଂଗାକ୍ଷ ମହିଷଗ୍ରୀଵ ମହୋଗ୍ରାତ୍ଯୁଗ୍ରଵିଗ୍ରହ
ପିଙ୍ଗାକ୍ଷ, ମହିଷଗ୍ରୀବ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ଆକୃତି ଥିବା,
ଜିତାଂତକ ମହାବାହୋ ମହାଵକ୍ତ୍ର ମହୀଧର
ଜିତାନ୍ତକ, ବଳଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ବଡ଼ ମୁହଁ ଓ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେହ ଥିବା,
ଉଗ୍ରାସ୍ଯ ଦୀର୍ଘଦଶନମେଵକେଶ ଵୃକାନନ 4.2.71.
ଉଗ୍ରାସ୍ୟ, ଦୀର୍ଘ ଦାନ୍ତ ଥିବା, ଏଭକେଶ, ବଘା ମୁହଁ ଥିବା,
ଶୁକତୁଂଡ ପ୍ରଚଂଡାସ୍ଯ ଭୀମାକ୍ଷ କ୍ଷୁଦମାନସ
ଶୁକତୁଣ୍ଡ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ମୁହଁ ଥିବା, ଭୀମ ଚକ୍ଷୁ ଓ ସଦା ଭୁଖା ଥିବା,
ଦୀର୍ଘଗ୍ରୀଵ ମହାଜଂଘ କ୍ରମେଲକ ଶିରୋଧର
ଦୀର୍ଘ ଗଳା, ବଡ଼ ଜଂଘା, କ୍ରମେଳକ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା,
ଧୂମ୍ରାକ୍ଷ ଧୂମନିଃଶ୍ଵାସ ଚଂଡଚଂଡାଂଶୁତାପନ
ଧୂମ୍ରାକ୍ଷ, ଧୂମ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା, ଭୟଙ୍କର ରଶ୍ମିରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ,
ଭଵତ୍ସ୍ଵେତେଷୁ ଚାନ୍ଯେଷୁ ଏତାଂ ଵିଂଧ୍ଯଵାସିନୀମ୍
ତୁମେମାନେ ଏବଂ ତୁମର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ, ଏହି ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କର।
ଯାଂତୁ କ୍ଷିପ୍ରଂ ନଯାଵନ୍ମେ ପଂଚେଷୁ ଶରପୀଡିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ, ସେ କାମଦେବଙ୍କର ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଦୁର୍ଗସ୍ଯ ଦନୁଜେଶିତୁଃ
ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପତି—
ଅଵଧେହି ମହାରାଜ କିମେତତ୍କର୍ମଦୁଷ୍କରମ୍
ହେ ମହାରାଜ, ଏହି କାମରେ କଣ ଏତେ କଷ୍ଟ ଅଛି?
ଅସ୍ଯା ଆନଯନେ କୋଯଂ ମହାଯତ୍ନଵିଧିଃ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ କଣ ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟା ଦରକାର?
ସହେତ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍କୃତୋଦ୍ଯମାନ୍ 4.2.71.
ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଥିଲେ, ଯିଏ ଚେଷ୍ଟା କରେ ସେ ତିନି ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ସହିପାରିବ।
ସାଂତଃପୁରଂ ସମାନୀଯ କ୍ଷିପ୍ନୁମସ୍ତ୍ଵତ୍ପଦାଗ୍ରତଃ
ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆଣି, ଶୀଘ୍ର ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା।
ମହର୍ଜନସ୍ତପଃସତ୍ଯଲୋକାସ୍ତ୍ଵଦଧିକାରିଣଃ
ମହର୍, ଜନସ୍, ତପସ୍ ଓ ସତ୍ୟ ଲୋକ—ସବୁ ଆପଣଙ୍କର ଅଧୀନ।
ଵୈକୁଂଠନାଯକୋ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଦାଜ୍ଞାପରିପାଲକଃ
ବୈକୁଣ୍ଠର ନାଥ ସଦା ଆପଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତି।
ଅସ୍ମାଭିରେଵ ସଂତ୍ଯକ୍ତଃ କୈଲାସାଧିପତିଃ ସ ଵୈ
କେବଳ ଆମେ ହିଁ କୈଳାସର ନାଥଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲୁ।
ଅର୍ଧାଂଗେନାସ୍ମଦ୍ଭଯତୋ ଯୋଷିଦେକା ନିଗୂହିତା
ଆମ ଭୟରେ ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଶରେ ଏକ ଯୌବନାକୁ ଲୁଚାଇଥିଲେ।
ଏକୋଽଜରଦ୍ଗଵଃ ସୋପି ନାନ୍ଯସ୍ମାତ୍ପରିଜୀଵତି
ଏକ ଅଜର ବୃଷ ମଧ୍ୟ ଆମ ଛଡ଼ା କାହା ପାଇଁ ବଞ୍ଚିନଥାଏ।
ସର୍ଵେ ଵିଭୂତିଧଵଲା ସର୍ଵେପ୍ଯେକ କପର୍ଦ୍ଦିନଃ
ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ସବୁ ଫିକା, ସେମାନେ ସବୁ ଏକ ଜଟା ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତେଷାଂ ଗଣାନାଂ କିଂ କୁର୍ମୋ ଦରିଦ୍ରାଣାଂ ଵଯଂ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ଦରିଦ୍ର ଦେବଗଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ କଣ କରିପାରିବୁ?
ନାଗା ଵରାକାଶ୍ଚାସ୍ମାକଂ ସାଯଂସାଯଂ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ନାଗମାନେ ବିଚାରା, ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଦୁଃଖିତ ଅଛନ୍ତି।
କଲ୍ପଦ୍ରୁମଃ କାମଗଵୀ ଚିଂତାମଣିଗଣା ବହୁ 4.2.71.
କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, କାମଧେନୁ ଓ ଅନେକ ଚିନ୍ତାମଣି ମଣି—
ଵାଯୁର୍ଵ୍ଯଜନତାଂ ଯାତସ୍ତ୍ଵାଂ ସେଵେତ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ବାୟୁ ଚାହାଁଲେ ପଙ୍ଖା ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରିପାରିବ।
ଵାସାଂସି କ୍ଷାଲଯେଦଗ୍ନିଶ୍ଚଂଦ୍ରଶ୍ଛତ୍ରଧରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଅଗ୍ନି ଆପଣଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଧୋଇଦେବେ, ଚନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଛତା ଧରିବେ।
କସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦଂ ନେକ୍ଷେତ ମର୍ତ୍ଯାମର୍ତ୍ଯୋରଗେଷୁ ଚ
ମନୁଷ୍ୟ, ଦେବତା କିମ୍ବା ନାଗମାନେ, କିଏ ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଚାହିଁବେ ନାହିଁ?
ପଶ୍ଯ ନଃ ପୌରୁଷଂ ରାଜନ୍ନାନଯାମୋ ବଲାଦିମାମ୍
ହେ ରାଜା, ଆମର ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖ, ଆମେ ଏହି ବଳକୁ ଆଣିବାକୁ ଯାଉଛୁ।
ସଂଵର୍ତକାଲମାସାଦ୍ଯ ପ୍ଲାଵିତୁଂ ଜଗତୀମିମାମ୍
ସଂହାରର ସମୟ ଆସିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରଳୟରେ ଡୁବାଇଦେବ।