ଅଂତଃପୁରଚରା ଏତାଂ ନଯଂତ୍ଵଂତଃପୁରଂ ମହତ୍
‘ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ବଡ଼ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଯାଉ।’
ଅହୋ ମହୋଦଯଶ୍ଚାଦ୍ଯ ଜାତୋ ମମ ମହାମତେ
‘ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟ ଜନ୍ମିଛି, ହେ ମହାମତି!’
ନୃତ୍ଯଂତୁ ପିତରଶ୍ଚାଦ୍ଯ ମୋଦଂତାଂ ବାଂଧଵାଃ ସୁଖମ୍
‘ଆଜି ମୋ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁନ୍ତୁ, ବାନ୍ଧବମାନେ ଖୁସିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ!’
ଇତି ଯାଵତ୍ସମାଯାତାସ୍ତାଂ ନେତୁଂ ସୌଵିଦଲ୍ଲକାଃ
ଏପରି ଯେତେବେଳେ ରାଜମହଳର ଦାସୀମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ—
ଵଯଂ ଦୂତ୍ଯଃ ପରଵଶା ରାଜନୀତିଵିଦୁତ୍ତମ
ଆମେ ଦୂତ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥାଉଛୁ, ରାଜନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ମଧ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଲ୍ପୋପି ଦୂତସଂବାଧାଂ ନ ଵିଦଧ୍ଯାତ୍କଦାଚନ 4.2.71.
କେବେ ମଧ୍ୟ ଅତି କମ୍ ଦୂତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଏକଠା ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଦୂତୀଷୁ କୋନୁରାଗୋଯଂ ମହାରାଜାଲ୍ପିକାସ୍ଵିହ
ମହାରାଜ, ଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ସ୍ନେହ ରହିପାରିବ, ଏଠାରେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଅତି କମ୍?
ଵିଜିତ୍ଯ ସମରେ ତାଂ ତୁ ସ୍ଵାମିନୀଂ ମମ ଦୈତ୍ଯପ
ଦୈତ୍ୟପତି, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଜିତି, ସେ ମୋର ସ୍ୱାମିନୀ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଦ୍ଯୈଵ ତେ ମହାସୌଖ୍ଯଂ ଭାଵିତସ୍ଯାଵିଲୋକନାତ୍
ଆଜି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାରୁ, ଯିଏ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ବଡ଼ ସୁଖ ପାଇବ।
ସଂପତ୍ସ୍ଯଂତେଽଦ୍ଯ ତେ କାମାଃ ସର୍ଵେ ଯେ ଚିରଚିଂତିତାଃ
ଆଜି ତୁମ ମନରେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ରହିଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ସର୍ଵରୂପମଯୀ ଚୈଵ ତାଂ ଭଵାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହତି
ସେ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।
ଧୃତାଯାମପି ଚୈକସ୍ଯାଂ କସ୍ତେ କାମୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏକ ମାନେ ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ କେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯିବ?
ତତୋ ନିଵାରଯୈତାନ୍ମାମାଦିତ୍ସୂନ୍ସୌଵିଦଲ୍ଲକାନ୍
ସୁବିଦଲ୍ଲକ, ଏହି ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନୋକୁ ରୋକ।
ତାମେଵ ବହ୍ଵମଂସ୍ତୈକାଂ ଦୂତୀଂ ମୃତ୍ଯୋରିଵାସୁରଃ
ସେ ଏକମାତ୍ର ଦୂତୀକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ, ଯେପରି ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରେ।
ଇତି ତେନ ସମାଦିଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵେ ଵର୍ପଵରା ମୁନେ
ଏପରି ଭାବେ ସେଙ୍କର ଆଦେଶରେ, ସମସ୍ତ ବର୍ପମାନେ, ମୁନି, ଚାଲିଲେ।
ସା ତାନ୍ଭସ୍ମୀଚକାରାଶୁ ହୁଂକାରଜନିତାଗ୍ନିନା 4.2.71.
ସେ ଦୂତୀ ତୁରନ୍ତ 'ହୁଁ' ଶବ୍ଦର ଅଗ୍ନିରେ ସେମାନୋକୁ ଛାର କରିଦେଲେ।
କ୍ଷଣେନୈଵ ତଯା ଦୂତ୍ଯା ଦୈତ୍ତ୍ଯାସ୍ତ୍ର୍ଯଯୁତସଂମିତାନ୍
ସେ ଦୂତୀ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦଶ ହଜାର ଦୈତ୍ୟକୁ ସଂହାର କଲେ।
ସୀରପାଣିଂ ପାଶପାଣିଂ ସୁରେଂଦ୍ରଦମନଂ ହନୁମ୍
ଏହି ଦୁଷ୍ଟାକୁ, ଯିଏ ହାଳ ଓ ପାଶ ଧରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଦେବତାପତିକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଶୀଘ୍ର ଆଣ, ଦାନବମାନେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ପାଶୈରିମାଂ ଦୁଷ୍ଟାମାନଯଂତ୍ଵାଶୁ ଦାନଵାଃ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟାକୁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଦ୍ରୁତ ଆଣ, ଦାନବମାନେ।
ଇତି ଦୈତ୍ଯାଧିପାଦେଶାଦ୍ଦୁର୍ଧରପ୍ରମୁଖାସ୍ତତଃ
ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟାଧିପତିଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଦୁର୍ଧର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଗିରୀଂଦ୍ରଗୁରୁଵର୍ଷ୍ମାଣଃ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରୋଦ୍ଯତପାଣଯଃ
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ମାନଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହାତରେ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ରହିଲେ।
ତେଷୂଡ୍ଡୀନେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ଶତକୋଟିମିତେଷୁ ଚ
ସେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶତ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ତତସ୍ତାଂ ତୁ ଵିନିର୍ଯାଂତୀମନୁଜଗ୍ମୁର୍ମହାସୁରାଃ
ତାଁକୁ ବିଦାୟ ନେଉଥିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ଥିବା ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଛୁଆଇଲେ।
ଦୁର୍ଗୋନାମ ମହାଦୈତ୍ଯଃ ଶତକୋଟି ରଥାଵୃତଃ
ଦୁର୍ଗା ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତ କୋଟି ରଥରେ ଘିରିଥିଲେ।
କୋଟ୍ଯର୍ବୁଦେନ ସହିତୋ ହଯାନାଂ ଵାତରଂହସାମ୍
ସେ ଦଶ କୋଟି ଅର୍ବୁଦ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସିଥିଲେ।
ଉଦାଯୁଧୈର୍ମହାଭୀମୈଃକୃତତ୍ରିଜଗତୀଭଯୈଃ 4.2.71.
ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ତିନି ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଦେଵୀ ଵିଂଧ୍ଯାଚଲକୃତାଲଯାମ୍
ତାପରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି,
ମହାଭୁଜସହସ୍ରାଢଯାଂ ମହାତେଜୋଭିବୃଂହିତାମ୍
ଯିଏ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଅପାର ତେଜରେ ଚମକୁଥିଲେ,
ପ୍ରୌଦ୍ଯଚ୍ଚଂଦ୍ରସହସ୍ରାଂଶୁ ନିର୍ମାର୍ଜିତ ଶୁଭାନନାମ୍
ଯାଙ୍କର ମୁହଁ ହଜାର ଉଦୟମାନ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଧୋଇ ଯାଇଥିବା ପରି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଚମକୁଥିଲା,
ମହାମାଣିକ୍ଯନିଚଯ ରୋଚିଃଖଚିତଵିଗ୍ରହାମ୍
ଯାଙ୍କର ଦେହ ଅନେକ ବଡ଼ ମଣିର ଆଭାରେ ଭୂଷିତ ଥିଲା,