କାଲରାତ୍ରୀଂ ସମାହୂଯ କାଂତ୍ଯା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସୁଂଦରୀମ୍
ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଯାହାରେ ଅଛି, ସେଇ କାଳରାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
କାଲରାତ୍ରୀ ସମାସାଦ୍ଯ ତଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଦୁଷ୍ଟଚେଷ୍ଟିତମ୍
କାଳରାତ୍ରୀ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବା ଦାନବ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ।
ତ୍ରିଲୋକୀଂ ଲଭତାମିଂଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ଯାହି ରସାତଲମ୍
‘ଇନ୍ଦ୍ର ତିନି ଲୋକ ପାଉ, ତୁମେ ଏବେ ପାତାଳକୁ ଯାଅ’।
ଅଥ ଚେଦ୍ଗର୍ଵଲେଶୋଽସ୍ତି ତଦାଯାହି ସମାଜଯେ
‘ଯଦି ତୁମରେ ଏଉଁଠି ଅଭିମାନ ଅଛି, ତେବେ ଆସି ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର’।
ଇତି ଵକ୍ତୁଂ ମହାଦେଵ୍ଯା ମହାମଂଗଲରୂପଯା
ଏପରି ମହାମଙ୍ଗଳମୟୀ ଦେବୀ କହିଲେ।
ଅତୋ ଯଦୁଚିତଂ କର୍ତୁଂ ତଦ୍ଵିଧେହି ମହାସୁର 4.2.71.
‘ଏହିପରି ସମୟରେ ଯାହା ଉଚିତ, ତୁମେ ତାହା କର, ମହାସୁର’।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚୋ ଦେଵ୍ଯା ମହାକାଲ୍ଯାଃ ସ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍
ମହାକାଳୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦାନବରାଜ—
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହିନୀ ହ୍ଯେଷା ପ୍ରାପ୍ତା ମଦ୍ଭାଗ୍ଯଗୌରଵୈଃ
‘ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଏହି ଦେବୀ, ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଏତଦର୍ଥଂ ହି ଦେଵର୍ଷି ନୃପା ବଂଦୀ କୃତା ମଯା
ଏହି କାରଣରେ, ହେ ଦେବଋଷି, ମୁଁ ଦେବତା ଓ ରାଜାମାନୋକୁ ବନ୍ଧି ରଖିଛି।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଯସ୍ଯ ଯୋଗ୍ଯଂ ଯତ୍ତତ୍ତସ୍ଯେହୋପତିଷ୍ଠତେ
ଯାହା ଯାହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏଠାରେ ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଘଟେ।
ଅଂତଃପୁରଚରା ଏତାଂ ନଯଂତ୍ଵଂତଃପୁରଂ ମହତ୍
‘ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ବଡ଼ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଯାଉ।’
ଅହୋ ମହୋଦଯଶ୍ଚାଦ୍ଯ ଜାତୋ ମମ ମହାମତେ
‘ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟ ଜନ୍ମିଛି, ହେ ମହାମତି!’
ନୃତ୍ଯଂତୁ ପିତରଶ୍ଚାଦ୍ଯ ମୋଦଂତାଂ ବାଂଧଵାଃ ସୁଖମ୍
‘ଆଜି ମୋ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁନ୍ତୁ, ବାନ୍ଧବମାନେ ଖୁସିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ!’
ଇତି ଯାଵତ୍ସମାଯାତାସ୍ତାଂ ନେତୁଂ ସୌଵିଦଲ୍ଲକାଃ
ଏପରି ଯେତେବେଳେ ରାଜମହଳର ଦାସୀମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ—
ଵଯଂ ଦୂତ୍ଯଃ ପରଵଶା ରାଜନୀତିଵିଦୁତ୍ତମ
ଆମେ ଦୂତ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥାଉଛୁ, ରାଜନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ମଧ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଲ୍ପୋପି ଦୂତସଂବାଧାଂ ନ ଵିଦଧ୍ଯାତ୍କଦାଚନ 4.2.71.
କେବେ ମଧ୍ୟ ଅତି କମ୍ ଦୂତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଏକଠା ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଦୂତୀଷୁ କୋନୁରାଗୋଯଂ ମହାରାଜାଲ୍ପିକାସ୍ଵିହ
ମହାରାଜ, ଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ସ୍ନେହ ରହିପାରିବ, ଏଠାରେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଅତି କମ୍?
ଵିଜିତ୍ଯ ସମରେ ତାଂ ତୁ ସ୍ଵାମିନୀଂ ମମ ଦୈତ୍ଯପ
ଦୈତ୍ୟପତି, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଜିତି, ସେ ମୋର ସ୍ୱାମିନୀ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଦ୍ଯୈଵ ତେ ମହାସୌଖ୍ଯଂ ଭାଵିତସ୍ଯାଵିଲୋକନାତ୍
ଆଜି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାରୁ, ଯିଏ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ବଡ଼ ସୁଖ ପାଇବ।
ସଂପତ୍ସ୍ଯଂତେଽଦ୍ଯ ତେ କାମାଃ ସର୍ଵେ ଯେ ଚିରଚିଂତିତାଃ
ଆଜି ତୁମ ମନରେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ରହିଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ସର୍ଵରୂପମଯୀ ଚୈଵ ତାଂ ଭଵାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହତି
ସେ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।
ଧୃତାଯାମପି ଚୈକସ୍ଯାଂ କସ୍ତେ କାମୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏକ ମାନେ ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ କେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯିବ?
ତତୋ ନିଵାରଯୈତାନ୍ମାମାଦିତ୍ସୂନ୍ସୌଵିଦଲ୍ଲକାନ୍
ସୁବିଦଲ୍ଲକ, ଏହି ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନୋକୁ ରୋକ।
ତାମେଵ ବହ୍ଵମଂସ୍ତୈକାଂ ଦୂତୀଂ ମୃତ୍ଯୋରିଵାସୁରଃ
ସେ ଏକମାତ୍ର ଦୂତୀକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ, ଯେପରି ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରେ।
ଇତି ତେନ ସମାଦିଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵେ ଵର୍ପଵରା ମୁନେ
ଏପରି ଭାବେ ସେଙ୍କର ଆଦେଶରେ, ସମସ୍ତ ବର୍ପମାନେ, ମୁନି, ଚାଲିଲେ।
ସା ତାନ୍ଭସ୍ମୀଚକାରାଶୁ ହୁଂକାରଜନିତାଗ୍ନିନା 4.2.71.
ସେ ଦୂତୀ ତୁରନ୍ତ 'ହୁଁ' ଶବ୍ଦର ଅଗ୍ନିରେ ସେମାନୋକୁ ଛାର କରିଦେଲେ।
କ୍ଷଣେନୈଵ ତଯା ଦୂତ୍ଯା ଦୈତ୍ତ୍ଯାସ୍ତ୍ର୍ଯଯୁତସଂମିତାନ୍
ସେ ଦୂତୀ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦଶ ହଜାର ଦୈତ୍ୟକୁ ସଂହାର କଲେ।
ସୀରପାଣିଂ ପାଶପାଣିଂ ସୁରେଂଦ୍ରଦମନଂ ହନୁମ୍
ଏହି ଦୁଷ୍ଟାକୁ, ଯିଏ ହାଳ ଓ ପାଶ ଧରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଦେବତାପତିକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଶୀଘ୍ର ଆଣ, ଦାନବମାନେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ପାଶୈରିମାଂ ଦୁଷ୍ଟାମାନଯଂତ୍ଵାଶୁ ଦାନଵାଃ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟାକୁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଦ୍ରୁତ ଆଣ, ଦାନବମାନେ।
ଇତି ଦୈତ୍ଯାଧିପାଦେଶାଦ୍ଦୁର୍ଧରପ୍ରମୁଖାସ୍ତତଃ
ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟାଧିପତିଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଦୁର୍ଧର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।