କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପୂର୍ଵଦିଗ୍ଭାଗଂ ରକ୍ଷଂତୀ ଵିଘ୍ନସଂଘତଃ
କ୍ଷେତ୍ରର ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବିଘ୍ନମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ପାରାଵାରପ୍ରସୃମର ହସ୍ତ ନ୍ଯସ୍ତାରି ମୋଦକାମ୍
ପରାବାତ ଡେଣା ପରି ହାତ ଫେଳି, ସେ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଧରିଛନ୍ତି।
ମୃଣାଲନାଲଵତ୍ତୀଵ୍ରଂ ଚର୍ଵଂତୀମସ୍ଥି ପାପିନଃ
ପଦୁମ ଡଣ୍ଡା ପରି, ସେ ପାପୀମାନଙ୍କ ହାଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଚବାନ୍ତି।
କପାଲମାଲାଭରଣାଂ ମହାଭୀଷଣରୂପିଣୀମ୍
ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଖପର ମାଳା ରହିଛି, ତାଙ୍କ ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର।
ଯଥୈଵ ଚର୍ମମୁଂଡୈଷା ମହାରୁଂଡାପି ତାଦୃଶୀ
ଯେପରି ଚର୍ମମୁଣ୍ଡା, ସେପରି ମହାରୁଣ୍ଡା ମଧ୍ୟ ଏକେ ପ୍ରକାର।
କ୍ଷେତ୍ରରକ୍ଷାଂ ପ୍ରକୁରୁତ ଉଭେଦେଵ୍ଯୌ ମହାବଲେ
ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବୀ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ହଯଗ୍ରୀଵେଶ୍ଵରେ ତୀର୍ଥେ ଲୋଲାର୍କାଦୁତ୍ତରେ ସଦା
ହୟଗ୍ରୀବେଶ୍ୱର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଲୋଳାର୍କର ଉତ୍ତରେ ସଦା—
ଚର୍ମମୁଂଡା ମହାରୁଂଡା କଥିତେ ଯେ ତୁ ଦେଵତେ
ଏଠାରେ ଚର୍ମମୁଣ୍ଡା ଓ ମହାରୁଣ୍ଡା ଦେବତା ବର୍ଣ୍ଣିତ।
ଏତାସ୍ତିସ୍ରଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ପୂଜ୍ଯାଃ କ୍ଷେତ୍ରନିଵାସିଭିଃ 4.2.70.
ଏହି ତିନିଜଣଙ୍କୁ କ୍ଷେତ୍ରବାସୀମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଉପସର୍ଗାନମୂର୍ଘ୍ନଂତି ଦଦ୍ଯୁର୍ନୈଃଶ୍ରେଯସୀଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ସେମାନେ ବିପଦ ଦୂର କରନ୍ତି ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେନ୍ତି।
ମହାରୁଂଡା ପ୍ରତୀଚ୍ଯାଂ ଚ ଦେଵୀ ସ୍ଵପ୍ନେଶ୍ଵରୀ ଶୁଭା
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମହାରୁଣ୍ଡା ଓ ଶୁଭା ସ୍ୱପ୍ନେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ସ୍ଵପ୍ନେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଦେଵୀଂ ସ୍ଵପ୍ନେଶ୍ଵରୀଂ ତଥା
ସେଠାରେ ସ୍ୱପ୍ନେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଓ ସ୍ୱପ୍ନେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି।
ଉପୋଷଣପରୋ ଧୀମାନ୍ନାରୀଵା ପୁରୁଷୋପି ଵା
ଯିଏ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ ହେଉ।
ଅଦ୍ଯାପି ପ୍ରତ୍ଯଯସ୍ତତ୍ର କାର୍ଯ ଏଷ ଵିଜାନତା
ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିଏ ବୁଝିଛି, ସେ ଏହି ପ୍ରଥା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ନଵମ୍ଯାଂ ନିଶି ଵା ଦିଵା
ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ନବମୀ ତିଥିରେ, ଦିନେ କିମ୍ବା ରାତିରେ—
ସ୍ଵପ୍ନେଶ୍ଵର୍ଯାଶ୍ଚ ଵାରୁଣ୍ଯାଂ ଦୁର୍ଗାଦେଵୀ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ସ୍ୱପ୍ନେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ବାରୁଣୀରେ ଦୁର୍ଗାଦେବୀ ବିରାଜିତ।
କଥଂ ଚ କାଶ୍ଯାଂ ସା ସେଵ୍ଯା ସମାଚକ୍ଷ୍ଵେତି ମାମିହ
କାଶୀରେ ସେ କିପରି ସେବନ କରିବେ, ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହ।
ଦୁର୍ଗା ନାମାଭଵଦ୍ଦେଵ୍ଯା ଯଥା ସେଵ୍ଯା ଚ ସାଧକୈଃ
ଦୁର୍ଗା ନାମେ ଦେବୀ କିପରି ହେଲେ, ଓ ସାଧକମାନେ କିପରି ସେବନ କରିବେ।
ଦୁର୍ଗୋ ନାମ ମଦାଦୈତ୍ଯୋ ରୁରୁ ଦୈତ୍ଯାଂଗଜୋଭଵତ୍
ଦୁର୍ଗ ନାମକ ଏକ ଦାଇତ୍ୟ ଥିଲେ, ସେ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁରୁ ନାମକ ହାତୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ତତସ୍ତେନାଖିଲା ଲୋକା ଭୂର୍ଭୁଵଃସ୍ଵର୍ମୁଖା ଅପି
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଭୂର୍, ଭୁଵଃ, ସ୍ୱର୍ ଆଦି ସବୁ ଦଳିତ ହୋଇଗଲା।
ସ୍ଵଯମିଂଦ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ଵାଯୁଃ ସ୍ଵଯଂ ଚଂଦ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ଯମଃ
ସେ ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଜେ ବାୟୁ, ନିଜେ ଚନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ନିଜେ ଯମ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵଯମୀଶାନରୁଦ୍ରାର୍କ ଵସୂନାଂ ପଦମାଦଦେ
ସେ ନିଜେ ଈଶାନ, ରୁଦ୍ର, ଅର୍କ ଓ ବସୁମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଦଖଳ କରିଥିଲେ।
ନ ଵେଦାଧ୍ଯଯନଂ ଚକ୍ରୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତଦ୍ଭଯାଦିତାଃ
ତାଙ୍କ ଭୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ପଢିବା ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ।
ଵିଧ୍ଵସ୍ତା ବହୁଶଃ ସାଧ୍ଵ୍ଯସ୍ତୈରମାର୍ଗକୃତାସ୍ପଦୈଃ
ଅନେକ ସତୀସାଧ୍ବୀମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଅନ୍ୟାୟ ସ୍ଥଳରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଅଭୋକ୍ଷିଷୁର୍ଦୁରାଚାରାଃ କ୍ରୂରକର୍ମପରିଗ୍ରହାଃ
ଖରାପ ଚରିତ୍ର ଓ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟାୟ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ନ ପ୍ରଦୀପ୍ଯଂତି ତଦ୍ଭଯାକୁଲିତାନ୍ଯହୋ 4.2.71.
ତାଙ୍କ ଭୟରେ ଆଲୋକ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉନଥିଲା, ସବୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଧର୍ମକ୍ରିଯାଵିଲୁପ୍ତାଶ୍ଚ ପ୍ରଵୃତ୍ତାଃ ସୁକୃତେତରାଃ
ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ରିୟା ହରାଇଗଲା, କେବଳ ଅନ୍ୟାୟ କାମ ଚାଲିଥିଲା।
ସସ୍ଯାନି ତଦ୍ଭଯାତ୍ସୂତେ ତ୍ଵନୁପ୍ତାପି ଵସୁଂଧରା
ତାଙ୍କ ଭୟରେ ମାଟି ବିନା ବିଆପତି ମଧ୍ୟ ଫସଲ ଦେଉଥିଲା।
ବଂଦୀକୃତାଃ ସୁରର୍ଷୀଣାଂ ପତ୍ନ୍ଯସ୍ତେନାତିଦର୍ପିଣା
ସେ ବହୁତ ଅହଂକାରୀ ଥିଲେ, ଦେବ ଋଷିମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅମାନେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ମର୍ତ୍ଯା ଅମର୍ତ୍ଯାନ୍ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ତାନପି ଭଯାର୍ଦିତାଃ
ମଣିଷମାନେ ଭୟରେ, ନିଜ ଘରକୁ ଆସିଥିବା ଅମରମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଗତ କରୁନଥିଲେ।