ଇତି ଲିଂଗାଂବୁଧେର୍ଜାତାଂ ପରିପୀଯ ଵଚଃସୁଧାମ୍
ଏପରି ଲିଙ୍ଗ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏହି ମଧୁର କଥାର ଅମୃତ ପାନ କରି—
ଗତାଥ ଵ୍ଯୋମମାର୍ଗେଣ ସଖୀଭିଃ ସ୍ଵପିତୁର୍ଗୃହମ୍ 4.2.67.
ତାପରେ ସେ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ନିଜ ଶୟନଶୀଳ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ତାଭିର୍ଦିଷ୍ଟ୍ଯେତି ଦିଷ୍ଟ୍ଯେତି ସଖୀଭିଃ ପରିନଂଦିତା
ସଖୀମାନେ ବାରମ୍ବାର 'ଭାଗ୍ୟରେ! ଭାଗ୍ୟରେ!' ବୋଲି ତାକୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ।
ଯଦ୍ଯାଯାତି ସ ତେ ରାତ୍ରାଵଦ୍ଯ କୌମାରହାରକଃ
ଯଦି ସେ ଆସେ, ହେ ଦୋଷରହିତେ, ସେ ତୁମ କୌମାର୍ୟ ନେଇଯିବା ରାତିର ଚୋର—
ଗୋଚରୀକ୍ରିଯତେସ୍ମାଭିର୍ଯଥା ସ ସୁକୃତୈକଭୂଃ
ଆମେ ଦେଖାଶୁଣା କରିବା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ, ଏକମାତ୍ର ସୁକୃତି, ଚିହ୍ନଟ ହେଉ।
ଯାତାସ୍ଵସ୍ମାସୁ ହୃଷ୍ଟାସୁ ଭଵତୀ ଶଯଗୌରଵାତ୍
ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ, ତୁମେ ଶୟନର ଭାରରେ ରହିଯିବ।
ଅହୋଭାଗ୍ଯୋଦଯୋ ନୃଣାମହୋ ପୁଣ୍ଯସମୁଚ୍ଛ୍ରଯଃ
ହାଁ, ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା! କେତେ ପୁଣ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା!
ସତ୍ଯଂ ଵଦଂତି ନାସତ୍ଯଂ ଦୈଵପ୍ରାଧାନ୍ଯଵାଦିନଃ
ଯେମାନେ ଦୈବର ପ୍ରଭୁତ୍ୱ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟ କହନ୍ତି, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ।
ଭଵତ୍ଯା ଅପି ଚାସ୍ମାକମେକ ଏଵ ହି ଚୋଦ୍ଯମଃ
ତୁମ ପାଇଁ ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଏକମାତ୍ର ଉଦ୍ୟମ ଅଛି।
ଲୋକାନାଂ ଵ୍ଯଵହାରୋଯମାଲିପ୍ରୋକ୍ତପ୍ରସଂଗତଃ
ଏହି ହେଉଛି ଲୋକମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଥିବା କଥାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଇତି ସଂଵ୍ଯାହରଂତୀନାମନଂତୋଧ୍ଵାଽତିତୁଚ୍ଛଵତ୍
ଏପରି କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଅନନ୍ତ ମାର୍ଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅର୍ଥହୀନ ଲାଗିଲା।
ଅଥ ପ୍ରାତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ପୁନରେକତ୍ର ସଂଗତାଃ ।। 4.2.67.
ତାପରେ ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ସେମାନେ ପୁଣି ଏକଠା ହେଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯାଥ କାଶୀଂ ସା ସ୍ନାତ୍ଵା ମଂଦାକିନୀଜଲେ
ତାପରେ ଚୁପଚାପ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ମନ୍ଦାକିନୀ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ନିର୍ଵର୍ତ୍ଯ ନିଯମଂ ସାଥ ଲଜ୍ଜାମୁକୁଲିତେକ୍ଷଣା
ନିୟମ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଗ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ସେ—
ଭଵତୀଷୁ ସ୍ମରଂତ୍ଯେଵ ତଦ୍ରତ୍ନେଶଵଚୋଽମୃତମ୍
ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସେଇ ରତ୍ନନାଥଙ୍କ ଅମୃତ କଥାକୁ ମନେ ପକାଉଥିଲେ।
ସଵିଶେଷାଂଗସଂସ୍କାରାଽଵିଶଂ ସଂଵେଶମଂଦିରମ୍
ବିଶେଷ ଅଙ୍ଗ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ବଲାତ୍ସ୍ଵପ୍ନଦଶାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଭାଵିନୋର୍ଥସ୍ଯ ଗୌରଵାତ୍
ଭବିଷ୍ୟତର ଭାର ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଜୋରକରି ସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତଂଦ୍ରୀ ତଦଂଗସଂସ୍ପର୍ଶୌ ମମ ବୋଧାପହାରକୌ
ଅଳସତା ଏବଂ ସେ ଦେହର ସ୍ପର୍ଶ, ଦୁହେଁ ମୋ ଜ୍ଞାନକୁ ହରଣ କଲା।
ନ ଜାନେ ତ୍ଵଥ କିଂ ଵୃତ୍ତଂ କାହଂ କ୍ଵାହଂ ସ ଚାଥ କଃ
ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନି—କଣ ଘଟିଲା, ମୁଁ କିଏ, କେଉଁଠି ଅଛି, ସେ କିଏ।
ଦୋଃ କଂକଣେନ ରିପୁଣା କ୍ଵଣିତଂ ତାଵଦୁତ୍କଟମ୍
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତର କଙ୍କଣ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା।
ସୁଖସଂତାନପୀଯୂଷ ହ୍ରଦେ ପରିନିମଜ୍ଯ ଵୈ
ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖର ଅମୃତ ହ୍ରଦରେ ଡୁବିଯାଇ,
କିଂକୁଲୀଯଃ ସ ନୋ ଵେଦ୍ମି କିଂଦେଶୀଯଃ କିମାଖ୍ଯକଃ 4.2.67.
ମୁଁ ଜାଣିନି—ସେ କିଏ, କେଉଁ ଦେଶର, ତାଙ୍କର ନାମ କଣ?
ଅନଲ୍ପୋତ୍କଲିତଂ ଚେତଃ ପୁନସ୍ତତ୍ସଂଗମାଶଯା
ମୋ ହୃଦୟ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ପୁଣି ସେଠାରେ ମିଳିବାକୁ ଆଶା କରୁଛି।
ଵଯସ୍ଯା ନିଶିଭୁକ୍ତସ୍ଯ ତସ୍ଯୈଵ ପୁନରୀକ୍ଷଣମ୍
ଯେ ସାଥୀମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ରାତି କାଟିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କାଽଲୀକମାଲଯୋ ଵକ୍ତି ସ୍ନିଗ୍ଧମୁଗ୍ଧେସଖୀଜନେ
କାଳିକା ମାଳୟା ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଠା କଥା କହିଲେ।
ଦଶମ୍ଯଵସ୍ଥା ସନ୍ନହ୍ଯେଦ୍ବାଧିତୁଂ ମାଧୁନା ଭୃଶମ୍
ଦଶମ ଅବସ୍ଥାକୁ ସାବଧାନରେ ରୋକିବା ଉଚିତ, କାରଣ ପ୍ରେମ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ।
ପ୍ରଵେପମାନହୃଦଯାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପରସ୍ପରମ୍
କମ୍ପିଥିବା ହୃଦୟରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ଏମିତି କହିଲେ।
ସ କଥଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଭଦ୍ରେ କ ଉପାଯୋ ଵିଧୀଯତାମ୍
ସେ କିପରି ମିଳିପାରିବ, ପ୍ରିୟା? କିଛି ଉପାୟ ଭାବିବା ଦରକାର।
ଇତି ରତ୍ନାଵଲୀ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସସଂଦେହାଂ ଚ ତଦ୍ଗିରମ୍
ରତ୍ନାବଳୀଙ୍କ କଥା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଶୁଣି,
ଇତ୍ଯର୍ଧୋକ୍ତେନ ସା ବାଲା ଯୂଯଂ କୁଂଠିତଶକ୍ତଯଃ
ଏମିତି ଅଧଉଚ୍ଚାରିତ କଥାରେ, ସେ କହିଲେ—'ତୁମେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଶକ୍ତ।'