ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୁଭଂ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵରତ୍ନସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି—
ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ସର୍ଵଭକ୍ତାଭଯପ୍ରଦ 4.2.67.
ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା, ବିଶ୍ୱର ନାଥ—
ଜ୍ଵାଲାଜଟିଲିତାକାଶଂ ପ୍ରଭାଭାସିତ ଦିଙ୍ମୁଖମ୍
ଯାହାର ଆକାଶ ଜ୍ୱାଳାରେ ଭରିଯାଇଛି, ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରେ।
ଯସ୍ଯ ସଂଵୀକ୍ଷଣାଦେଵ ମନୋମେତୀଵ ହୃଷ୍ଟଵତ୍
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ଵରୂପମେତଲ୍ଲିଂଗସ୍ଯ ସର୍ଵତେଜୋନିଧେଃ ପରମ୍
ଏହି ହେଉଛି ଲିଙ୍ଗର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉତ୍ସ।
ତଵ ପିତ୍ରା ହିମଵତା ଗିରିରାଜେନ ଭାମିନି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ପିତା ହିମବନ୍ତ, ପାହାଡ଼ର ରାଜା, ଏହା କରିଛନ୍ତି।
ଅତ୍ର ତାନି ଚ ରତ୍ନାନି ରାଶୀକୃତ୍ଯ ହିମାଦ୍ରିଣା
ଏଠାରେ, ସେଇ ମଣିମାଣିକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ହିମାଦ୍ରି ଏକଠା କରିଥିଲେ।
ତଵାର୍ଥଂ ଵାମମାର୍ଥଂ ଵା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯତ୍ସମର୍ପ୍ଯତେ
ତୁମ ପାଇଁ କିମ୍ବା ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱ ପାଇଁ ଯାହା କି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଅର୍ପିତ ହୁଏ, ସେସବୁ—
ଲିଂଗଂ ରତ୍ନେଶ୍ଵରାଖ୍ଯଂ ଵୈ ମତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ହି କେଵଲମ୍
ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗକୁ ରତ୍ନେଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେହି ମୋର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ।
ସର୍ଵେଷାମିହ ଲିଂଗାନାଂ ରତ୍ନଭୂତମିଦଂ ପରମ୍
ଏଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ, କାରଣ ଏହା ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ତିଆରି।
ଅନେନୈଵ ସୁଵର୍ଣେନ ପିତ୍ରା ରାଶୀକୃତେନ ଚ
ତୁମ ପିତା ଯେ ସୁନା ଏକଠା କରିଥିଲେ, ସେଇ ସୁନା ଦ୍ୱାରା—
ଲିଂଗପ୍ରାସାଦକରଣାତ୍ଖଂଡସ୍ଫୁଟିତ ସଂସ୍କୃତେଃ 4.2.67.
ଲିଙ୍ଗର ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହାର ସମସ୍ତ ଅଂଶ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ତଥେତି ଭଗଵତ୍ଯୋକ୍ତ୍ଵା ଗଣାଃ ପ୍ରାସାଦନିର୍ମିତୌ
ଭଗବତୀଙ୍କୁ 'ତଥା' ବୋଲି କହି, ଗଣମାନେ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଗଣୈଶ୍ଚ କାଂଚନମଯୋ ନାନାକୌତୁକଚିତ୍ରିତଃ
ଗଣମାନେ ସୁନାରେ ଏକ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ।
ଦେଵୀ ପ୍ରଦୃଷ୍ଟଵଦନା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାସାଦନିର୍ମିତିମ୍
ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁରେ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ଦେଖିଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ଦେଵୀ ପପ୍ରଚ୍ଛ ପ୍ରଣିପାତପୁରଃସରମ୍
ପୁଣି ଦେବୀ ନମସ୍କାର କରି ଆଗରୁ ପଚାରିଲେ।
ଆଵିର୍ଭୂତମିଦାନୀଂ ଚ ତ୍ଵତ୍ପିତୁଃ ପୁଣ୍ଯଗୌରଵାତ୍
ଏହା ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମ ପିତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ମହିମାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି।
ଗୁହ୍ଯାନାଂ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରେଽସ୍ମିଶ୍ଚିଂତିତପ୍ରଦମ୍
ଏହା ଗୁପ୍ତ ବିଷୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଚିନ୍ତା ପୂରଣ କରେ।
ଯଥା ରତ୍ନଂ ଗୃହେ ଗୁପ୍ତଂ ନ କୈଶ୍ଚିଜ୍ଜ୍ଞାଯତେ ପରୈଃ
ଯେପରି ଘରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିବା ମଣିକୁ ଅନ୍ୟେ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି—
ଯାନି ବ୍ରହ୍ମାଂଡମଧ୍ଯେତ୍ର ସଂତି ଲିଂଗାନି ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗମାନେ ଅଛନ୍ତି—
ପ୍ରମାଦେନାପି ଯୈର୍ଗୌରି ଲିଂଗଂ ରତ୍ନେଶମର୍ଚିତମ୍
ହେ ଗୌରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଅଜାଣିରେ ମଧ୍ୟ ରତ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି—
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଯାନି ଵସ୍ତୂନି ରତ୍ନଭୂତାନି ତାନି ତୁ 4.2.67.
ତିନି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ରତ୍ନ ସ୍ୱରୂପ, ସେଗୁଡ଼ିକ—
ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଯେ ଲିଂଗଂ ରତ୍ନେଶଂ କାମଵର୍ଜିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ କାମନା ବିନା ରତ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବେ—
ରୁଦ୍ରାଣାଂ କୋଟିଜପ୍ଯେନ ଯତ୍ଫଲଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ରୁଦ୍ର ନାମ କୋଟିଥର ଜପ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି—
ଲିଂଗେ ଚାନାଦିସଂସିଦ୍ଧେ ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ଯେ ଲିଙ୍ଗ ସନାତନ ଓ ସିଦ୍ଧ, ତାହା ସମ୍ପର୍କରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।
ପୁରେହ ନର୍ତକୀ କାଚିଦାସୀନ୍ନାଟ୍ଯାର୍ଥକୋଵିଦା
ଏଠାରେ ପୂର୍ବେ ଏକ ନୃତ୍ୟକାରୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ନୃତ୍ୟ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ନନର୍ତ ଜାଗରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଗୌ ଗୀତଂ ଚ ପେଶଲମ୍
ସେ ରାତି ସାରା ନୃତ୍ୟ କଲେ ଏବଂ ମନୋହର ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ତେନ ତୌର୍ଯତ୍ରିକେଣାପି ପ୍ରୀଣଯିତ୍ଵାଥ ସା ନଟୀ
ସେ ନାଟି, ସେହି ସଙ୍ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ—
କାଲଧର୍ମଵଶଂଯାତା ତତ୍ର ସା ଵରନର୍ତକୀ
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନୃତ୍ୟକାରୀ, ସମୟର ନିୟମରେ ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ ହେଲା।
ସଂଗୀତସ୍ଯ ସଵାଦ୍ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଲାସ୍ଯସ୍ଯପୁଣ୍ଯତଃ
ସେହି ସଙ୍ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ନୃତ୍ୟର ପୁଣ୍ୟ ଫଳରେ—