କୃପଯାଽସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵାଚ୍ଚ ଜାତୋ ଜାତିସ୍ମରସ୍ତ୍ଵହମ୍
ତାଙ୍କର କୃପା ଓ ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି।
ନ ଜାନେ କିଂ ଫଲଂ ମେଽଦ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଆଜି ଏହି ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରୁ ମୋତେ କଣ ଫଳ ମିଳିବ, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଵେଣୁଵାକ୍ଯଂ ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନଯଃ ଶଂସିତଵ୍ରତାଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ— ତାପରେ, ବେଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୁନିମାନେ—
ତତଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ ପରାଃ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ମହର୍ଷଯଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ।
ସୋଽପି ରାଜା ମହାଭାଗୋ ଵେଣୁଃ ଶଂଭୋଃ ପ୍ରସାଦତଃ
ସେ ଧନ୍ୟ ରାଜା ବେଣୁ ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର କୃପାରେ—
ତ୍ରିନେତ୍ରାଭାଃ ଶିଲା ଯତ୍ର ଦୃଶ୍ଯଂତେଽଦ୍ଯାପି ଭୂରିଶଃ
ସେଠାରେ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ପାଥର ତିନି ଚକୁଅଳିଏଁ ପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଏ।
ତସ୍ଯୈଵ ପଶ୍ଚିମେ ଭାଗେ ଲିଂଗମସ୍ତି ପିନାକିନଃ
ଏହାର ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପିନାକୀଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଭଦ୍ରକର୍ଣଗଣୋନାମ ପୁରାସୀଚ୍ଛିଵଵଲ୍ଲଭଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ଗଣ ନାମକ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
କେନଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲେନ ସଂଗ୍ରାମେ ଦାନଵୈଃ ସହ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ—
ନଷ୍ଟେ ସ୍କଂଦେ ହତେ ସୈନ୍ଯେ ଵୀରଭଦ୍ରେ ପରାଜିତେ
ସ୍କନ୍ଦ ହରାଇଗଲେ, ସେନା ମରିଗଲା, ବୀରଭଦ୍ର ପରାଜିତ ହେଲେ—
ବଲଵାନ୍ନମୁଚିର୍ନାମ ଦାନଵୋ ବଲଵତ୍ତରଃ
ସେଠାରେ ନମୁଚି ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଥିଲେ, ସେ ଅଧିକ ବଳବାନ୍।
ଭଦ୍ରକର୍ଣସ୍ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵଂ ତଦନଂତରମ୍
ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ସେ ଦାନବକୁ ଦେଖି ସହସା—
ଛିତ୍ତ୍ଵାଽସିମସିନା ତସ୍ଯ ଚର୍ମ ଚାପି ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଳୱାରରେ ସେ ଦାନବଙ୍କର କବଚ କାଟିଦେଲେ।
ଅଥାସୌ ନିହତସ୍ତେନ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଵିପୁଲଂ ତମଃ ଵଧଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତୁ ଦୈତ୍ଯୋଽସୌ ନତ୍ଵା ହରମସୌ ସ୍ଥିତଃ 7.3.8.
ତାଙ୍କ ହାତରେ ହତ ହୋଇ, ସେ ଦାଇତ୍ୟ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ମୃତ୍ୟୁ ପାଇ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନିତ୍ଯଂ ଯୋ ହୃଦଯେ ସ୍ଥିତଃ
‘ଭଲ ହେଉ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସଦା ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛ, ଏବେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ।’
ଅତ୍ରାସ୍ତୁ ତଵ ସାଂନିଧ୍ଯଂ ହ୍ରଦେଽସ୍ମିଂଶ୍ଚ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
‘ଏଠି ତୁମର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ରହୁ, ଏହି ହ୍ରଦରେ ତୁମେ ସ୍ଥିର ରୁହ।’
ସାଂନିଧ୍ଯଂ ଚ ଵିଶେଷେଣ ହ୍ରଦେ ଲିଂଗେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ହ୍ରଦ ଓ ଲିଙ୍ଗରେ ବିଶେଷ ଉପସ୍ଥିତି ରହିବ।
ଭଦ୍ରକର୍ଣହ୍ରଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଯଃ ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ଭାବି ଯେଉଁଠି ଜଳସ୍ନାନ କରିଥାଏ—
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵତ୍ର ଯତ୍ନେନ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
କେଦାରମିତି ଵିଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵପାପହରଂ ନୃଣାମ୍
ଏହା କେଦାର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
ଯତ୍ର ମନ୍ଦାକିନୀ ପୁଣ୍ଯା ସରସ୍ଵତ୍ଯା ସମାଗତା
ଏଠାରେ ପବିତ୍ର ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଯାଏ।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ଯଥାଵୃତ୍ତମିତିହାସ ପୁରାତନମ୍
ହେ ରାଜା, ପୁରୁଣା ଏହି ଘଟଣା ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ତାହା ଶୁଣ।
ଅଜପାଲୋ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସୂର୍ଯଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଅଜପାଳ ନାମକ ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ନ ହସ୍ତିନୋ ନ ପାଦାତା ନ ଚାଶ୍ଵାସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ହାତୀ, ପଦାତି କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ା ନଥିଲା।
ନ ଗୃହ୍ଣାତି କରଂ ରାଜନ୍ପ୍ରଜାଭ୍ଯୋଥାଧିକଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ କେବେ ଅଧିକ କର ନେଉନଥିଲେ।
ଜାତାପରାଧୋ ଭୂପୃଷ୍ଠେ ଜାଯତେ ଚେତ୍କଥଂଚନ
ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଅପରାଧ ହେଲେ,
ଏଵମସ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ତମାନସ୍ଯ ଭୂତଲେ
ଏପରି ଭାବେ ସେ ରାଜା ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ,
କାମଂ ଵର୍ଷତି ପର୍ଜନ୍ଯଃ ସସ୍ଯାନି ରସଵଂତି ଚ
ମେଘ ଇଚ୍ଛାମତେ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଫସଲ ମଧୁର ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା।
କେନଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲେନ ଵସିଷ୍ଠୋ ଭଗଵାନ୍ମୁନିଃ 7.3.9.
କିଛି ସମୟ ପରେ, ପୂଜ୍ୟ ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଆସିଲେ—
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୂଜଯାମାସ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟେନ ଵର୍ତ୍ମନା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ।