ଭାରଦ୍ଵାଜେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଲିଂଗଂ ମାଦ୍ରୀଶ୍ଵରଂ ଵରମ୍
ସେଠାରେ ଭାରଦ୍ୱାଜେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଓ ଉତ୍ତମ ମାଦ୍ରୀଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଅରୁଣି ସ୍ଥାପିତଂ ଲିଂଗଂ ତତ୍ରୈଵ କଲଶୋଦ୍ଭଵ 4.2.65.
ସେଠାରେ ଅରୁଣିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, କଳଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଲିଂଗଂ ଵାଜସନେଯାଖ୍ଯଂ ତତ୍ରାସ୍ତ୍ଯତିମନୋହୃରମ୍
ସେଠାରେ ବାଜସନେୟ ନାମକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
କଣ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ଶୁଭଂ ଲିଂଗଂ ଲିଂଗଂ କାତ୍ଯାଯନେଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ଶୁଭ କଣ୍ବେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଓ କାତ୍ୟାୟନେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ହାରୀତେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞଂ ଚ ଲିଂଗଂ ଵୈ ଗାଲଵେଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ହାରୀତେଶ୍ୱର ନାମକ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଗାଳବେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଅଗ୍ନିଵର୍ଣେଶ୍ଵରଂ ଚୈଵ ନୈଧ୍ରୁଵେଶ୍ଵରମେଵ ଚ
ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ଓ ନୈଧୃବେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ସକ୍ତୁପ୍ରସ୍ଥେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ କଣାଦେଶଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେଠାରେ ସକ୍ତୁପ୍ରସ୍ଥେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଓ କଣାଦେଶ ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଵାଭ୍ରଵେଯେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଶିଲାଵୃତ୍ତୀଶ୍ଵରଂ ତଥା
ସେଠାରେ ବାଭ୍ରବେୟେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଓ ଶିଳାବୃତ୍ତୀଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
କଲିଂଦମେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଲିଂଗମକ୍ରୋଧନେଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ କଳିନ୍ଦମେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଓ ଅକ୍ରୋଧନେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
କଂଠେଶ୍ଵରଂ କହୋଲେଶଂ ଲିଂଗଂ ତୁଂବୁରୁପୂଜିତମ୍
ସେଠାରେ କଣ୍ଠେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ, କହୋଲେଶ ଲିଙ୍ଗ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କ ପୂଜିତ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଜାତୂକର୍ଣେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଜଂବୂକେଶ୍ଵରମେଵ ଚ
ସେଠାରେ ଜାତୂକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଓ ଜମ୍ବୁକେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଏଵମାଦୀନି ଲିଂଗାନି ଅଯୁତାର୍ଧାନି କୁଂଭଜ 4.2.65.
ଏଭଳି ଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ମିଶି, କୁମ୍ଭଜ, ସେଠାରେ ଦଶ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶ ଅଛି।
ନ ଜାତୁ ଜାଯତେ ଜଂତୋଃ କଲୁଷସ୍ଯ ସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଜନ୍ମ ସମୟରେ କେବେ ବି କୌଣସି ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅପବିତ୍ରତା ଜନ୍ମ ନେଇନଥାଏ।
ତଦହଂ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁଷ୍ଵାଘଵିନାଶନମ୍
ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ବିଷୟ କହିବି—ଶୁଣ।
ସ୍ଵୈରଂ ଵିହରତସ୍ତତ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଥାନେ ମହେଶିତୁଃ
ସେଠାରେ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ ସେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଉଦଂଚ ନ୍ନ୍ଯଂଚଦଂଗାନାଂ ଲାଘଵଂ ପରିତନ୍ଵତୀ
ସେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ହଳକାତା ଦେଖାଇ ହସ୍ତେ ହସ୍ତେ ଚାଲୁଥିଲେ।
ଭ୍ରଶ୍ଯଦ୍ଧ ମ୍ମିଲ୍ଲସନ୍ମାଲ୍ଯ ସ୍ଥପୁଟୀକୃତ ଭୂମିକା
ତାଙ୍କର ମାଳା ଢିଲା ହୋଇ ଝୁଲୁଥିଲା, ସେ ଭୂମିକୁ ନୃତ୍ୟମଞ୍ଚ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଫୁଟଚ୍ଚୋଲାଂଶୁକପଥନିର୍ଯଦଂଗପ୍ରଭାଵୃତା
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବସ୍ତ୍ର ଖସିଯାଉଥିଲା, ତାହାରୁ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗର ତେଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କଂଦୁକାନୁଗ ସଦୃଷ୍ଟି ନର୍ତିତ ଭ୍ରୂଚଲତାଂଚଲା
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କନ୍ଦୁକୁ ପଛୁଆଉଥିଲା, ଖେଳ କରିବା ସମୟରେ ଭୌହ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା।
ଅଂତରିକ୍ଷଚରାଭ୍ଯାଂ ଚ ଦିତିଜାଭ୍ଯାଂ ମନୋହରା
ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦୁଇ ଦାନବୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ସେ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ଵିଦଲୋତ୍ପଲ ସଂଜ୍ଞାଭ୍ଯାଂ ଦୃପ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଵରତୋ ଵିଧେଃ
ଫାଟିଯାଇଥିବା କମଳ ନାମ ଧାରଣ କରି, ଗର୍ବିତ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟରେ ଚୟିତ ଥିଲେ।
ଦେଵୀଂ ପରିଜିହୀର୍ଷୂ ତୌ ଵିଷମେଷୁ ପ୍ରପୀଡିତୌ 4.2.65.
ସେ ଦୁଇଜଣ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ଧୃତ୍ଵା ପାରଷଦୀଂ ମୂର୍ତିମାଯାତାଵଂବିକାଂତିକମ୍
ପାର୍ଷଦୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସର୍ଵଜ୍ଞେନ ପରିଜ୍ଞାତୌ ଚାଂଚଲ୍ଯାଲ୍ଲୋଚନୋଦ୍ଭଵାତ୍
ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ଷୁର ଚଞ୍ଚଳତା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ।
ତେନୈଵ କଂଦୁକେନାଥ ଯୁଗପନ୍ନିଜଘାନ ତୌ
ତାହାପରେ, ସେଇ କନ୍ଦୁକ ଦ୍ୱାରା ଏକାସାଥିରେ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ମହାବଲୌ ମହାଦେଵ୍ଯା କଂଦୁକେନ ସମାହତୌ
ମହାଶକ୍ତି ଦେବୀଙ୍କର କନ୍ଦୁକ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୂମିକୁ ଢେଳିଗଲେ।
ଵୃଂତାଦିଵ ଫଲେ ପକ୍ଵେ ତାଲାଦନିଲଲୋଲିତେ
ପବନରେ ହଲୁଚିଯାଇଥିବା ପକ୍କ ତାଳ ଫଳ ଭଳି ସେମାନେ ଢେଳିଗଲେ।
ତୌ ନିପାତ୍ଯ ମହାଦୈତ୍ଯାଵକାର୍ଯକରଣୋଦ୍ଯତୌ
ସେ ଦୁଇ ମହାଦାନବଙ୍କୁ ଭୂମିକୁ ପତିତ କରି, ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
କଂଦୁକେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞଂ ଚ ତଲ୍ଲିଂଗମଭଵତ୍ତଦା
ତାହାପରେ, ସେ ଚିହ୍ନଟି 'କନ୍ଦୁକେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା।
କଂଦୁକେଶ ସମୁତ୍ପତ୍ତିଂ ଯଃ ଶ୍ରୋଷ୍ଯତି ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦରେ କନ୍ଦୁକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଶୁଣିଥାଏ—