କିମନ୍ଯେନ ଵରେଣେଶ ଦେଯ ଏଷ ଵରୋ ହି ନଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଉ କୌଣସି ବର ଆମକୁ ଦରକାର ନାହିଁ, ଏହି ବର ଆମ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ତଵ ପ୍ରତିନିଧୀ କୃତ୍ଯାସ୍ମାଭିସ୍ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିଭାଵିତୈଃ
ଆମେ ତୁମ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବେ ତୁମ କାମ କରିବା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ତେଷାଂ ଵାକ୍ଯାନି ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ପିନାକିନା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପିନାକଧାରୀ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।'
ପୁନଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଦେଵେଶୋ ନିଶାମଯତ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ପୁଣି ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: 'ଶୁଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।'
ସେଵ୍ଯୋତ୍ତରଵହା ନିତ୍ଯଂ ଲିଂଗମର୍ଚ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଉତ୍ତର ଦିଗର ନଦୀକୁ ସଦା ସେବନ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଇଦମେଵ ରହସ୍ଯଂ ଚ କଥିତଂ କ୍ଷେତ୍ରଵାସିନାମ୍
ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଗୁପ୍ତ କଥା, ଯାହା କ୍ଷେତ୍ରବାସୀମାନେ ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି।
ମନସାପି ନ କର୍ତଵ୍ଯମେନୋତ୍ର ଵିଜିଗୀଷୁଣା
ଏଠାରେ କେବେ ଜିତିବା ଇଚ୍ଛାରେ ମନରେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯତ୍ର ଯତ୍କୃତଂ ପାପଂ ତତ୍କାଶ୍ଯାଂ ପରିଣଶ୍ଯତି
ଅନ୍ୟ କୋଉଠି କରାଯାଇଥିବା ପାପ କାଶୀରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅଂତର୍ଗେହେ କୃତଂ ପାପଂ ପୈଶାଚ୍ଯନରକାଵହମ୍
ଘର ଭିତରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପୈଶାଚିକ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ନ କଲ୍ପକୋଟିଭିଃ କାଶ୍ଯାଂ କୃତଂ କର୍ମ ପ୍ରମୃଜ୍ଯତେ 4.2.64.୭୦. ଯୋନିଂ ପ୍ରାପ୍ଯାପି ପୈଶାଚୀଂ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତତ୍ରଯମ୍
କାଶୀରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଟିଯାଏ ନାହିଁ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୈଶାଚୀ ଶରୀରରେ ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ପୁନରତ୍ରୈଵ ନିଵସଞ୍ଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତ୍ଯନୁତ୍ତମମ୍
ପୁଣି ଏଠିକି ଥାଇ, ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ।
(ସଂପ୍ରାଂତେ) ଦୁଷ୍କୃତାନି ଵିଧାଯେହ ବହିଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତାଃ
ଏଠି ଖରାପ କାମ କରି, ବାହାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଲେ ସେମାନେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଯାମାଖ୍ଯା ମେ ଗଣାଃ ସଂତି ଘୋରା ଵିକୃତମୂର୍ତ୍ତଯଃ
ମୋର ଯେଉଁ ଯାମ ନାମକ ସହଚରମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବିକୃତ ଆକୃତିର।
ନଯଂତ୍ଯନୂପପ୍ରାଯାଂ ଚ ତତଃ ପ୍ରାଚୀଂ ଦୁରାସଦାମ୍
ସେମାନେ ଅନ୍ୟାୟ ମନୋଭାବ ଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଜଲୌକାଭିଃ ସପକ୍ଷାଭିର୍ଦଂଦଶୂକୈର୍ଜଲୋଦ୍ଭଵୈଃ
ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ଜଳ ଜନ୍ମ ଜୀବ, ଚିପି, ପାଖି, ସାପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ।
ତତୋ ଯାମୈର୍ହିମର୍ତୌ ତେ ନୀଯଂତେଽଦ୍ରୌ ହିମାଲଯେ
ତାପରେ ଶୀତକାଳରେ, ଯାମମାନେ ସେମାନେକୁ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ରେ ନେଇଯାନ୍ତି।
ମରୁସ୍ଥଲେ ତତୋ ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଵାରିଵୃକ୍ଷଵିଵର୍ଜିତେ
ତାପରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ, ପାଣି ଓ ଗଛ ନଥିବା ମରୁଭୂମିକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
କ୍ଲେଶିତାସ୍ତେ ଗଣୈରୁଗ୍ରୈର୍ଯାତନାଭିଃ ସମଂତତଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ସହଚରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରୁ ବିଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି।
ନିଵେଦଯଂତି ତେ ଯାମାଃ କାଲରାଜାଂତିକେ ତତଃ 4.2.64.
ତାପରେ ଯାମମାନେ ସେମାନେକୁ କାଳରାଜଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି।
ଵିଵସ୍ତ୍ରାନ୍କ୍ଷୁତ୍ତୃଷାର୍ତାଂଶ୍ଚ ଲଗ୍ନପୃଷ୍ଠୋଦରତ୍ଵଚଃ
ସେମାନେ ନଗ୍ନ, ଭୁଖ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ, ପିଠି ଓ ପେଟ ଉପରେ ଚର୍ମ ଲଗିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।
ତତୋ ରୁଦ୍ରପିଶାଚାସ୍ତେ ଭୈରଵାନୁଚରାଃ ସଦା
ତାପରେ ରୁଦ୍ରପିଶାଚମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସବୁବେଳେ ଭୈରବଙ୍କ ସହଚର, ସେମାନେ ଆସନ୍ତି।
ଆହାରଂ ରୁଧିରୋନ୍ମିଶ୍ରଂ ତେ ଲଭଂତେ କଦାଚନ
ସେମାନେ କେବେ କେବେ ରକ୍ତ ମିଶିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଶ୍ମଶାନସ୍ତଂଭମଭିତୋ ନୀଯଂତେ କଂଠପାଶିତାଃ
ସେମାନେ ଗଳାରେ ଦୌଡ଼ି ଲାଗି, ଶ୍ମଶାନର ଖୁଟି ପାଖକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଥ ସଂକ୍ଷୀଣପାପାସ୍ତେ କାଲଭୈରଵଦର୍ଶନାତ୍
ତାପରେ, ପାପ କମିଯିବା ପରେ, କାଳଭୈରବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତସ୍ମାନ୍ନ କାମଯେତାତ୍ର ଵାଙ୍ମନଃକର୍ମଣାପ୍ଯଘହ(?)ମ୍
ସେଠିଏଠି କେବେ ମଧ୍ୟ କଥା, ମନ ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପ କରିବା ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନାଵିମୁକ୍ତେ ମୃତଃ କଶ୍ଚିନ୍ନରକଂ ଯାତି କିଲ୍ବିଷୀ
ଅବିମୁକ୍ତ ରେ ଯେ କୌଣସି ପାପୀ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ କେବେ ନରକକୁ ଯାଏ ନାହିଁ।
ଅନାଶନଂ ଯଃ କୁରୁତେ ମଦ୍ଭକ୍ତ ଇହ ସୁଵ୍ରତଃ
ଏଠାରେ ଯିଏ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ସହିତ ଉପବାସ କରେ,
ଅଶାଶ୍ଵତମିଦଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମାନୁଷ୍ଯଂ ବହୁକିଲ୍ଵିଷମ୍
ଏହି ମାନବ ଜୀବନ ଅସ୍ଥାୟୀ ଓ ଅନେକ ପାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ଜାଣି,
ନାନ୍ଯତ୍ପଶ୍ଯାମି ଜଂତୂନାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍ 4.2.64.
ମୁଁ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାରାଣସୀ ସହର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ଦେଖୁନି,
ଜନ୍ମାଂତରସହସ୍ରେଷୁ ଯତ୍ପାପଂ ସମୁପାର୍ଜିତମ୍
ହଜାର ହଜାର ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିବା ପାପ,