ନାରଦଃ ଶୌନକଶ୍ଚୈଵ ହାରୀତୋ ଦେଵଲସ୍ତଥା
ନାରଦ, ଶୌନକ, ହାରୀତ ଏବଂ ଦେବଳ—
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ଦେଵଵ୍ରତପରାଯଣାଃ
ଏମିତି ଅନେକ ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଅନ୍ଯେ ଚ ଵିଵିଧାଂ ପୂଜାଂ ଜପମନ୍ଯେ ସମାହିତାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପୂଜା କରନ୍ତି, କିଛି ଲୋକ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇ ଜପ କରନ୍ତି।
ବଲିମନ୍ଯେ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତି ସ୍ତୁତିଂ କୁର୍ଵଂତି ଚାପରେ
କିଛି ଲୋକ ବଳି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ପରଂ କୌତୁକମାପନ୍ନା ଵାକ୍ଯମେତଦଥାବ୍ରୁଵନ୍
ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ କୁତୁହଳରେ ସେମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଋଷଯ ଊଚୁଃ କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାପରଃ ସଦା
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ତୁମେ ସବୁବେଳେ କାହିଁକି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାରେ ଲାଗି ରହୁଛ?''
ନ ଦଦାସି ଜଲଂ ଲିଂଗେ ପ୍ରଭୂତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ତୁମେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରଚୁର ମନୋହର ଜଳ ଅର୍ପଣ କରୁନାହାଁ—
ସମର୍ଥୋଽସି ତଥାନ୍ଯେଷାଂ ଦାନାନାଂ ତ୍ଵଂ ମହୀପତେ 7.3.7.
ତଥାପି, ହେ ମହୀପତି, ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ।
ପୂର୍ଵଦେହାଂତରେ ଵୃତ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ ଵିଶେଷତଃ
ମୋର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଯାହା କିଛି ଘଟିଥିଲା, ସେ ସବୁ କଥା ସତ୍ୟ, ବିଶେଷ କରି ଏହି କଥା।
ପ୍ରାସାଦେଽସ୍ମିନ୍ପୁରା ପକ୍ଷୀ ଶୁକୋଽହଂ ସ୍ଥିତଵାଂସ୍ତଦା
ଏହି ମହଳରେ ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଏକ ପକ୍ଷୀ, ଅର୍ଥାତ୍ ଟିଆ ପକ୍ଷୀ ଭାବରେ ରହିଥିଲି।
କୃପଯାଽସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵାଚ୍ଚ ଜାତୋ ଜାତିସ୍ମରସ୍ତ୍ଵହମ୍
ତାଙ୍କର କୃପା ଓ ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି।
ନ ଜାନେ କିଂ ଫଲଂ ମେଽଦ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଆଜି ଏହି ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରୁ ମୋତେ କଣ ଫଳ ମିଳିବ, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଵେଣୁଵାକ୍ଯଂ ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନଯଃ ଶଂସିତଵ୍ରତାଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ— ତାପରେ, ବେଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୁନିମାନେ—
ତତଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ ପରାଃ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ମହର୍ଷଯଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ।
ସୋଽପି ରାଜା ମହାଭାଗୋ ଵେଣୁଃ ଶଂଭୋଃ ପ୍ରସାଦତଃ
ସେ ଧନ୍ୟ ରାଜା ବେଣୁ ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର କୃପାରେ—
ତ୍ରିନେତ୍ରାଭାଃ ଶିଲା ଯତ୍ର ଦୃଶ୍ଯଂତେଽଦ୍ଯାପି ଭୂରିଶଃ
ସେଠାରେ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ପାଥର ତିନି ଚକୁଅଳିଏଁ ପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଏ।
ତସ୍ଯୈଵ ପଶ୍ଚିମେ ଭାଗେ ଲିଂଗମସ୍ତି ପିନାକିନଃ
ଏହାର ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପିନାକୀଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଭଦ୍ରକର୍ଣଗଣୋନାମ ପୁରାସୀଚ୍ଛିଵଵଲ୍ଲଭଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ଗଣ ନାମକ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
କେନଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲେନ ସଂଗ୍ରାମେ ଦାନଵୈଃ ସହ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ—
ନଷ୍ଟେ ସ୍କଂଦେ ହତେ ସୈନ୍ଯେ ଵୀରଭଦ୍ରେ ପରାଜିତେ
ସ୍କନ୍ଦ ହରାଇଗଲେ, ସେନା ମରିଗଲା, ବୀରଭଦ୍ର ପରାଜିତ ହେଲେ—
ବଲଵାନ୍ନମୁଚିର୍ନାମ ଦାନଵୋ ବଲଵତ୍ତରଃ
ସେଠାରେ ନମୁଚି ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଥିଲେ, ସେ ଅଧିକ ବଳବାନ୍।
ଭଦ୍ରକର୍ଣସ୍ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵଂ ତଦନଂତରମ୍
ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ସେ ଦାନବକୁ ଦେଖି ସହସା—
ଛିତ୍ତ୍ଵାଽସିମସିନା ତସ୍ଯ ଚର୍ମ ଚାପି ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଳୱାରରେ ସେ ଦାନବଙ୍କର କବଚ କାଟିଦେଲେ।
ଅଥାସୌ ନିହତସ୍ତେନ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଵିପୁଲଂ ତମଃ ଵଧଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତୁ ଦୈତ୍ଯୋଽସୌ ନତ୍ଵା ହରମସୌ ସ୍ଥିତଃ 7.3.8.
ତାଙ୍କ ହାତରେ ହତ ହୋଇ, ସେ ଦାଇତ୍ୟ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ମୃତ୍ୟୁ ପାଇ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନିତ୍ଯଂ ଯୋ ହୃଦଯେ ସ୍ଥିତଃ
‘ଭଲ ହେଉ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସଦା ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛ, ଏବେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ।’
ଅତ୍ରାସ୍ତୁ ତଵ ସାଂନିଧ୍ଯଂ ହ୍ରଦେଽସ୍ମିଂଶ୍ଚ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
‘ଏଠି ତୁମର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ରହୁ, ଏହି ହ୍ରଦରେ ତୁମେ ସ୍ଥିର ରୁହ।’
ସାଂନିଧ୍ଯଂ ଚ ଵିଶେଷେଣ ହ୍ରଦେ ଲିଂଗେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ହ୍ରଦ ଓ ଲିଙ୍ଗରେ ବିଶେଷ ଉପସ୍ଥିତି ରହିବ।
ଭଦ୍ରକର୍ଣହ୍ରଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଯଃ ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ଭାବି ଯେଉଁଠି ଜଳସ୍ନାନ କରିଥାଏ—
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵତ୍ର ଯତ୍ନେନ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
କେଦାରମିତି ଵିଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵପାପହରଂ ନୃଣାମ୍
ଏହା କେଦାର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।