କାଥୀଂ ସଂକାକ୍ଷମାଣାନାଂ ପୁରୁଷାର୍ଥଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଯେମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ଭରିଆଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ଚାରିଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଯାଏ।
ଆନଂଦକାନନେ ହ୍ଯତ୍ର ଜ୍ଵଲଦ୍ଦାଵାନଲୋସ୍ମ୍ଯହମ୍
ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦର ଅଟବୀରେ, ମୁଁ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ନିମନ୍ତେ।
ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ସତତଂ କାଶ୍ଯାଂ ଯଷ୍ଟଵ୍ଯୋହଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ ।। ଜେତଵ୍ଯୌ କଲିକାଲୌ ଚ ରଂତଵ୍ଯା ମୁକ୍ତିରଂଗନା
କାଶୀରେ ସଦା ବସିବା ଉଚିତ, ମୋତେ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିବା ଦରକାର, କଳି ଓ କୃତ ଯୁଗକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ମୁକ୍ତିର ରମଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାପ୍ଯାପି କାଶୀଂ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିର୍ଯୋ ନ ମାଂ ପରିସେଵତେ
ଯେଉଁ ମଣିଷ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ସେବା କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଅବିବେକୀ ଅଟେ।
ଧନ୍ଯା ମଦ୍ଭକ୍ତିଲକ୍ଷ୍ମାଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କାଶିଵାସିନଃ
ମୋ ଭକ୍ତିର ଧନରେ ଶୋଭିତ କାଶୀବାସୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜେ ଧନ୍ୟ।
ଦାତଵ୍ଯୋ ଵୋ ଵରଃ କୋତ୍ର ଵ୍ରିଯତାଂ ମେ ଯଥାରୁଚି
ମୁଁ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଦାନ ଦେବି, ଏବେ ତୁମେ ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ଚୟନ କର।
ଇତି ପୀତ୍ଵା ମହେଶାନମୁଖକ୍ଷୀରାବ୍ଧିଜାଂ ସୁଧାମ୍
ଏପରି ଭାବେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣା ଊଚୁଃ ଉମାପତେ ମହେଶାନ ସର୍ଵଜ୍ଞ ଵର ଏଷ ନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: ଉମାପତି, ମହେଶ୍ୱର, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଏହି ହେଉଛି ଆମର ଇଚ୍ଛିତ ବର।
ଵଚନାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତୁ ଶାପୋ ମା ପ୍ରଭଵତ୍ଵିହ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ କୌଣସି ଶାପ କେବେ ଲାଗୁ ହେଉ ନାହିଁ।
ତଵ ପାଦାବୁଂଜଦ୍ଵଂଦ୍ଵେ ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵା ଭକ୍ତିରସ୍ତୁ ନଃ 4.2.64.
ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦ୍ୱୟରେ ଆମର ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସଦା ରହୁ।
କିମନ୍ଯେନ ଵରେଣେଶ ଦେଯ ଏଷ ଵରୋ ହି ନଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଉ କୌଣସି ବର ଆମକୁ ଦରକାର ନାହିଁ, ଏହି ବର ଆମ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ତଵ ପ୍ରତିନିଧୀ କୃତ୍ଯାସ୍ମାଭିସ୍ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିଭାଵିତୈଃ
ଆମେ ତୁମ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବେ ତୁମ କାମ କରିବା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ତେଷାଂ ଵାକ୍ଯାନି ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ପିନାକିନା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପିନାକଧାରୀ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।'
ପୁନଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଦେଵେଶୋ ନିଶାମଯତ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ପୁଣି ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: 'ଶୁଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।'
ସେଵ୍ଯୋତ୍ତରଵହା ନିତ୍ଯଂ ଲିଂଗମର୍ଚ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଉତ୍ତର ଦିଗର ନଦୀକୁ ସଦା ସେବନ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଇଦମେଵ ରହସ୍ଯଂ ଚ କଥିତଂ କ୍ଷେତ୍ରଵାସିନାମ୍
ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଗୁପ୍ତ କଥା, ଯାହା କ୍ଷେତ୍ରବାସୀମାନେ ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି।
ମନସାପି ନ କର୍ତଵ୍ଯମେନୋତ୍ର ଵିଜିଗୀଷୁଣା
ଏଠାରେ କେବେ ଜିତିବା ଇଚ୍ଛାରେ ମନରେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯତ୍ର ଯତ୍କୃତଂ ପାପଂ ତତ୍କାଶ୍ଯାଂ ପରିଣଶ୍ଯତି
ଅନ୍ୟ କୋଉଠି କରାଯାଇଥିବା ପାପ କାଶୀରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅଂତର୍ଗେହେ କୃତଂ ପାପଂ ପୈଶାଚ୍ଯନରକାଵହମ୍
ଘର ଭିତରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପୈଶାଚିକ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ନ କଲ୍ପକୋଟିଭିଃ କାଶ୍ଯାଂ କୃତଂ କର୍ମ ପ୍ରମୃଜ୍ଯତେ 4.2.64.୭୦. ଯୋନିଂ ପ୍ରାପ୍ଯାପି ପୈଶାଚୀଂ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତତ୍ରଯମ୍
କାଶୀରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଟିଯାଏ ନାହିଁ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୈଶାଚୀ ଶରୀରରେ ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।
ପୁନରତ୍ରୈଵ ନିଵସଞ୍ଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତ୍ଯନୁତ୍ତମମ୍
ପୁଣି ଏଠିକି ଥାଇ, ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ।
(ସଂପ୍ରାଂତେ) ଦୁଷ୍କୃତାନି ଵିଧାଯେହ ବହିଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତାଃ
ଏଠି ଖରାପ କାମ କରି, ବାହାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଲେ ସେମାନେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଯାମାଖ୍ଯା ମେ ଗଣାଃ ସଂତି ଘୋରା ଵିକୃତମୂର୍ତ୍ତଯଃ
ମୋର ଯେଉଁ ଯାମ ନାମକ ସହଚରମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବିକୃତ ଆକୃତିର।
ନଯଂତ୍ଯନୂପପ୍ରାଯାଂ ଚ ତତଃ ପ୍ରାଚୀଂ ଦୁରାସଦାମ୍
ସେମାନେ ଅନ୍ୟାୟ ମନୋଭାବ ଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଜଲୌକାଭିଃ ସପକ୍ଷାଭିର୍ଦଂଦଶୂକୈର୍ଜଲୋଦ୍ଭଵୈଃ
ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ଜଳ ଜନ୍ମ ଜୀବ, ଚିପି, ପାଖି, ସାପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ।
ତତୋ ଯାମୈର୍ହିମର୍ତୌ ତେ ନୀଯଂତେଽଦ୍ରୌ ହିମାଲଯେ
ତାପରେ ଶୀତକାଳରେ, ଯାମମାନେ ସେମାନେକୁ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ରେ ନେଇଯାନ୍ତି।
ମରୁସ୍ଥଲେ ତତୋ ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଵାରିଵୃକ୍ଷଵିଵର୍ଜିତେ
ତାପରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ, ପାଣି ଓ ଗଛ ନଥିବା ମରୁଭୂମିକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
କ୍ଲେଶିତାସ୍ତେ ଗଣୈରୁଗ୍ରୈର୍ଯାତନାଭିଃ ସମଂତତଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ସହଚରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରୁ ବିଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି।
ନିଵେଦଯଂତି ତେ ଯାମାଃ କାଲରାଜାଂତିକେ ତତଃ 4.2.64.
ତାପରେ ଯାମମାନେ ସେମାନେକୁ କାଳରାଜଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି।
ଵିଵସ୍ତ୍ରାନ୍କ୍ଷୁତ୍ତୃଷାର୍ତାଂଶ୍ଚ ଲଗ୍ନପୃଷ୍ଠୋଦରତ୍ଵଚଃ
ସେମାନେ ନଗ୍ନ, ଭୁଖ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ, ପିଠି ଓ ପେଟ ଉପରେ ଚର୍ମ ଲଗିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।