ପ୍ରୋଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଧନ୍ଯା ଯୂଯଂ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭାଃ
ସ୍ନିଗ୍ଧ ମନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ: ‘ତମେ ଧନ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।’
ଜାନେ ସତ୍ତ୍ଵମଯା ଜାତାଃ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯାସ୍ଯ ନିଷେଵଣାତ୍
ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ସେବା କରି ତମେ ସତ୍ତ୍ୱମୟ ହୋଇଛ।
ଵାରାଣସ୍ଯାସ୍ତୁ ଯେ ଭକ୍ତାସ୍ତେ ଭକ୍ତା ମମ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବାରାଣସୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ।
ଯୈଶ୍ଚ କାଶୀସ୍ଥିତୋ ଜଂତୁରଲ୍ପକୋପି ଵିରୋଧିତଃ
ଏବଂ କାଶୀରେ ଥିବା କୌଣସି ଜୀବ, ଅପରିପକ୍ୱ କିମ୍ବା ବିପକ୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।
ଵାରାଣସ୍ଯାଃ ସ୍ତୁତିମପି ଯୋ ନିଶମ୍ଯାନୁମୋଦତେ
ଯିଏ ବାରାଣସୀର ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣି ଏବଂ ଅନୁମୋଦନ କରେ।
ନିଵସଂତି ହି ଯେ ମର୍ତ୍ଯା ଅସ୍ମିନ୍ନାନଂଦକାନନେ
ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲରେ ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ନିଵସଂତି ମମ କ୍ଷେତ୍ରେ ମମ ଭକ୍ତିଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତେ
ସେମାନେ ମୋ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସି, ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କରନ୍ତି।
ନିଵସଂତି ମମ କ୍ଷେତ୍ରେ ମମ ଭକ୍ତିଂ ନ କୁର୍ଵତେ
ସେମାନେ ମୋ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ନାହିଁ।
କାଶୀ ନିର୍ଵାଣନଗରୀ ଯେଷାଂ ଚିତ୍ତେ ପ୍ରକାଶତେ
ଯାହାଙ୍କ ମନରେ କାଶୀ, ମୁକ୍ତିର ନଗରୀ, ଚମକିଉଠି।
ମୋକ୍ଷଲକ୍ଷ୍ମୀରିଯଂ କାଶୀ ନ ଯେଭ୍ଯଃ ପରିରୋଚତେ 4.2.64.
ଏହି କାଶୀ, ମୁକ୍ତିର ଦେବୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇନାହିଁ।
କାଥୀଂ ସଂକାକ୍ଷମାଣାନାଂ ପୁରୁଷାର୍ଥଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଯେମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ଭରିଆଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ଚାରିଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଯାଏ।
ଆନଂଦକାନନେ ହ୍ଯତ୍ର ଜ୍ଵଲଦ୍ଦାଵାନଲୋସ୍ମ୍ଯହମ୍
ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦର ଅଟବୀରେ, ମୁଁ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ନିମନ୍ତେ।
ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ସତତଂ କାଶ୍ଯାଂ ଯଷ୍ଟଵ୍ଯୋହଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ ।। ଜେତଵ୍ଯୌ କଲିକାଲୌ ଚ ରଂତଵ୍ଯା ମୁକ୍ତିରଂଗନା
କାଶୀରେ ସଦା ବସିବା ଉଚିତ, ମୋତେ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିବା ଦରକାର, କଳି ଓ କୃତ ଯୁଗକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ମୁକ୍ତିର ରମଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାପ୍ଯାପି କାଶୀଂ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିର୍ଯୋ ନ ମାଂ ପରିସେଵତେ
ଯେଉଁ ମଣିଷ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ସେବା କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଅବିବେକୀ ଅଟେ।
ଧନ୍ଯା ମଦ୍ଭକ୍ତିଲକ୍ଷ୍ମାଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କାଶିଵାସିନଃ
ମୋ ଭକ୍ତିର ଧନରେ ଶୋଭିତ କାଶୀବାସୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜେ ଧନ୍ୟ।
ଦାତଵ୍ଯୋ ଵୋ ଵରଃ କୋତ୍ର ଵ୍ରିଯତାଂ ମେ ଯଥାରୁଚି
ମୁଁ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଦାନ ଦେବି, ଏବେ ତୁମେ ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ଚୟନ କର।
ଇତି ପୀତ୍ଵା ମହେଶାନମୁଖକ୍ଷୀରାବ୍ଧିଜାଂ ସୁଧାମ୍
ଏପରି ଭାବେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣା ଊଚୁଃ ଉମାପତେ ମହେଶାନ ସର୍ଵଜ୍ଞ ଵର ଏଷ ନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: ଉମାପତି, ମହେଶ୍ୱର, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଏହି ହେଉଛି ଆମର ଇଚ୍ଛିତ ବର।
ଵଚନାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତୁ ଶାପୋ ମା ପ୍ରଭଵତ୍ଵିହ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ କୌଣସି ଶାପ କେବେ ଲାଗୁ ହେଉ ନାହିଁ।
ତଵ ପାଦାବୁଂଜଦ୍ଵଂଦ୍ଵେ ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵା ଭକ୍ତିରସ୍ତୁ ନଃ 4.2.64.
ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦ୍ୱୟରେ ଆମର ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସଦା ରହୁ।
କିମନ୍ଯେନ ଵରେଣେଶ ଦେଯ ଏଷ ଵରୋ ହି ନଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଉ କୌଣସି ବର ଆମକୁ ଦରକାର ନାହିଁ, ଏହି ବର ଆମ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ତଵ ପ୍ରତିନିଧୀ କୃତ୍ଯାସ୍ମାଭିସ୍ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିଭାଵିତୈଃ
ଆମେ ତୁମ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବେ ତୁମ କାମ କରିବା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ତେଷାଂ ଵାକ୍ଯାନି ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ପିନାକିନା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପିନାକଧାରୀ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।'
ପୁନଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଦେଵେଶୋ ନିଶାମଯତ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ପୁଣି ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: 'ଶୁଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।'
ସେଵ୍ଯୋତ୍ତରଵହା ନିତ୍ଯଂ ଲିଂଗମର୍ଚ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଉତ୍ତର ଦିଗର ନଦୀକୁ ସଦା ସେବନ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଇଦମେଵ ରହସ୍ଯଂ ଚ କଥିତଂ କ୍ଷେତ୍ରଵାସିନାମ୍
ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଗୁପ୍ତ କଥା, ଯାହା କ୍ଷେତ୍ରବାସୀମାନେ ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି।
ମନସାପି ନ କର୍ତଵ୍ଯମେନୋତ୍ର ଵିଜିଗୀଷୁଣା
ଏଠାରେ କେବେ ଜିତିବା ଇଚ୍ଛାରେ ମନରେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯତ୍ର ଯତ୍କୃତଂ ପାପଂ ତତ୍କାଶ୍ଯାଂ ପରିଣଶ୍ଯତି
ଅନ୍ୟ କୋଉଠି କରାଯାଇଥିବା ପାପ କାଶୀରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅଂତର୍ଗେହେ କୃତଂ ପାପଂ ପୈଶାଚ୍ଯନରକାଵହମ୍
ଘର ଭିତରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପୈଶାଚିକ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ନ କଲ୍ପକୋଟିଭିଃ କାଶ୍ଯାଂ କୃତଂ କର୍ମ ପ୍ରମୃଜ୍ଯତେ 4.2.64.୭୦. ଯୋନିଂ ପ୍ରାପ୍ଯାପି ପୈଶାଚୀଂ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତତ୍ରଯମ୍
କାଶୀରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଟିଯାଏ ନାହିଁ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୈଶାଚୀ ଶରୀରରେ ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।