ଗର୍ଭରକ୍ଷାମଣିର୍ମଂତ୍ରଃ କାଶୀଵର୍ଣଦ୍ଵଯାତ୍ମକଃ
ଗର୍ଭର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର କାଶୀ ନାମର ଦୁଇ ରୂପରେ ଅଛି।
ସୁଧାଂ ପିବତି ଯୋ ନିତ୍ଯଂ କାଶୀଵର୍ଣଦ୍ଵଯାତ୍ମିକାମ୍
ଯେଉଁଠି ନିତ୍ୟ କାଶୀ ନାମର ଦୁଇ ରୂପ ରସ ପିଉଛି—
ଶ୍ରୁତଂ କର୍ଣାମୃତଂ ଯେନ କାଶୀତ୍ଯକ୍ଷରଯୁଗ୍ମକମ୍
ଯିଏ କାଶୀ ନାମର ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର ଶୁଣିଛି, ସେ ମନେ ମନେ ଶ୍ରବଣର ଅମୃତ ପାଇଛି।
କାଶୀ ରଜୋପି ଯନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ପତେଦପ୍ଯନିଲାହତମ୍
କାଶୀର ଧୂଳି ହେଲେ ଯଦି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ନିଜେ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଶୁଭ।
ପ୍ରସଂଗତୋପି ଯନ୍ନେତ୍ରପଥମାନଂଦକାନନମ୍
ସାଙ୍ଗତି ଦ୍ୱାରା ଯଦି କେହି ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦେଖିଥାଏ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଶୁଭ।
ଗଚ୍ଛତା ତିଷ୍ଠତା ଵାପି ସ୍ଵପତା ଜାଗ୍ରତାଥଵା
ଚାଲିବା, ଦଢ଼ିବା, ଶୁଇବା କିମ୍ବା ଜାଗିବା — ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବା।
ଯେନ ବୀଜାକ୍ଷରଯୁଗଂ କାଶୀତି ହୃଦି ଧାରିତମ୍
ଯିଏ ନିଜ ହୃଦୟରେ ‘କାଶୀ’ ନାମର ମୂଳ ଅକ୍ଷର ଧାରଣ କରିଛି।
କାଶୀ କାଶୀତି କାଶୀତି ଜପତୋ ଯସ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତିଃ
ଯାହାର ଜୀବନ ‘କାଶୀ, କାଶୀ, କାଶୀ’ ନାମ ଜପରେ ଲିନ।
କ୍ଷେମମୂର୍ତିରିଯଂ କାଶୀ କ୍ଷେମମୂର୍ତିର୍ଭଵାନ୍ଭଵ
ଏହି କାଶୀ ହେଉଛି ଶୁଭତାର ଆକାର; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭତାର ଆକାର ହେବ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାମିତି ଵଚଃ କ୍ଷେତ୍ରଭକ୍ତିଵିବୃଂହିତମ୍ 4.2.64.
ଏହି କଥା, କ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଧନ୍ଯା ଯୂଯଂ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭାଃ
ସ୍ନିଗ୍ଧ ମନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ: ‘ତମେ ଧନ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।’
ଜାନେ ସତ୍ତ୍ଵମଯା ଜାତାଃ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯାସ୍ଯ ନିଷେଵଣାତ୍
ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ସେବା କରି ତମେ ସତ୍ତ୍ୱମୟ ହୋଇଛ।
ଵାରାଣସ୍ଯାସ୍ତୁ ଯେ ଭକ୍ତାସ୍ତେ ଭକ୍ତା ମମ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବାରାଣସୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ।
ଯୈଶ୍ଚ କାଶୀସ୍ଥିତୋ ଜଂତୁରଲ୍ପକୋପି ଵିରୋଧିତଃ
ଏବଂ କାଶୀରେ ଥିବା କୌଣସି ଜୀବ, ଅପରିପକ୍ୱ କିମ୍ବା ବିପକ୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।
ଵାରାଣସ୍ଯାଃ ସ୍ତୁତିମପି ଯୋ ନିଶମ୍ଯାନୁମୋଦତେ
ଯିଏ ବାରାଣସୀର ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣି ଏବଂ ଅନୁମୋଦନ କରେ।
ନିଵସଂତି ହି ଯେ ମର୍ତ୍ଯା ଅସ୍ମିନ୍ନାନଂଦକାନନେ
ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲରେ ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ନିଵସଂତି ମମ କ୍ଷେତ୍ରେ ମମ ଭକ୍ତିଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତେ
ସେମାନେ ମୋ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସି, ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କରନ୍ତି।
ନିଵସଂତି ମମ କ୍ଷେତ୍ରେ ମମ ଭକ୍ତିଂ ନ କୁର୍ଵତେ
ସେମାନେ ମୋ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ନାହିଁ।
କାଶୀ ନିର୍ଵାଣନଗରୀ ଯେଷାଂ ଚିତ୍ତେ ପ୍ରକାଶତେ
ଯାହାଙ୍କ ମନରେ କାଶୀ, ମୁକ୍ତିର ନଗରୀ, ଚମକିଉଠି।
ମୋକ୍ଷଲକ୍ଷ୍ମୀରିଯଂ କାଶୀ ନ ଯେଭ୍ଯଃ ପରିରୋଚତେ 4.2.64.
ଏହି କାଶୀ, ମୁକ୍ତିର ଦେବୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇନାହିଁ।
କାଥୀଂ ସଂକାକ୍ଷମାଣାନାଂ ପୁରୁଷାର୍ଥଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଯେମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ଭରିଆଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ଚାରିଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଯାଏ।
ଆନଂଦକାନନେ ହ୍ଯତ୍ର ଜ୍ଵଲଦ୍ଦାଵାନଲୋସ୍ମ୍ଯହମ୍
ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦର ଅଟବୀରେ, ମୁଁ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ନିମନ୍ତେ।
ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ସତତଂ କାଶ୍ଯାଂ ଯଷ୍ଟଵ୍ଯୋହଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ ।। ଜେତଵ୍ଯୌ କଲିକାଲୌ ଚ ରଂତଵ୍ଯା ମୁକ୍ତିରଂଗନା
କାଶୀରେ ସଦା ବସିବା ଉଚିତ, ମୋତେ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିବା ଦରକାର, କଳି ଓ କୃତ ଯୁଗକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ମୁକ୍ତିର ରମଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାପ୍ଯାପି କାଶୀଂ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିର୍ଯୋ ନ ମାଂ ପରିସେଵତେ
ଯେଉଁ ମଣିଷ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ସେବା କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଅବିବେକୀ ଅଟେ।
ଧନ୍ଯା ମଦ୍ଭକ୍ତିଲକ୍ଷ୍ମାଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କାଶିଵାସିନଃ
ମୋ ଭକ୍ତିର ଧନରେ ଶୋଭିତ କାଶୀବାସୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜେ ଧନ୍ୟ।
ଦାତଵ୍ଯୋ ଵୋ ଵରଃ କୋତ୍ର ଵ୍ରିଯତାଂ ମେ ଯଥାରୁଚି
ମୁଁ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଦାନ ଦେବି, ଏବେ ତୁମେ ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ଚୟନ କର।
ଇତି ପୀତ୍ଵା ମହେଶାନମୁଖକ୍ଷୀରାବ୍ଧିଜାଂ ସୁଧାମ୍
ଏପରି ଭାବେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣା ଊଚୁଃ ଉମାପତେ ମହେଶାନ ସର୍ଵଜ୍ଞ ଵର ଏଷ ନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: ଉମାପତି, ମହେଶ୍ୱର, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଏହି ହେଉଛି ଆମର ଇଚ୍ଛିତ ବର।
ଵଚନାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତୁ ଶାପୋ ମା ପ୍ରଭଵତ୍ଵିହ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ କୌଣସି ଶାପ କେବେ ଲାଗୁ ହେଉ ନାହିଁ।
ତଵ ପାଦାବୁଂଜଦ୍ଵଂଦ୍ଵେ ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵା ଭକ୍ତିରସ୍ତୁ ନଃ 4.2.64.
ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦ୍ୱୟରେ ଆମର ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସଦା ରହୁ।