ହଂସତୀର୍ଥାତ୍ପରିପ୍ରାପ୍ତା ଅଯୁତଂ ତ୍ରିଶତୋତ୍ତରମ୍
ହଂସତୀର୍ଥରୁ ଆସିଥିଲେ, ସଂଖ୍ୟା ଦଶ ହଜାର ତିନି ଶତ।
ମତ୍ସ୍ଯୋଦର୍ଯାଃ ପରାପେତୁଃ ସହସ୍ରାଣି ଷଡେଵ ହି
ମତ୍ସ୍ୟୋଦରରୁ ଛଅ ହଜାର ଦ୍ୱିଜ ଚାଲିଗଲେ।
ଋଣମୋଚନତସ୍ତୀର୍ଥାତ୍ସହସ୍ରଂ ଦ୍ଵିଶତାଧିକମ୍
ଋଣମୋଚନ ତୀର୍ଥରୁ ଏକ ହଜାର ଦ୍ୱିଜ ଦୁଇ ଶତ ଅଧିକ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ପୃଥୂଦକାତ୍କୁଂଡାତ୍ପୃଥୁନା ପରିଖାନିତାତ୍
ତାପରେ ପୃଥୁ ଖୋଦିଥିବା ପୃଥୁଦକ କୁଣ୍ଡରୁ,
ତଥୈଵାପ୍ସରସଃ କୁଂଡାନ୍ମେନକାଖ୍ଯାଚ୍ଛତଦ୍ଵଯମ୍
ଏହିପରି ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ମେନକା ତଳାବରୁ ଏକ ଶତ ଛଅ ଜଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତଥୈରାଵତକୁଂଡାଚ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତ୍ରିଶତାନି ଚ
ଏହିପରି ଏରାବତ ତଳାବରୁ ତିନି ଶତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲେ।
ଵୃଷେଶତୀର୍ଥାଦାଜଗ୍ମୁର୍ନଵତିଃ ସଶତତ୍ରଯା
ବୃଷଶତୀ ତୀର୍ଥରୁ ଏକାନବେ ଓ ତିନି ଶତ ଜଣ ଆସିଗଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀତୀର୍ଥାତ୍ପରଂ ଜଗ୍ମୁଃ ଷୋଡଶୈଵ ଶତାନି ଚ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୀର୍ଥରୁ ସଠିଏ ଶତ ଜଣ ଆଗକୁ ଗଲେ।
ପିତୃକୁଂଡାଚ୍ଛତଂସାଗ୍ରଂ ଧ୍ରୁଵତୀର୍ଥାଚ୍ଛତାନି ଷଟ୍
ପିତୃକୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଶତ ଓ ଅଧିକ, ଧ୍ରୁବ ତୀର୍ଥରୁ ଛଅ ଶତ ଜଣ ଆସିଗଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵାସୁକିହୃଦାତ୍ସହସ୍ରାଣି ଦଶୈଵ ତୁ 4.2.64.
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବାସୁକିର ହୃଦୟରୁ ଦଶ ହଜାର ଜଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
କାଶୀନାଥମନୁପ୍ରାପ୍ତାଃ ପରମାନଂଦଦାଯିନମ୍
ସେମାନେ କାଶୀନାଥଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।
ତୀର୍ଥାଦ୍ଦୁର୍ଗତିସଂହର୍ତୁର୍ବାହ୍ମଣାଃ ପ୍ରତିପେଦିରେ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଅସୀସଂଭେଦମାରଭ୍ଯ ଗଂଗାତୀରସ୍ଥିତା ଦ୍ଵିଜାଃ
ଅସୀସଂଭେଦରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ଦ୍ବିଜମାନେ ଉଭୟ ହୋଇଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଦଶସହସ୍ରାଣି ତଥା ପଂଚଶତାନ୍ଯପି
ଏଠାରେ ଅଠର ହଜାର ଓ ପାଞ୍ଚ ଶତ ଜଣ ଥିଲେ।
ସାର୍ଦ୍ରଦୂର୍ଵାକ୍ଷତକରୈଃ ସପୁଷ୍ପଫଲପାଣିଭିଃ
ସେମାନେ ଭିଜା ଦୁର୍ବା, ଅକ୍ଷତ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ।
ସ୍ତୁତୋ ମଂଗଲସୂକ୍ତୈଶ୍ଚ ପ୍ରଣତଶ୍ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ମଙ୍ଗଳ ସୂକ୍ତରେ ସ୍ତୁତି କରି, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ପ୍ରବଦ୍ଧକରସଂପୁଟାଃ
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହାତ ଯୋଡି ଭକ୍ତିରେ କହିଲେ।
ଵିଶେଷତଃ କୃତୋଽସ୍ମାଭିଃ ସାକ୍ଷାନ୍ନଯନଗୋଚରଃ
ବିଶେଷ କରି ଆମେ ତୁମକୁ ସାକ୍ଷାତ ଆମ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିପାରିଛୁ।
ସଦୈଵାକୁଶଲଂ ତେଷାଂ ଯେ ତ୍ଵତ୍କ୍ଷେତ୍ରପରାଙ୍ମୁଖାଃ
ଯେମାନେ ତୁମ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଦୂର ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଅଶୁଭ ରହେ।
ଯେଷାଂ ହୃଦି ସଦୈଵାସ୍ତେ କାଶୀତ୍ଵାଶୀଵିଷାଂ ଗଦ 4.2.64.
ଯେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା କାଶୀ ବସିଛି, ସେମାନେ ପାଇଁ ସାପର ବିଷ କେବଳ ଏକ ରୋଗ।
ଗର୍ଭରକ୍ଷାମଣିର୍ମଂତ୍ରଃ କାଶୀଵର୍ଣଦ୍ଵଯାତ୍ମକଃ
ଗର୍ଭର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର କାଶୀ ନାମର ଦୁଇ ରୂପରେ ଅଛି।
ସୁଧାଂ ପିବତି ଯୋ ନିତ୍ଯଂ କାଶୀଵର୍ଣଦ୍ଵଯାତ୍ମିକାମ୍
ଯେଉଁଠି ନିତ୍ୟ କାଶୀ ନାମର ଦୁଇ ରୂପ ରସ ପିଉଛି—
ଶ୍ରୁତଂ କର୍ଣାମୃତଂ ଯେନ କାଶୀତ୍ଯକ୍ଷରଯୁଗ୍ମକମ୍
ଯିଏ କାଶୀ ନାମର ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର ଶୁଣିଛି, ସେ ମନେ ମନେ ଶ୍ରବଣର ଅମୃତ ପାଇଛି।
କାଶୀ ରଜୋପି ଯନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ପତେଦପ୍ଯନିଲାହତମ୍
କାଶୀର ଧୂଳି ହେଲେ ଯଦି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ନିଜେ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଶୁଭ।
ପ୍ରସଂଗତୋପି ଯନ୍ନେତ୍ରପଥମାନଂଦକାନନମ୍
ସାଙ୍ଗତି ଦ୍ୱାରା ଯଦି କେହି ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦେଖିଥାଏ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଶୁଭ।
ଗଚ୍ଛତା ତିଷ୍ଠତା ଵାପି ସ୍ଵପତା ଜାଗ୍ରତାଥଵା
ଚାଲିବା, ଦଢ଼ିବା, ଶୁଇବା କିମ୍ବା ଜାଗିବା — ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବା।
ଯେନ ବୀଜାକ୍ଷରଯୁଗଂ କାଶୀତି ହୃଦି ଧାରିତମ୍
ଯିଏ ନିଜ ହୃଦୟରେ ‘କାଶୀ’ ନାମର ମୂଳ ଅକ୍ଷର ଧାରଣ କରିଛି।
କାଶୀ କାଶୀତି କାଶୀତି ଜପତୋ ଯସ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତିଃ
ଯାହାର ଜୀବନ ‘କାଶୀ, କାଶୀ, କାଶୀ’ ନାମ ଜପରେ ଲିନ।
କ୍ଷେମମୂର୍ତିରିଯଂ କାଶୀ କ୍ଷେମମୂର୍ତିର୍ଭଵାନ୍ଭଵ
ଏହି କାଶୀ ହେଉଛି ଶୁଭତାର ଆକାର; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭତାର ଆକାର ହେବ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାମିତି ଵଚଃ କ୍ଷେତ୍ରଭକ୍ତିଵିବୃଂହିତମ୍ 4.2.64.
ଏହି କଥା, କ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ।