ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂଦେଵତାଃ ଶଂଭୁଂ କିମାଚଖ୍ଯୁଃ ଷଡାନନ
ହେ ଷଡାନନ, ଭୂଦେବତାମାନେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି କଣ କହିଥିଲେ?
ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଥାନେ ମହାପୁଣ୍ଯେ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵଲ୍ଲଭେ
ଦେବଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ,
ମଂଦରାଦ୍ରିଂ ଯଦା ଦେଵୋ ଗତଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମଗୌରଵାତ୍
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଦରରେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ,
ତଦା ନିରାଶ୍ରଯା ଵିପ୍ରାଃ କ୍ଷେତ୍ରସଂନ୍ଯାସିନୋନଘାଃ
ସେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା, କ୍ଷେତ୍ର ଛାଡି ଶୁଧ୍ଧ ହେଇଗଲେ।
ଖାତଂଖାତଂ ଚ ଦଂଡାଗ୍ରୈର୍ଭୂମିଂ କଂଦାଦିଵୃତ୍ତଯଃ
ସେମାନେ ଦଣ୍ଡର ଆଗୁଣା ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଖନନ କରି କରି, କନ୍ଦ ଓ ଏହାର ସମାନ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ରହିଲେ।
ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ପରିତଃ ସ୍ଥାପ୍ଯ ମହାଲିଂଗାନ୍ଯନେକଶଃ
ସେମାନେ ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ମହାଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଵିଭୂତିଧାରିଣୋ ନିତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯରୁଦ୍ରାକ୍ଷଧାରିଣଃ
ସେମାନେ ସଦା ବିଭୂତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ପୁନରାଗମନଂ ମୁନେ
ମୁନିମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କ ପୁନର୍ଆଗମନ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି,
ଦ୍ଵିଜାଃ ପଂଚସହସ୍ରାଣି ଚରତୋ ଵିପୁଲଂ ତପଃ
ପଞ୍ଚ ହଜାର ଦ୍ୱିଜ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତୀର୍ଥାନ୍ମଂଦାକିନୀ ନାମ୍ନୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ପାଶୁପତଵ୍ରତାଃ 4.2.64.
ମଣ୍ଡାକିନୀ ନାମକ ତୀର୍ଥରୁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ।
ହଂସତୀର୍ଥାତ୍ପରିପ୍ରାପ୍ତା ଅଯୁତଂ ତ୍ରିଶତୋତ୍ତରମ୍
ହଂସତୀର୍ଥରୁ ଆସିଥିଲେ, ସଂଖ୍ୟା ଦଶ ହଜାର ତିନି ଶତ।
ମତ୍ସ୍ଯୋଦର୍ଯାଃ ପରାପେତୁଃ ସହସ୍ରାଣି ଷଡେଵ ହି
ମତ୍ସ୍ୟୋଦରରୁ ଛଅ ହଜାର ଦ୍ୱିଜ ଚାଲିଗଲେ।
ଋଣମୋଚନତସ୍ତୀର୍ଥାତ୍ସହସ୍ରଂ ଦ୍ଵିଶତାଧିକମ୍
ଋଣମୋଚନ ତୀର୍ଥରୁ ଏକ ହଜାର ଦ୍ୱିଜ ଦୁଇ ଶତ ଅଧିକ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ପୃଥୂଦକାତ୍କୁଂଡାତ୍ପୃଥୁନା ପରିଖାନିତାତ୍
ତାପରେ ପୃଥୁ ଖୋଦିଥିବା ପୃଥୁଦକ କୁଣ୍ଡରୁ,
ତଥୈଵାପ୍ସରସଃ କୁଂଡାନ୍ମେନକାଖ୍ଯାଚ୍ଛତଦ୍ଵଯମ୍
ଏହିପରି ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ମେନକା ତଳାବରୁ ଏକ ଶତ ଛଅ ଜଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତଥୈରାଵତକୁଂଡାଚ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତ୍ରିଶତାନି ଚ
ଏହିପରି ଏରାବତ ତଳାବରୁ ତିନି ଶତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲେ।
ଵୃଷେଶତୀର୍ଥାଦାଜଗ୍ମୁର୍ନଵତିଃ ସଶତତ୍ରଯା
ବୃଷଶତୀ ତୀର୍ଥରୁ ଏକାନବେ ଓ ତିନି ଶତ ଜଣ ଆସିଗଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀତୀର୍ଥାତ୍ପରଂ ଜଗ୍ମୁଃ ଷୋଡଶୈଵ ଶତାନି ଚ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୀର୍ଥରୁ ସଠିଏ ଶତ ଜଣ ଆଗକୁ ଗଲେ।
ପିତୃକୁଂଡାଚ୍ଛତଂସାଗ୍ରଂ ଧ୍ରୁଵତୀର୍ଥାଚ୍ଛତାନି ଷଟ୍
ପିତୃକୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଶତ ଓ ଅଧିକ, ଧ୍ରୁବ ତୀର୍ଥରୁ ଛଅ ଶତ ଜଣ ଆସିଗଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵାସୁକିହୃଦାତ୍ସହସ୍ରାଣି ଦଶୈଵ ତୁ 4.2.64.
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବାସୁକିର ହୃଦୟରୁ ଦଶ ହଜାର ଜଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
କାଶୀନାଥମନୁପ୍ରାପ୍ତାଃ ପରମାନଂଦଦାଯିନମ୍
ସେମାନେ କାଶୀନାଥଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।
ତୀର୍ଥାଦ୍ଦୁର୍ଗତିସଂହର୍ତୁର୍ବାହ୍ମଣାଃ ପ୍ରତିପେଦିରେ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଅସୀସଂଭେଦମାରଭ୍ଯ ଗଂଗାତୀରସ୍ଥିତା ଦ୍ଵିଜାଃ
ଅସୀସଂଭେଦରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ଦ୍ବିଜମାନେ ଉଭୟ ହୋଇଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଦଶସହସ୍ରାଣି ତଥା ପଂଚଶତାନ୍ଯପି
ଏଠାରେ ଅଠର ହଜାର ଓ ପାଞ୍ଚ ଶତ ଜଣ ଥିଲେ।
ସାର୍ଦ୍ରଦୂର୍ଵାକ୍ଷତକରୈଃ ସପୁଷ୍ପଫଲପାଣିଭିଃ
ସେମାନେ ଭିଜା ଦୁର୍ବା, ଅକ୍ଷତ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ।
ସ୍ତୁତୋ ମଂଗଲସୂକ୍ତୈଶ୍ଚ ପ୍ରଣତଶ୍ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ମଙ୍ଗଳ ସୂକ୍ତରେ ସ୍ତୁତି କରି, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ପ୍ରବଦ୍ଧକରସଂପୁଟାଃ
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହାତ ଯୋଡି ଭକ୍ତିରେ କହିଲେ।
ଵିଶେଷତଃ କୃତୋଽସ୍ମାଭିଃ ସାକ୍ଷାନ୍ନଯନଗୋଚରଃ
ବିଶେଷ କରି ଆମେ ତୁମକୁ ସାକ୍ଷାତ ଆମ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିପାରିଛୁ।
ସଦୈଵାକୁଶଲଂ ତେଷାଂ ଯେ ତ୍ଵତ୍କ୍ଷେତ୍ରପରାଙ୍ମୁଖାଃ
ଯେମାନେ ତୁମ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଦୂର ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଅଶୁଭ ରହେ।
ଯେଷାଂ ହୃଦି ସଦୈଵାସ୍ତେ କାଶୀତ୍ଵାଶୀଵିଷାଂ ଗଦ 4.2.64.
ଯେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା କାଶୀ ବସିଛି, ସେମାନେ ପାଇଁ ସାପର ବିଷ କେବଳ ଏକ ରୋଗ।