ଯୋଗଶାସ୍ତ୍ରଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ତଵ ନିର୍ଵାଣସାଧକମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତିକୁ ନେଇଯିବା ଯୋଗଶାସ୍ତ୍ର ଦେଇଛି।
ରହସ୍ଯଂ ଯୋଗଵିଦ୍ଯାଯା ଯଥାଵତ୍ତ୍ଵଂ ତପୋଧନ
ତପସ୍ୱୀ, ଯୋଗବିଦ୍ୟାର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହିପରି ଭାବରେ ଜଣାଇଛି।
ଯଥା ନଦୀ ଯଥା ଭୃଂଗୀ ସୋମନଂଦୀ ଯଥା ତଥା
ଏକ ନଦୀ ଯେପରି, ଏକ ମଧୁମକୁ ଯେପରି, ସେପରି ସୋମର ଆନନ୍ଦ ଅଟୁଟ।
ସଂତି ଵ୍ରତାନି ଭୂଯାଂସି ନିଯମାଃ ସଂତ୍ଯନେକଧା
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଉପବାସ ଅଛି, ଅନେକ ପ୍ରକାର ନିୟମ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଶ୍ରେଯସାଂ ସାଧନାନ୍ଯତ୍ର ପାପଘ୍ନାନ୍ଯପି ସର୍ଵଥା
ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନ୍ୟତା ପାଇଁ ଉପାୟ ଅଛି, ଏବଂ ପାପ ନାଶ କରିବା ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛି।
ପରୋ ହି ନିଯମଶ୍ଚୈଷ ମାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଯଦଶ୍ଯତେ
କିନ୍ତୁ ଏହି ନିୟମ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ: ମୋତେ ଦେଖିବା ପରେ ଖାଇବା।
ଅସମର୍ଚ୍ଯ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ପତ୍ରପୁଷ୍ପଫଲୈରପି
ଯିଏ ମୋତେ ପୂଜା କରିନାହିଁ, ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ—
ମହତୋ ନିଯମସ୍ଯାସ୍ଯ ଭଵତାନୁଷ୍ଠିତସ୍ଯ ଵୈ
ଏହି ଉତ୍ତମ ନିୟମ ତୁମେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାବେଳେ—
ଅତୋ ମଚ୍ଚରଣାଭ୍ଯାଶେ ତ୍ଵଂ ନିଵତ୍ସ୍ଯସି ସର୍ଵଥା
ଏହିପରି, ତୁମେ ସଦା ମୋର ପାଦଯୁଗଳ ନିକଟରେ ବସିବା।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ନାମ ଲିଂଗଂ କାଶ୍ଯାଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ 4.2.63.
କାଶୀରେ ଜଇଗୀଷବ୍ୟେଶ୍ୱର ନାମକ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍କର।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଗୁହାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯୋଗାଭ୍ଯସନତତ୍ପରଃ
ଜଇଗୀଷବ୍ୟ ଗୁହାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ନିରତ ହେଇ—
ତଵ ଲିଂଗମିଦଂ ଭକ୍ତୈଃ ପୂଜନୀଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ତୁମର ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତମାନେ ଅତି ସାଧାନାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଅତ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରେ ତ୍ଵଲ୍ଲିଂଗଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍
ଏଠାରେ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ତୁମର ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଅସ୍ମିଞ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରେ ସଂଭୋଜ୍ଯ ଶିଵଯୋଗିନଃ
ଏହି ଜ୍ୟେଷ୍ଠେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଶିବ ଯୋଗୀମାନେ ଭୋଜନ କରିବେ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଗୋପନୀଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଏଠାରେ ଜଇଗୀଷବ୍ୟେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଅତି ସାଧାନାରେ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ।
କରିଷ୍ଯାମ୍ଯତ୍ର ସାଂନିଧ୍ଯମସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ତପୋଧନ
ତପସ୍ୱୀ, ଏଠାରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ମୁଁ ମୋର ଉପସ୍ଥିତି ପ୍ରକାଶ କରିବି।
ଦଦେ ଶୃଣୁ ମହାଭାଗ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯାପରଂ ଵରମ୍
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଉପବାସ ସଂପର୍କରେ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଉଛି।
ମହାପାପୌଘଶମନଂ ମହାପୁଣ୍ଯପ୍ରଵର୍ଧନମ୍
ଏହା ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଏବଂ ମହାପୁଣ୍ୟକୁ ବଢାଇ ଦେଇଥାଏ।
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ତସ୍ମୈ ସ୍ମରାରିଃ ସ୍ମେରଲୋଚନଃ 4.2.63.
ଏଭଳି ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ, ସ୍ମରାରି ହସୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା କଥା କହିଲେ।
ନିଷ୍ପାପୋ ଜାଯତେ ମର୍ତ୍ଯୋ ନୋପସର୍ଗୈଃ ପ୍ରବାଧ୍ଯତେ
ମାନବ ନିଷ୍ପାପ ହୁଏ ଏବଂ କଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂଦେଵତାଃ ଶଂଭୁଂ କିମାଚଖ୍ଯୁଃ ଷଡାନନ
ହେ ଷଡାନନ, ଭୂଦେବତାମାନେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି କଣ କହିଥିଲେ?
ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଥାନେ ମହାପୁଣ୍ଯେ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵଲ୍ଲଭେ
ଦେବଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ,
ମଂଦରାଦ୍ରିଂ ଯଦା ଦେଵୋ ଗତଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମଗୌରଵାତ୍
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଦରରେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ,
ତଦା ନିରାଶ୍ରଯା ଵିପ୍ରାଃ କ୍ଷେତ୍ରସଂନ୍ଯାସିନୋନଘାଃ
ସେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା, କ୍ଷେତ୍ର ଛାଡି ଶୁଧ୍ଧ ହେଇଗଲେ।
ଖାତଂଖାତଂ ଚ ଦଂଡାଗ୍ରୈର୍ଭୂମିଂ କଂଦାଦିଵୃତ୍ତଯଃ
ସେମାନେ ଦଣ୍ଡର ଆଗୁଣା ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଖନନ କରି କରି, କନ୍ଦ ଓ ଏହାର ସମାନ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ରହିଲେ।
ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ପରିତଃ ସ୍ଥାପ୍ଯ ମହାଲିଂଗାନ୍ଯନେକଶଃ
ସେମାନେ ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ମହାଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଵିଭୂତିଧାରିଣୋ ନିତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯରୁଦ୍ରାକ୍ଷଧାରିଣଃ
ସେମାନେ ସଦା ବିଭୂତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ପୁନରାଗମନଂ ମୁନେ
ମୁନିମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କ ପୁନର୍ଆଗମନ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି,
ଦ୍ଵିଜାଃ ପଂଚସହସ୍ରାଣି ଚରତୋ ଵିପୁଲଂ ତପଃ
ପଞ୍ଚ ହଜାର ଦ୍ୱିଜ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତୀର୍ଥାନ୍ମଂଦାକିନୀ ନାମ୍ନୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ପାଶୁପତଵ୍ରତାଃ 4.2.64.
ମଣ୍ଡାକିନୀ ନାମକ ତୀର୍ଥରୁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ।