ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଶୀଂ ଦୃଗାନଂଦାଂ ତାରକାରେ ପୁରାରିଣା
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ତାରକାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ପୂର୍ବେ ଯେଉଁଠି ବାସ କରୁଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଆଖିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା କାଶୀକୁ ଦେଖିଲି ।
ମୃଗାଂକଲକ୍ଷ୍ମଣୋତ୍କଂଠଂ କାଶୀ ନେତ୍ରାତିଥୀକୃତା
ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଚିହ୍ନିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର କାଶୀକୁ ନୟନ ଅତିଥି ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ କଲେ ।
ଅଥ ସର୍ଵଜ୍ଞନାଥେନ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଚେତସା
ତାପରେ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା
ଯମନେହସମାରଭ୍ଯ ମଦଂରାଦ୍ରିଂ ଵିନିର୍ଯଯୌ
ଯମଙ୍କ ନିବାସରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ମଦମତ ପର୍ବତକୁ ଯିବାକୁ ନିକଳିଲେ ।
ତଂ ଵାସରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଜଗ୍ରାହ ନିଯମଂ ଦୃଢମ୍
ସେଇ ଦିନକୁ ପ୍ରଧାନ ଭାବେ ଧରି, ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଲେ ।
ଵିଷମେକ୍ଷଣ ପାଦାବ୍ଜଂ ସମୀକ୍ଷିଷ୍ଯେ ଯଦା ପୁନଃ
ମୁଁ କେବେ ପୁଣି ଏକାଖି ବିଶିଷ୍ଟ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିପାରିବି ?
କୁତଶ୍ଚିଦ୍ଧାରଣାଯୋଗାଦଥଵା ଶଂଭ୍ଵନୁଗ୍ରହାତ
କେବେ ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କୃପାରେ,
ତଂ ଶଂଭୁରେଵ ଜାନାତି ନାନ୍ଯୋ ଜାନାତି କଶ୍ଚନ
ଏହା କେବଳ ଶମ୍ଭୁ ଜାଣନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କେହି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସୋମଵାରାନୁରାଧଯୋଃ
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ସୋମବାର ଏବଂ ଅନୁରାଧା ନକ୍ଷତ୍ରରେ,
ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଥାନଂ ତତଃ କାଶ୍ଯାଂ ତଦାଭୂଦପି ପୁଣ୍ଯଦମ୍ 4.2.63.
ସେତେବେଳେ କାଶୀରେ ଥିବା ଜ୍ୟେଷ୍ଠସ୍ଥାନ ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟମୟ ହେଲା ।
ତଲ୍ଲିଂଗଦର୍ଶନାତ୍ପୁଂସାଂ ପାପଂ ଜନ୍ମଶତାର୍ଜିତମ୍
ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଲୋକଙ୍କ ଶତଶତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଵାପ୍ଯାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତର୍ପଯିତ୍ଵା ପିତାମହାନ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବାପୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ କଲେ,
ଆଵିରାସୀତ୍ସ୍ଵଯଂ ତତ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଶ୍ଵର ସମୀପତଃ
ସେଠାରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମୀପରେ ସେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ମାସି ସିତାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ତତ୍ର କାର୍ଯୋ ମହୋତ୍ସଵଃ
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳାଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ସେଠାରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରାଯିବା ଉଚିତ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଂ ଗୌରୀଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଵାପୀ ପରିପ୍ଲୁତା
ଅଗ୍ରଜା ଗୌରୀଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ସେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବାପୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଲୀନ ହେଲେ ।
ନିଵାସଂ କୃତଵାଞ୍ଶଂଭୁସ୍ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ଯତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଶମ୍ଭୁ ନିଜ ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କଲେ ।
ନିଵାସେଶ୍ଵରଲିଂଗସ୍ଯ ସେଵନାତ୍ସର୍ଵସଂପଦଃ
ସେ ନିବାସରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ସେବା କଲେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ ।
କୃତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଵିଧାନେନ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଥାନେ ନରୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ ଯଥାବିଧି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥାଏ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠତୀର୍ଥେ ନରଃ କାଶ୍ଯାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ଶକ୍ତିତଃ
କାଶୀରେ ଥିବା ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ ଜଣେ ମଣିଷ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କଲେ,
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଶ୍ଵରୋ ର୍ଚ୍ଯଃ ପ୍ରଥମଂ କାଶ୍ଯାଂ ଶ୍ରେଯୋର୍ଥିଭିର୍ନରୈଃ 4.2.63.
ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କାଶୀରେ ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ ।
ଅଥ ନଂଦିନମାହୂଯ ଧୂର୍ଜଟିଃ ସ କୃପାନିଧିଃ
ତାପରେ କୃପାର ସାଗର ଧୂର୍ଜଟି ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ।
ତଦଂତରେସ୍ତି ମେ ଭକ୍ତୋ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯସ୍ତପୋଧନଃ
ସେ ସମୟରେ ମୋର ଏକ ଭକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ ।
ମହାନିଯମଵାନ୍ନଂଦିସ୍ତ୍ଵଗସ୍ଥିସ୍ନାଯୁ ଶେଷିତଃ
ମହାନ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ନନ୍ଦି, କେବଳ ଚର୍ମ, ଅସ୍ଥି ଓ ସ୍ନାୟୁ ମାତ୍ରରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି ।
ଯଦାପ୍ରଭୃତ୍ଯଗାଂ କାଶ୍ଯା ମଂଦରଂ ସର୍ଵସୁଂଦରମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କାଶୀ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦର ହେଇଗଲା ।
ଗୃହାଣ ଲୀଲାକମଲମିଦଂ ପୀଯୂଷପୋଷଣମ୍
ଏହି ଖେଳା ଲୋଟସ୍, ଯାହା ଅମୃତରେ ପୋଷିତ, ନିଅ ।
ତତୋ ନଂଦୀ ସମାଦାଯ ତଲ୍ଲୀଲାକମଲଂ ଵିଭୋଃ
ତାପରେ ନନ୍ଦି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଖେଳା ପଦ୍ମକୁ ନେଇଲେ ।
ନଂଦୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ତଂ ତତ୍ର ଧାରଣାଦୃଢମାନସମ୍
ନନ୍ଦି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧ୍ୟାନରେ ଦୃଢ଼ ମନ ହୋଇ ରହିଲେ ।
ତପାଂତେ ଵୃଷ୍ଟିସଂଯୋଗାଚ୍ଛାଲୂର ଇଵ କୋଟରେ
ତପସ୍ୟାର ଶେଷରେ, ବର୍ଷାର ସଂଯୋଗରେ, ଗୁହାରେ ଥିବା ଶାଳୁର ବୃକ୍ଷ ପରି ହେଲେ ।
ଅଥ ନଂଦୀ ସମାଦାଯ ସତ୍ଵରଂ ମୁନିପୁଂଗଵମ୍
ତାପରେ ନନ୍ଦି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ନେଇଲେ ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯୋଥ ସଂଭ୍ରାଂତଃ ପୁରତୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଶଂକରମ୍ 4.2.63.
ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ସାମ୍ନାରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।