ଦକ୍ଷିଣାଧୂର୍ଦୃଢା ଯତ୍ର ମଖା ଯତ୍ରାଭିରକ୍ଷକାଃ
ଯେଠାରେ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୃଢ଼ ଅଛି, ଯେଠାରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେ ଅଛନ୍ତି—
ସାଂଗା ଵ୍ଯାହୃତଯୋ ଯତ୍ର ଶୁଭା ସୋପାନଵୀଥିକାଃ
ଯେଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ ବ୍ୟାହୃତି ଅଛି, ଦଳାନ ଓ ଯାତ୍ରାପଥ ସହିତ—
ଅଗ୍ନିର୍ମକରତୁଂଡଶ୍ଚ ରଥଭୂଃ କୌମୁଦୀମଯୀ
ଯେଠାରେ ଅଗ୍ନି ମକର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ରଥ ଚଳାଣ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରୁ ତିଆରି—
ସ୍ଵଯଂ ଵାଗ୍ଦେଵତା ଯତ୍ର ଚଂଚଚ୍ଚାମରଧାରିଣୀ ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଶୈଲାଦିନେତି ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋ ଦେଵଦେଵ ଉମାପତିଃ
ଯେଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ବାଣୀଦେବୀ ଡାଲି ଡାଲି ଚାମର ଧରି ଅଛନ୍ତି—ଏପରି କହିଲେ ସ୍କନ୍ଦ: ଶୈଳାଦିନୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଦେବଦେବ ଉମାପତି—
କୃତନୀରାଜନଵିଧିରଷ୍ଟଭିର୍ଦେଵମାତୃଭିଃ
ଅଷ୍ଟ ଦେବୀମାନେ ମିଶି ଦୀପାରାଧନ କରିଥିଲେ।
ନିନାଦୋ ଦିଵ୍ଯଵାଦ୍ଯାନାଂ ରୋଦସୀ ପର୍ଯପୂରଯତ୍
ଦିବ୍ୟ ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କରିଦେଲା।
ତେନ ଦିଵ୍ଯନିନାଦେନ ବଧିରୀକୃତଦିଙ୍ମୁଖାଃ
ସେଇ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲା ।
ଷଡାନନାଃ କୁମାରାଶ୍ଚ ମଯୂରଵରଵାହନାଃ 4.2.62.
ଛଅମୁହଁ ବିଶିଷ୍ଟ କୁମାରମାନେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୟୂର ଉପରେ ବସିଥିଲେ ।
ପଠିତ୍ଵା ପାଠଯିତ୍ଵା ଚ ଶିଵସାଯୁଜ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। 4.2.62.
ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ ପଢ଼ିଲେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପଢ଼ାଇଲେ ଶିବଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ମିଳେ ।
ଅଲଭ୍ଯଲାଭୋ ଦେଵସ୍ଯ ଜାତୋତ୍ର ହି ଯତଃ ପରଃ
ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଲାଭ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଶୀଂ ଦୃଗାନଂଦାଂ ତାରକାରେ ପୁରାରିଣା
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ତାରକାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ପୂର୍ବେ ଯେଉଁଠି ବାସ କରୁଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଆଖିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା କାଶୀକୁ ଦେଖିଲି ।
ମୃଗାଂକଲକ୍ଷ୍ମଣୋତ୍କଂଠଂ କାଶୀ ନେତ୍ରାତିଥୀକୃତା
ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଚିହ୍ନିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର କାଶୀକୁ ନୟନ ଅତିଥି ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ କଲେ ।
ଅଥ ସର୍ଵଜ୍ଞନାଥେନ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଚେତସା
ତାପରେ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା
ଯମନେହସମାରଭ୍ଯ ମଦଂରାଦ୍ରିଂ ଵିନିର୍ଯଯୌ
ଯମଙ୍କ ନିବାସରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ମଦମତ ପର୍ବତକୁ ଯିବାକୁ ନିକଳିଲେ ।
ତଂ ଵାସରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଜଗ୍ରାହ ନିଯମଂ ଦୃଢମ୍
ସେଇ ଦିନକୁ ପ୍ରଧାନ ଭାବେ ଧରି, ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଲେ ।
ଵିଷମେକ୍ଷଣ ପାଦାବ୍ଜଂ ସମୀକ୍ଷିଷ୍ଯେ ଯଦା ପୁନଃ
ମୁଁ କେବେ ପୁଣି ଏକାଖି ବିଶିଷ୍ଟ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିପାରିବି ?
କୁତଶ୍ଚିଦ୍ଧାରଣାଯୋଗାଦଥଵା ଶଂଭ୍ଵନୁଗ୍ରହାତ
କେବେ ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କୃପାରେ,
ତଂ ଶଂଭୁରେଵ ଜାନାତି ନାନ୍ଯୋ ଜାନାତି କଶ୍ଚନ
ଏହା କେବଳ ଶମ୍ଭୁ ଜାଣନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କେହି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସୋମଵାରାନୁରାଧଯୋଃ
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ସୋମବାର ଏବଂ ଅନୁରାଧା ନକ୍ଷତ୍ରରେ,
ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଥାନଂ ତତଃ କାଶ୍ଯାଂ ତଦାଭୂଦପି ପୁଣ୍ଯଦମ୍ 4.2.63.
ସେତେବେଳେ କାଶୀରେ ଥିବା ଜ୍ୟେଷ୍ଠସ୍ଥାନ ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟମୟ ହେଲା ।
ତଲ୍ଲିଂଗଦର୍ଶନାତ୍ପୁଂସାଂ ପାପଂ ଜନ୍ମଶତାର୍ଜିତମ୍
ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଲୋକଙ୍କ ଶତଶତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଵାପ୍ଯାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତର୍ପଯିତ୍ଵା ପିତାମହାନ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବାପୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ କଲେ,
ଆଵିରାସୀତ୍ସ୍ଵଯଂ ତତ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଶ୍ଵର ସମୀପତଃ
ସେଠାରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମୀପରେ ସେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ମାସି ସିତାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ତତ୍ର କାର୍ଯୋ ମହୋତ୍ସଵଃ
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳାଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ସେଠାରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରାଯିବା ଉଚିତ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଂ ଗୌରୀଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଵାପୀ ପରିପ୍ଲୁତା
ଅଗ୍ରଜା ଗୌରୀଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ସେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବାପୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଲୀନ ହେଲେ ।
ନିଵାସଂ କୃତଵାଞ୍ଶଂଭୁସ୍ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ଯତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଶମ୍ଭୁ ନିଜ ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କଲେ ।
ନିଵାସେଶ୍ଵରଲିଂଗସ୍ଯ ସେଵନାତ୍ସର୍ଵସଂପଦଃ
ସେ ନିବାସରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ସେବା କଲେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ ।
କୃତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଵିଧାନେନ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଥାନେ ନରୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ ଯଥାବିଧି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥାଏ ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠତୀର୍ଥେ ନରଃ କାଶ୍ଯାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ଶକ୍ତିତଃ
କାଶୀରେ ଥିବା ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ ଜଣେ ମଣିଷ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କଲେ,
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଶ୍ଵରୋ ର୍ଚ୍ଯଃ ପ୍ରଥମଂ କାଶ୍ଯାଂ ଶ୍ରେଯୋର୍ଥିଭିର୍ନରୈଃ 4.2.63.
ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କାଶୀରେ ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ ।