ଵାରାଣସୀଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଯଦହଂ ନାଗତଃ ପୁନଃ
ମୁଁ ଯଦି ବାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୁଣି ଫେରି ନଯାଏ—
ପ୍ରସଂଗତୋପି କଃ କାଶୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚଂଦ୍ରଵିଭୂଷଣ
ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, କିଏ କାଶୀକୁ ପାଇଁ, ପଛେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ?
ସ୍ଵରୂପତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ଵାଦପାକର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ
ଏହାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଯେହେତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ, ଏହାକୁ ଅପସାରଣ କରିହେବ ନାହିଁ।
ଵିଭୋରପି ସମାଜ୍ଞେଯଂ ଧର୍ମଵର୍ତ୍ମାନୁସାରିଣି
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମର ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକ ଏହି ଆଦେଶ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କସ୍ତାଦୃଶି ମହୀଜାନୌ ପୁଣ୍ଯଵର୍ତ୍ମନ୍ଯତଂଦ୍ରିତେ
ପୃଥିବୀରେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ପରି ଧର୍ମର ପଥରେ ଏତେ ଦୃଢ଼ ଓ ଅକ୍ଲାନ୍ତ କିଏ ଅଛନ୍ତି?
ନିଶମ୍ଯେତି ଵଚସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ଶ୍ରୀକଂଠୋତି ଵିଶୁଦ୍ଧଧୀଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପବିତ୍ର ମନବଳିଆ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵାଜିମେଧାଧ୍ଵରାଣାଂ ଚ ତତୋପି ଦଶକଂ କୃତମ୍
ତାପରେ ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଯାଇଲା।
ତତୋପି ଵିହିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଭଵତା ପରମଂ ହିତମ୍
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଯେନୈକମପି ମେ ଲିଂଗଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଯତ୍ର କୁତ୍ରଚିତ୍
ଯେଉଁଠି କିଏ ମୋର ଏକଟି ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଥାପଣ କରିଥାଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ମୋର କୃପା ରହେ।
ଅପରାଧସହସ୍ରେପି ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଯୋପରାଧ୍ନୁଯାତ୍ 4.2.62.
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହଜାର ଟିଏ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ,
ଇତି ବ୍ରୁଵତି ଦେଵେଶେପ୍ଯଂତରୁଚ୍ଛ୍ଵସିତଂ ଗଣୈଃ
ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ଗଣମାନେ ଆନ୍ତରିକ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅର୍କୋପ୍ଯଵସରଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନତ୍ଵା ଶଂଭୁଂ ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କଥା କହିଲେ।
ଅକିଂଚିତ୍କରତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସହସ୍ରକରଵାନପି
ହଜାର ହାତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସହାୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵଧର୍ମପାଲକେ ତସ୍ମିନ୍ଦିଵୋଦାସେ ଧରାପତୌ
ପୃଥିବୀର ରାଜା ଦିବୋଦାସ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷମାଣୋ ଦେଵେଶ ତ୍ଵଦାମନମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ, ତୁମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଦେଶ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ମନୋରଥଦ୍ରୁମଶ୍ଚାଦ୍ଯ ଫଲିତଃ ଶ୍ରୀମଦୀକ୍ଷଶାତ୍
ଆଜି ତୁମର ମହିମାମୟ ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଇଚ୍ଛାର ବୃକ୍ଷ ଫଳ ଦେଇଛି।
ଇତ୍ଯୁଦୀରିତମାକର୍ଣ୍ଯ ରଵେର୍ଵୈରଵିଲୋଚନଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶତ୍ରୁ-ନୟନୀ ଭଗବାନ୍
ମମୈଵ କାର୍ଯଂ ଵିହ୍ତିଂ ତ୍ଵଂ ଯଦତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ତୁମେ ଏଠାରେ ବସିଛ, ଏହା ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଅଂଶ।
ଇତି ସୂରଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଦେଵଦେଵ କୃପାନିଧିଃ
ଏପରି ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବ, କୃପାର ସାଗର,
ଯୋଗିନ୍ଯୋପି ସୁଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ଶଂଭୁନା ସଂପ୍ରସାଦିତାଃ 4.2.62.
ଯୋଗିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟିଗତ ହୋଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ତତୋ ଵ୍ଯାପାରଯାଂଚକ୍ରେ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷୋ ନେତ୍ରାଣି ଚକ୍ରିଣି
ତାପରେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଈଶୋପି ଶ୍ରୁତଵୃତ୍ତାଂତସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯାଦ୍ଗଣପ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣୋଃ
ପ୍ରଭୁ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଗଣପ ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କଠାରୁ ଘଟଣାବଳୀ ଶୁଣିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତା ଗୋଲୋକାତ୍ପଂଚ ଧେନଵଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଗୋଲୋକରୁ ପାଞ୍ଚଟି ଗାଈ ଆସିଲେ।
ପଂଚମୀ କପିଲା ଚାପି ସର୍ଵାଘୌଘଵିଘଟ୍ଟିନୀ
ପଞ୍ଚମ ଗାଈ କପିଳା ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଵଵର୍ଷୁଃ ପଯସାଂ ପୂରୈସ୍ତଦୂଧାଂସି ପଯୋଧରାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଥନ ମେଘ ଭଳି ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଝରି ଝରି ଦୁଧ ବହୁତ ପଡ଼ିଲା।
ପଯଃପଯୋଧିରିଵ ସ ଦ୍ଵିତୀଯଃ ପ୍ରୈକ୍ଷି ପାର୍ଷଦୈଃ
ସେଠି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେ ସ୍ଥାନଟି ଦୁଧର ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କପିଲା ହ୍ରଦ ଇତ୍ଯାଖ୍ଯାଂ ଚକ୍ରେ ତସ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱରେ ସେ ହ୍ରଦକୁ 'କପିଳା ହ୍ରଦ' ବୋଲି ନାମ ଦେଲେ।
ଆଵିରାସୁସ୍ତତସ୍ତୀର୍ଥାଦଥ ଦିଵ୍ଯପିତାମହାଃ
ତାପରେ, ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରୁ ଦିବ୍ୟ ପୂର୍ବଜମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଅଗ୍ନିଷ୍ଵାତ୍ତା ବର୍ହିଷଦ ଆଜ୍ଯପାଃ ସୋମପାସ୍ତଥା
ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ, ବର୍ହିଷଦ, ଆଜ୍ୟପା, ଏବଂ ସୋମପା ମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ଭକ୍ତାନାମଭଯପ୍ରଦ 4.2.62.
ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଭୟହୀନତା ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ।