ଅଥନେତ୍ରାତିଥୀକୃତ୍ଯ ଦେଵଦେଵଂ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଅତିଥି ବୋଲି ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପିତାମହୋପି ସ୍ଥଵିରୋ ଭୃଶଂ ନମ୍ରଶିରୋଧରଃ
ପୁରୁଣା ପିତାମହ ମଧ୍ୟ, ମୁଣ୍ଡ ଗଭୀର ଭାବେ ନମାଇ, ନମସ୍କାର କଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଭ୍ଯୁଦିତପାଣିଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରସୂକ୍ତୈରମଂତ୍ରଯତ୍
ତିନି ଆଶୀର୍ବାଦର ହାତ ଉଠାଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିମୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ମୌଲିଂ ପାଦାବ୍ଜଯୋଃ କୃତ୍ଵା ଗଣେଶଃ ସତ୍ଵରୋ ନତଃ
ଗଣେଶ, ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ନମ୍ର ଭାବରେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମାଳା ଶ୍ରୀଚରଣ ତଳେ ରଖିଲେ।
ଅଭ୍ଯୁପାଵେଶଯଚ୍ଚାପି ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ନିଜାସନେ
ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସିଂହାସନରେ ବସାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପାଖରେ ରଖିଲେ।
ଯୋଗିନ୍ଯୋପି ପ୍ରଣମ୍ଯେଶଂ ଚକ୍ରୁର୍ମଂଗଲଗାଯନମ୍
ଯୋଗିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମଙ୍ଗଳମୟ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଖଂଡେଂଦୁଶେଖରଶ୍ଚାଥ ଉପସିଂହାସନଂ ହରିମ୍
ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ, ହରିଙ୍କୁ ସିଂହାସନ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଦକ୍ଷିଣେ ଭାଗେ ପରିଵିଶ୍ରାଣିତାସନମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଡାହାଣ ପାଖରେ ବସିବା ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ଆସନ ଦେଲେ।
ମୌଲିଚାଲନମାତ୍ରେଣ ଯୋଗିନ୍ଯୋପି ପ୍ରସାଦିତାଃ
କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଦେବାରେ ମଧ୍ୟ, ଯୋଗିନୀମାନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଅଥ ଶଂଭୁଂ ଶତଧୃତିଃ ପ୍ରବଦ୍ଧକରସଂପୁଟଃ 4.2.62.
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହାତ ଜୋଡି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—
ଵାରାଣସୀଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଯଦହଂ ନାଗତଃ ପୁନଃ
ମୁଁ ଯଦି ବାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୁଣି ଫେରି ନଯାଏ—
ପ୍ରସଂଗତୋପି କଃ କାଶୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚଂଦ୍ରଵିଭୂଷଣ
ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, କିଏ କାଶୀକୁ ପାଇଁ, ପଛେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ?
ସ୍ଵରୂପତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ଵାଦପାକର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ
ଏହାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଯେହେତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ, ଏହାକୁ ଅପସାରଣ କରିହେବ ନାହିଁ।
ଵିଭୋରପି ସମାଜ୍ଞେଯଂ ଧର୍ମଵର୍ତ୍ମାନୁସାରିଣି
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମର ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକ ଏହି ଆଦେଶ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କସ୍ତାଦୃଶି ମହୀଜାନୌ ପୁଣ୍ଯଵର୍ତ୍ମନ୍ଯତଂଦ୍ରିତେ
ପୃଥିବୀରେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ପରି ଧର୍ମର ପଥରେ ଏତେ ଦୃଢ଼ ଓ ଅକ୍ଲାନ୍ତ କିଏ ଅଛନ୍ତି?
ନିଶମ୍ଯେତି ଵଚସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ଶ୍ରୀକଂଠୋତି ଵିଶୁଦ୍ଧଧୀଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପବିତ୍ର ମନବଳିଆ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵାଜିମେଧାଧ୍ଵରାଣାଂ ଚ ତତୋପି ଦଶକଂ କୃତମ୍
ତାପରେ ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଯାଇଲା।
ତତୋପି ଵିହିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଭଵତା ପରମଂ ହିତମ୍
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଯେନୈକମପି ମେ ଲିଂଗଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଯତ୍ର କୁତ୍ରଚିତ୍
ଯେଉଁଠି କିଏ ମୋର ଏକଟି ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଥାପଣ କରିଥାଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ମୋର କୃପା ରହେ।
ଅପରାଧସହସ୍ରେପି ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଯୋପରାଧ୍ନୁଯାତ୍ 4.2.62.
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହଜାର ଟିଏ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ,
ଇତି ବ୍ରୁଵତି ଦେଵେଶେପ୍ଯଂତରୁଚ୍ଛ୍ଵସିତଂ ଗଣୈଃ
ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ଗଣମାନେ ଆନ୍ତରିକ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅର୍କୋପ୍ଯଵସରଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନତ୍ଵା ଶଂଭୁଂ ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କଥା କହିଲେ।
ଅକିଂଚିତ୍କରତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସହସ୍ରକରଵାନପି
ହଜାର ହାତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସହାୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵଧର୍ମପାଲକେ ତସ୍ମିନ୍ଦିଵୋଦାସେ ଧରାପତୌ
ପୃଥିବୀର ରାଜା ଦିବୋଦାସ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷମାଣୋ ଦେଵେଶ ତ୍ଵଦାମନମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ, ତୁମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଦେଶ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ମନୋରଥଦ୍ରୁମଶ୍ଚାଦ୍ଯ ଫଲିତଃ ଶ୍ରୀମଦୀକ୍ଷଶାତ୍
ଆଜି ତୁମର ମହିମାମୟ ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଇଚ୍ଛାର ବୃକ୍ଷ ଫଳ ଦେଇଛି।
ଇତ୍ଯୁଦୀରିତମାକର୍ଣ୍ଯ ରଵେର୍ଵୈରଵିଲୋଚନଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶତ୍ରୁ-ନୟନୀ ଭଗବାନ୍
ମମୈଵ କାର୍ଯଂ ଵିହ୍ତିଂ ତ୍ଵଂ ଯଦତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ତୁମେ ଏଠାରେ ବସିଛ, ଏହା ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଅଂଶ।
ଇତି ସୂରଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଦେଵଦେଵ କୃପାନିଧିଃ
ଏପରି ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବ, କୃପାର ସାଗର,
ଯୋଗିନ୍ଯୋପି ସୁଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ଶଂଭୁନା ସଂପ୍ରସାଦିତାଃ 4.2.62.
ଯୋଗିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟିଗତ ହୋଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।