ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍କଂଦ ନ ତୃପ୍ତୋସ୍ମି ତଵ ଵକ୍ତ୍ରେରିତାଂ କଥାମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସ୍କନ୍ଦ, ତୁମେ କହିଥିବା କଥାରେ ମୋର ମନ ତୃପ୍ତି ହେଲାନି।
ଇଦାନୀଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଦେଵଦେଵସମାଗମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଦେବଦେବଙ୍କର ସମ୍ମିଳନ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଵିଷ୍ଣୁମାଯାପ୍ରପଂଚଂ ଚ କିମାହ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାର ବିସ୍ତାର ଓ ସେ କଣ କହିଥିଲେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜଙ୍କୁ, ଏହା ମଧ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ବ୍ରହ୍ମଣେଶଃ କଥଂ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ରପାକୁଲିତ ଚକ୍ଷୁଷା
ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟରେ ଭରିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ କିପରି ଦେଖାଦେଲେ?
ଯୋଗିନୀଭିଃ କିମାଖ୍ଯାଯି ଗଣାହ୍ରୀଣାଃ କିମବ୍ରୁଵନ୍
ଯୋଗିନୀମାନେ କଣ କହିଥିଲେ? ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିବା ଗଣମାନେ କଣ କହିଥିଲେ?
ଇମଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ ନିଶମ୍ଯୈଶିର୍ମୁନେଃ କଲଶଜନ୍ମନଃ
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କଳଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମୁନିଙ୍କୁ ଶୁଣି—
ଅଶେଷଵିଘ୍ନଶମନୀଂ ମହାଶ୍ରେଯୋଭିଵର୍ଧିନୀମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ଅଥ ଦେଵୋଽସୁରରିପୁଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଂଭୁସମାଗମମ୍
ତାପରେ ଦେବତା, ଅସୁରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ—
ଆଯାନଂ ଶଂସତେ ଶଂଭୋରୁପଵାରାଣସିପ୍ରିଯମ୍
ସେ ଉପବାରାଣସୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆସିବାକୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଵିଵସ୍ଵତା ସମେତଶ୍ଚ ତୈର୍ଗଣୈଃ ପରିତୋ ଵୃତଃ 4.2.62.
ଏବଂ ବିବସ୍ବାନ୍, ସେମାନଙ୍କ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟେ ଘେରାଯାଇ, ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଅଥନେତ୍ରାତିଥୀକୃତ୍ଯ ଦେଵଦେଵଂ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଅତିଥି ବୋଲି ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପିତାମହୋପି ସ୍ଥଵିରୋ ଭୃଶଂ ନମ୍ରଶିରୋଧରଃ
ପୁରୁଣା ପିତାମହ ମଧ୍ୟ, ମୁଣ୍ଡ ଗଭୀର ଭାବେ ନମାଇ, ନମସ୍କାର କଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଭ୍ଯୁଦିତପାଣିଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରସୂକ୍ତୈରମଂତ୍ରଯତ୍
ତିନି ଆଶୀର୍ବାଦର ହାତ ଉଠାଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିମୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ମୌଲିଂ ପାଦାବ୍ଜଯୋଃ କୃତ୍ଵା ଗଣେଶଃ ସତ୍ଵରୋ ନତଃ
ଗଣେଶ, ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ନମ୍ର ଭାବରେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମାଳା ଶ୍ରୀଚରଣ ତଳେ ରଖିଲେ।
ଅଭ୍ଯୁପାଵେଶଯଚ୍ଚାପି ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ନିଜାସନେ
ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସିଂହାସନରେ ବସାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପାଖରେ ରଖିଲେ।
ଯୋଗିନ୍ଯୋପି ପ୍ରଣମ୍ଯେଶଂ ଚକ୍ରୁର୍ମଂଗଲଗାଯନମ୍
ଯୋଗିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମଙ୍ଗଳମୟ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଖଂଡେଂଦୁଶେଖରଶ୍ଚାଥ ଉପସିଂହାସନଂ ହରିମ୍
ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ, ହରିଙ୍କୁ ସିଂହାସନ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଦକ୍ଷିଣେ ଭାଗେ ପରିଵିଶ୍ରାଣିତାସନମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଡାହାଣ ପାଖରେ ବସିବା ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ଆସନ ଦେଲେ।
ମୌଲିଚାଲନମାତ୍ରେଣ ଯୋଗିନ୍ଯୋପି ପ୍ରସାଦିତାଃ
କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଦେବାରେ ମଧ୍ୟ, ଯୋଗିନୀମାନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଅଥ ଶଂଭୁଂ ଶତଧୃତିଃ ପ୍ରବଦ୍ଧକରସଂପୁଟଃ 4.2.62.
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହାତ ଜୋଡି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—
ଵାରାଣସୀଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଯଦହଂ ନାଗତଃ ପୁନଃ
ମୁଁ ଯଦି ବାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୁଣି ଫେରି ନଯାଏ—
ପ୍ରସଂଗତୋପି କଃ କାଶୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚଂଦ୍ରଵିଭୂଷଣ
ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, କିଏ କାଶୀକୁ ପାଇଁ, ପଛେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବ?
ସ୍ଵରୂପତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ଵାଦପାକର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ
ଏହାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଯେହେତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ, ଏହାକୁ ଅପସାରଣ କରିହେବ ନାହିଁ।
ଵିଭୋରପି ସମାଜ୍ଞେଯଂ ଧର୍ମଵର୍ତ୍ମାନୁସାରିଣି
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମର ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକ ଏହି ଆଦେଶ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କସ୍ତାଦୃଶି ମହୀଜାନୌ ପୁଣ୍ଯଵର୍ତ୍ମନ୍ଯତଂଦ୍ରିତେ
ପୃଥିବୀରେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ପରି ଧର୍ମର ପଥରେ ଏତେ ଦୃଢ଼ ଓ ଅକ୍ଲାନ୍ତ କିଏ ଅଛନ୍ତି?
ନିଶମ୍ଯେତି ଵଚସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ଶ୍ରୀକଂଠୋତି ଵିଶୁଦ୍ଧଧୀଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପବିତ୍ର ମନବଳିଆ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵାଜିମେଧାଧ୍ଵରାଣାଂ ଚ ତତୋପି ଦଶକଂ କୃତମ୍
ତାପରେ ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଯାଇଲା।
ତତୋପି ଵିହିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଭଵତା ପରମଂ ହିତମ୍
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଯେନୈକମପି ମେ ଲିଂଗଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଯତ୍ର କୁତ୍ରଚିତ୍
ଯେଉଁଠି କିଏ ମୋର ଏକଟି ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଥାପଣ କରିଥାଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ମୋର କୃପା ରହେ।
ଅପରାଧସହସ୍ରେପି ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଯୋପରାଧ୍ନୁଯାତ୍ 4.2.62.
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହଜାର ଟିଏ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ,