ମୁନେ ପୁନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଦଦାମି ତେ
ହେ ମୁନି, ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି; ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, ମୁଁ ଦେଇଦେବି।
ଆଦାଵେଵ ହି ତିଷ୍ଠାସୁରହମତ୍ର ତପୋନିଧେ
ହେ ତପସ୍ଵୀ, ଆରମ୍ଭରୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲି।
ପ୍ରାପ୍ଯ କାଶୀଂ ସୁଦୁର୍ମେଧାଃ କସ୍ତ୍ଯଜେଜ୍ଜ୍ଞାନଵାନ୍ଯଦି
ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ଥାଏ, ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଢ଼ ନହେଲେ କିଏ କାଶୀକୁ ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦେବ?
ଅଲ୍ପୀଯସା ଶ୍ରମେଣେହ ଵପୁଷୋ ଵ୍ଯଯମାତ୍ରତଃ
ଏଠାରେ, କେବଳ ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ, ଶରୀର ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ,
ଵିନିମଯ୍ଯ ଜରାଜୀର୍ଣଂ ଦେହଂ ପାର୍ଥିଵମତ୍ର ଵୈ
ଏଠାରେ ପୁରୁଣା ଓ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ଏଇ ପୃଥିବୀର ଦେହକୁ ବଦଳାଇ,
ନ ତପୋଭିର୍ନ ଵା ଦାନୈର୍ନ ଯଜ୍ଞୈର୍ବହୁଦକ୍ଷିଣୈଃ
ନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ନ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ନ ବହୁ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା,
ଅପି ଯୋଗଂ ହି ଯୁଂଜାନା ଯୋଗିନୋ ଯତମାନସାଃ
ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀମାନେ ଯଥାଯଥ ଚେଷ୍ଟା କରି ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି,
ଇଦମେଵ ମହାଦାନମିଦମେଵ ମହତ୍ତପଃ
ଏହିଠାରେ ଏହି ହେଉଛି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ, ଏହି ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା।
ସ ଏଵ ଵିଦ୍ଵାଞ୍ଜଗତି ସ ଏଵ ଵିଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ 4.2.60.
ଏହି ଲୋକରେ ସେଇ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ, ସେଇ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା।
ତାଵତ୍ସ୍ଥାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଚାତ୍ର ଯାଵତ୍କାଶୀ ମୁନେ ତ୍ଵିହ
ହେ ମୁନି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଶୀ ରହିଛି, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବି।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଗିରଂ ଵିଷ୍ଣୋରଗ୍ନିବିଂଦୁର୍ମହାମୁନିଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅଗ୍ନିବିନ୍ଦୁ ମହାମୁନି
ମାପତେ ମମ ନାମ୍ନାତ୍ର ତୀର୍ଥେ ପଂଚନଦେ ଶୁଭେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଞ୍ଚନଦୀର ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟି ମୋର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଉ।
ଯେତ୍ର ପଂଚନଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ଦେଶାଂତରେଷ୍ଵପି
ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଆନ୍ତି,
ଯେତୁ ପଂଚନଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଭଜିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୁମକୁ ଭଜନ୍ତି,
ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନୋଽର୍ଧେନ ମେ ନାମ ମଯା ସହ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମର ନାମର ଅର୍ଧ ଅଂଶ ମୋର ନାମ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେବ।
ବିଂଦୁମାଧଵ ଇତ୍ଯାଖ୍ଯା ମମ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତା
ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ 'ବିନ୍ଦୁମାଧବ' ନାମ ମୋର ହେବ।
ଯେ ମାମତ୍ର ନରାଃ ପୁଣ୍ଯାଃ ପୁଣ୍ଯେ ପଂଚନଦେ ହ୍ରଦେ
ଏଠାରେ ପଞ୍ଚନଦୀର ପବିତ୍ର ହ୍ରଦରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ମଣିଷମାନେ ମୋତେ ପୂଜନ କରନ୍ତି,
ଵସୁସ୍ଵରୂପିଣୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନିର୍ଵାଣସଂଜ୍ଞିକା
ଧନର ରୂପରେ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ନିର୍ବାଣ ନାମରେ ପରିଚିତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ,
ଯୈର୍ନ ପଂଚନଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵସୁଭିଃ ପ୍ରୀଣିତା ଦ୍ଵିଜାଃ 4.2.60.
ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପଞ୍ଚନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚି ବସୁମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛନ୍ତି,
ତ ଏଵ ଧନ୍ଯା ଲୋକେସ୍ମିନ୍କୃତକୃତ୍ଯାସ୍ତ ଏଵ ହି
ଏହି ଲୋକରେ ସେମାନେ ମାନେ ଧନ୍ୟ, ସେମାନେ ମାନେ ଜୀବନର କାମ୍ୟ ସାଧନ କରିଛନ୍ତି।
ବିଂଦୁତୀର୍ଥମିଦଂ ନାମ ତଵ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ତୁମର ନାମରେ 'ବିନ୍ଦୁତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହେବ।
କାର୍ତିକେ ବିଂଦୁତୀର୍ଥେ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯପରାଯଣଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ବିନ୍ଦୁତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି,
ଅପି ପାପସହସ୍ରାଣି କୃତ୍ଵା ମୋହେନ ମାନଵଃ '
ଯଦିଓ ସେ ମଣିଷ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି ହଜାର ହଜାର ପାପ କରିଥାଏ,
ଯାଵତ୍ସ୍ଵସ୍ଥୋସ୍ତି ଦେହୋଯଂ ଯାଵନ୍ନେଂଦ୍ରିଯଵିକ୍ଲଵଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦେହ ସ୍ୱସ୍ଥ ଅଛି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ଅଛନ୍ତି,
ଏକଭକ୍ତେନ ନକ୍ତେନ ତଥୈଵାଯାଚିତେନ ଚ
ଏକବେଳି ଭୋଜନ କିମ୍ବା ରାତିରେ ଖାଇବା, କିମ୍ବା ଭିକ୍ଷାରେ ମିଳିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା,
କୃଚ୍ଛ୍ରଚାଂଦ୍ରାଯଣାଦୀନି କର୍ତଵ୍ଯାନି ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
କ୍ରିଚ୍ଛ୍ର, ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଠିନ ଉପବାସ ଯଥାଯଥ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ।
ଵ୍ରତୈଃ ସଂଶୋଧିତେ ଦେହେ ଧର୍ମୋ ଵସତି ନିଶ୍ଚଲଃ
ଯେଉଁ ଦେହ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସେଠାରେ ଧର୍ମ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଥାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵ୍ରତାନି ସତତଂ ଚରିତଵ୍ଯାନି ମାନଵୈଃ
ସେହିପାଇଁ ମଣିଷମାନେ ସଦା ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।
ସଦା କର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୋତି ଵ୍ରତାନି ଯଦି ମାନଵଃ 4.2.60.
ଯଦି କେହି ସଦା ବ୍ରତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ,
ଭୂଶଯ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚ କିଂଚିଦ୍ଭକ୍ଷ୍ଯନିଷେଧନମ୍
ଭୂମିରେ ଶୋଇବା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଓ କିଛି ଖାଦ୍ୟରେ ନିଷେଧ ରଖିବା,