ତ୍ଵଂ ହଂସି ପାସି ସୃଜସି କ୍ଷଣତଃ ସ୍ଵଲୀଲା ଲୀଲାଵପୁର୍ଧର ଵିରିଂଚିନତାଂଘ୍ରିଯୁଗ୍ମ
ତୁମେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ଖେଳରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କର, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଯାହାଙ୍କର ଚରଣକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ସ୍ତୋତା ତ୍ଵମେଵ ଦନୁଜେଂଦ୍ରରିପୋ ସ୍ତୁତିସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଯସ୍ତ୍ଵମେଵ ସକଲଂ ହି ଭଵାନିହୈକଃ
ତୁମେ ନିଜେ ସ୍ତୁତିକାରୀ, ସ୍ତୁତି ଓ ସ୍ତୁତିୟ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ ଏକା, ହେ ଦାନବରାଜଙ୍କ ଶତ୍ରୁ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶମଗ୍ନିବିଂଦୁର୍ମହାତପାଃ
ଏଭଳି ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଅଗ୍ନିବିନ୍ଦୁ ମହାତପସ୍ବୀ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଵରଂ ଵରଯ ସୁପ୍ରୀତସ୍ତଵାଦେଯଂ ନ କିଂଚନ
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଏକ ଵର ଚାହ, ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ କିଛି ନାହିଁ।'
ଅଗ୍ନିବିଂଦୁରୁଵାଚ ଯଦି ପ୍ରୀତୋସି ଭଗଵନ୍ଵୈକୁଂଠେଶ ଜଗତ୍ପତେ
ଅଗ୍ନିବିନ୍ଦୁ କହିଲେ: 'ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ବୈକୁଣ୍ଠନାଥ, ଜଗତ୍ପତି—'
କୃତାନୁଜ୍ଞୋଥ ହରିଣା ଭ୍ରୂଭଂଗେନ ସ ତାପସଃ
ତାପସଙ୍କୁ ହରି ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗି ଅନୁମତି ଦେଲେ, ତେବେ ସେ ତାପସ—
ଭଗଵନ୍ସର୍ଵଗୋପୀହ ତିଷ୍ଠ ପଂଚନଦେ ହ୍ରଦେ
ହେ ସମସ୍ତ ଗୋପାଳଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏଠାରେ ପଞ୍ଚନଦୀର ହ୍ରଦରେ ଗୋମାନଙ୍କ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଶେ ନ ଵରୋ ମହ୍ଯମେଷ ଦେଯୋଽଵିଚାରତଃ
ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତି, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋତେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ବିନା ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵରଂ ତସ୍ଯାଗ୍ନିବିଂଦୋର୍ମଧୁସୂଦନଃ 4.2.60.
ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମଧୁସୂଦନ ଅଗ୍ନିବିନ୍ଦୁଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ।
କାଶୀଭକ୍ତିମତାଂ ପୁଂସାଂ ମୁକ୍ତିମାର୍ଗଂ ସମାଦିଶନ୍
ସେ କାଶୀର ଭକ୍ତିଶୀଳ ପୁରୁଷମାନେଂକୁ ମୁକ୍ତିର ପଥ ଦେଖାଇଲେ।
ମୁନେ ପୁନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଦଦାମି ତେ
ହେ ମୁନି, ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି; ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, ମୁଁ ଦେଇଦେବି।
ଆଦାଵେଵ ହି ତିଷ୍ଠାସୁରହମତ୍ର ତପୋନିଧେ
ହେ ତପସ୍ଵୀ, ଆରମ୍ଭରୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲି।
ପ୍ରାପ୍ଯ କାଶୀଂ ସୁଦୁର୍ମେଧାଃ କସ୍ତ୍ଯଜେଜ୍ଜ୍ଞାନଵାନ୍ଯଦି
ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ଥାଏ, ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଢ଼ ନହେଲେ କିଏ କାଶୀକୁ ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦେବ?
ଅଲ୍ପୀଯସା ଶ୍ରମେଣେହ ଵପୁଷୋ ଵ୍ଯଯମାତ୍ରତଃ
ଏଠାରେ, କେବଳ ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ, ଶରୀର ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ,
ଵିନିମଯ୍ଯ ଜରାଜୀର୍ଣଂ ଦେହଂ ପାର୍ଥିଵମତ୍ର ଵୈ
ଏଠାରେ ପୁରୁଣା ଓ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ଏଇ ପୃଥିବୀର ଦେହକୁ ବଦଳାଇ,
ନ ତପୋଭିର୍ନ ଵା ଦାନୈର୍ନ ଯଜ୍ଞୈର୍ବହୁଦକ୍ଷିଣୈଃ
ନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ନ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ନ ବହୁ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା,
ଅପି ଯୋଗଂ ହି ଯୁଂଜାନା ଯୋଗିନୋ ଯତମାନସାଃ
ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀମାନେ ଯଥାଯଥ ଚେଷ୍ଟା କରି ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି,
ଇଦମେଵ ମହାଦାନମିଦମେଵ ମହତ୍ତପଃ
ଏହିଠାରେ ଏହି ହେଉଛି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ, ଏହି ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା।
ସ ଏଵ ଵିଦ୍ଵାଞ୍ଜଗତି ସ ଏଵ ଵିଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ 4.2.60.
ଏହି ଲୋକରେ ସେଇ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ, ସେଇ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା।
ତାଵତ୍ସ୍ଥାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଚାତ୍ର ଯାଵତ୍କାଶୀ ମୁନେ ତ୍ଵିହ
ହେ ମୁନି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଶୀ ରହିଛି, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବି।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଗିରଂ ଵିଷ୍ଣୋରଗ୍ନିବିଂଦୁର୍ମହାମୁନିଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅଗ୍ନିବିନ୍ଦୁ ମହାମୁନି
ମାପତେ ମମ ନାମ୍ନାତ୍ର ତୀର୍ଥେ ପଂଚନଦେ ଶୁଭେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଞ୍ଚନଦୀର ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟି ମୋର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଉ।
ଯେତ୍ର ପଂଚନଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ଦେଶାଂତରେଷ୍ଵପି
ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଆନ୍ତି,
ଯେତୁ ପଂଚନଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଭଜିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୁମକୁ ଭଜନ୍ତି,
ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନୋଽର୍ଧେନ ମେ ନାମ ମଯା ସହ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମର ନାମର ଅର୍ଧ ଅଂଶ ମୋର ନାମ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେବ।
ବିଂଦୁମାଧଵ ଇତ୍ଯାଖ୍ଯା ମମ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତା
ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ 'ବିନ୍ଦୁମାଧବ' ନାମ ମୋର ହେବ।
ଯେ ମାମତ୍ର ନରାଃ ପୁଣ୍ଯାଃ ପୁଣ୍ଯେ ପଂଚନଦେ ହ୍ରଦେ
ଏଠାରେ ପଞ୍ଚନଦୀର ପବିତ୍ର ହ୍ରଦରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ମଣିଷମାନେ ମୋତେ ପୂଜନ କରନ୍ତି,
ଵସୁସ୍ଵରୂପିଣୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନିର୍ଵାଣସଂଜ୍ଞିକା
ଧନର ରୂପରେ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ନିର୍ବାଣ ନାମରେ ପରିଚିତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ,
ଯୈର୍ନ ପଂଚନଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵସୁଭିଃ ପ୍ରୀଣିତା ଦ୍ଵିଜାଃ 4.2.60.
ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପଞ୍ଚନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚି ବସୁମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛନ୍ତି,
ତ ଏଵ ଧନ୍ଯା ଲୋକେସ୍ମିନ୍କୃତକୃତ୍ଯାସ୍ତ ଏଵ ହି
ଏହି ଲୋକରେ ସେମାନେ ମାନେ ଧନ୍ୟ, ସେମାନେ ମାନେ ଜୀବନର କାମ୍ୟ ସାଧନ କରିଛନ୍ତି।