ପ୍ରଣନାମ ମୁଦାଯୁକ୍ତଃ କ୍ଷିତିଵିନ୍ଯସ୍ତମସ୍ତକଃ
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରି, ମାଥା ଭୂମିରେ ଲଗାଇ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ମୌଲିବଦ୍ଧକରାଂଜଲିଃ
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଯୋଡି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତତ୍ର ପଂଚନଦାଭ୍ଯାଶେ ମାର୍କଂଡେଯାଦି ସେଵିତେ
ପଞ୍ଚନଦୀ ନିକଟରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସେବନ କରୁଥିଲେ।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ପୁରୁଷଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ରପାତ୍
ସହସ୍ର ମୁଣ୍ଡ, ସହସ୍ର ଆଖି, ସହସ୍ର ପାଦ ଥିବା ପୁରୁଷ।
ନମାମି ତେ ପଦଦ୍ଵଂଦ୍ଵଂ ସର୍ଵଦ୍ଵଂଦ୍ଵନିଵାରକମ୍
ମୁଁ ତୁମର ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦୂର କରିଥିବା।
ଯଂ ସ୍ତୋତୁଂ ନାଧିଗଚ୍ଛଂତି ଵାଚୋ ଵାଚସ୍ପତେରପି
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ବାକ୍ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରେନାହିଁ।
ଅପି ଯୋ ଭଗଵାନୀଶୋ ମନଃପ୍ରାଚାମଗୋଚରଃ
ଯିଏ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନର ଚିନ୍ତାରେ ଧରାଯାଉନାହିଁ।
ଯଂ ଵାଚୋ ନ ଵିଶଂତୀଶଂ ମନତୀହ ମନୋ ନ ଯମ୍
ଯାହାଙ୍କୁ ଶବ୍ଦ ପହଞ୍ଚିପାରେନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ, ମନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଧରିପାରେନାହିଁ।
ଯସ୍ଯ ନିଃଶ୍ଵସିତଂ ଵେଦାଃ ସ ଷଡଂଗପଦକ୍ରମାଃ 4.2.60.
ଯାହାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସରୁ ବେଦ, ଏହି ବେଦର ଛଅଟି ଅଙ୍ଗ ଓ ପଦ, କ୍ରମ ଆଦି ଉଚ୍ଚାରଣ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅତଂଦ୍ରିତମନୋବୁଦ୍ଧୀଂଦ୍ରିଯା ଯଂ ସନକାଦଯଃ
ଯାହାଙ୍କର ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଠିକି ସନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ନାରଦାଦ୍ଯୈର୍ମୁନିଵରୈରାବାଲ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଭିଃ
ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାମୁନିମାନେ, ଛୁଆବେଳୁଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ତଂସୂକ୍ଷ୍ମରୂପମଜମଵ୍ଯଯମେକମାଦ୍ଯଂ ବହ୍ମାଦ୍ଯଗୋଚରମଜେଯମନଂତଶକ୍ତିମ୍
ସେଇ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ, ଏକମାତ୍ର, ଆଦି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଧରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଅଜୟ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଏକୈକମେଵ ତଵ ନାମହରେନ୍ମୁରାରେ ଜନ୍ମାର୍ଜିତାଘମଘିନାଂ ଚ ମହାପଦାଢ୍ଯମ୍
ହେ ହରି, ମୁରାସୁଦନ, ତୁମର ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାମ ଏକାକି ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ପାପକୁ ନାଶ କରେ।
ନାରାଯଣେତି ନରକାର୍ଣଵ ତାରଣେତି ଦାମୋଦରେତି ମଧୁହେତି ଚତୁର୍ଭୁଜେତି
ନାରାୟଣ, ଯିଏ ନରକ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି; ଦାମୋଦର; ମଧୁସୁଦନ; ଚାରିଭୁଜାଧାରୀ—
ଯେ ତ୍ଵାଂ ତ୍ରିଵିକ୍ରମ ସଦା ହୃଦି ଶୀଲଯଂତି କାଦଂବିନୀ ରୁଚିର ରୋଚିଷମଂବୁଜାକ୍ଷମ୍
ଯେମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ତ୍ରିବିକ୍ରମ, କମଳନୟନ, ମେଘମାଳା ପରି ଚମକୁଥିବା ରୂପରେ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି—
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲାଂଛନହରେଚ୍ଯୁତକୈଟଭାରେ ଗୋଵିଂଦତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ରଥକେଶଵଚକ୍ରପାଣେ
ହେ ହରି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନିତ, ଅଚ୍ୟୁତ, କୈଟଭ ଭାର ଧାରଣକାରୀ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଗରୁଡ଼ାରୋହୀ, କେଶବ, ଚକ୍ରଧାରୀ—
ଯୈରର୍ଚିତୋସି ଭଗଵଂସ୍ତୁଲସୀପ୍ରସୂନୈର୍ଦୂରୀକୃତୈଣମଦସୌରଭଦିଵ୍ଯଗଂଧୈଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେମାନେ ତୁମକୁ ତୁଳସୀ ଓ ଫୁଲରେ, ହସ୍ତୀର ମଦର ଗନ୍ଧକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଯଦ୍ଵାଚି ନାମ ତଵ କାମଦମବ୍ଜନେତ୍ର ଯଚ୍ଛ୍ରୋତ୍ରଯୋସ୍ତଵ କଥା ମଧୁରାକ୍ଷରାଣି
ହେ କମଳନୟନ, ତୁମର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ହୁଏ, ତୁମ କଥାର ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଶ୍ରବଣ କଲେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ—
ଯେ ତ୍ଵାଂ ଭଜଂତି ସତତଂ ଭୁଵିଶେଷଶାଯିଂସ୍ତାଞ୍ଛ୍ରୀପତେ ପିତୃପତୀଂଦ୍ର କୁବେରମୁଖ୍ଯାଃ 4.2.60.
ଯେମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ଭୂମିରେ ଶେଷ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ଶ୍ରୀପତି ଭାବେ ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପିତୃ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।
ଯେ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୁଵଂତି ସତତଂ ଦିଵିତାନ୍ସ୍ତୁଵଂତି ସିଦ୍ଧାପ୍ସରୋମରଗଣା ଲସଦବ୍ଜପାଣେ
ଯେମାନେ ସଦା ତୁମର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଅପ୍ସରା, ମାରୁତ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ କମଳହସ୍ତ, ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହଂସି ପାସି ସୃଜସି କ୍ଷଣତଃ ସ୍ଵଲୀଲା ଲୀଲାଵପୁର୍ଧର ଵିରିଂଚିନତାଂଘ୍ରିଯୁଗ୍ମ
ତୁମେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ଖେଳରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କର, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଯାହାଙ୍କର ଚରଣକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ସ୍ତୋତା ତ୍ଵମେଵ ଦନୁଜେଂଦ୍ରରିପୋ ସ୍ତୁତିସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଯସ୍ତ୍ଵମେଵ ସକଲଂ ହି ଭଵାନିହୈକଃ
ତୁମେ ନିଜେ ସ୍ତୁତିକାରୀ, ସ୍ତୁତି ଓ ସ୍ତୁତିୟ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ ଏକା, ହେ ଦାନବରାଜଙ୍କ ଶତ୍ରୁ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶମଗ୍ନିବିଂଦୁର୍ମହାତପାଃ
ଏଭଳି ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଅଗ୍ନିବିନ୍ଦୁ ମହାତପସ୍ବୀ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଵରଂ ଵରଯ ସୁପ୍ରୀତସ୍ତଵାଦେଯଂ ନ କିଂଚନ
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଏକ ଵର ଚାହ, ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ କିଛି ନାହିଁ।'
ଅଗ୍ନିବିଂଦୁରୁଵାଚ ଯଦି ପ୍ରୀତୋସି ଭଗଵନ୍ଵୈକୁଂଠେଶ ଜଗତ୍ପତେ
ଅଗ୍ନିବିନ୍ଦୁ କହିଲେ: 'ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ବୈକୁଣ୍ଠନାଥ, ଜଗତ୍ପତି—'
କୃତାନୁଜ୍ଞୋଥ ହରିଣା ଭ୍ରୂଭଂଗେନ ସ ତାପସଃ
ତାପସଙ୍କୁ ହରି ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗି ଅନୁମତି ଦେଲେ, ତେବେ ସେ ତାପସ—
ଭଗଵନ୍ସର୍ଵଗୋପୀହ ତିଷ୍ଠ ପଂଚନଦେ ହ୍ରଦେ
ହେ ସମସ୍ତ ଗୋପାଳଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏଠାରେ ପଞ୍ଚନଦୀର ହ୍ରଦରେ ଗୋମାନଙ୍କ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଶେ ନ ଵରୋ ମହ୍ଯମେଷ ଦେଯୋଽଵିଚାରତଃ
ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତି, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋତେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ବିନା ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵରଂ ତସ୍ଯାଗ୍ନିବିଂଦୋର୍ମଧୁସୂଦନଃ 4.2.60.
ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମଧୁସୂଦନ ଅଗ୍ନିବିନ୍ଦୁଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ।
କାଶୀଭକ୍ତିମତାଂ ପୁଂସାଂ ମୁକ୍ତିମାର୍ଗଂ ସମାଦିଶନ୍
ସେ କାଶୀର ଭକ୍ତିଶୀଳ ପୁରୁଷମାନେଂକୁ ମୁକ୍ତିର ପଥ ଦେଖାଇଲେ।