ଯାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଧୀମାନ୍ପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ କ୍ଷଣାତ୍
ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଆଗତ୍ଯ ମଂଦରାଦଦ୍ରେରୁପେଂଦ୍ରଶ୍ଚଂଦ୍ରଶେଖରମ୍
ମନ୍ଦର ପର୍ବତରୁ ଆସି, ଉପେନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ,
ଦିଵୋ ଦାସଂ ମହୀପାଲଂ ସମୁଚ୍ଚାଟ୍ଯ ସ୍ଵମାଯଯା
ନିଜ ମାୟାରେ ଦିବରୁ ଭୂମିରାଜ ଦାସଙ୍କୁ ହଟାଇଦେଲେ।
ମହିମାନଂ ପରଂ କାଶ୍ଯାଂ ଵିଚାର୍ଯ ସୁଵିଚାର୍ଯ ଚ
କାଶୀରେ ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିମାକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ପୁଂଡରୀକଵିଲୋଚନଃ
ପଦ୍ମନୟନ, ଶାନ୍ତ ମନେ, ଏହିପରି କହିଲେ।
କ୍ଵ କ୍ଷୀରନୀରଧୌ ସଂତି ତାଵଂତୋ ନିର୍ମଲା ଗୁଣାଃ
କ୍ଷୀରସାଗରରେ କେଉଁଠି ଏତେ ନିର୍ମଳ ଗୁଣ ଅଛି?
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେପି ସାମଗ୍ରୀ କ୍ଵ ଗୁଣାନାଂ ଗରୀଯସୀ
ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣର ଏତେ ବଡ଼ ପ୍ରଚୁରତା କେଉଁଠି ଅଛି?
ମୁଦେ କୌମୋଦକୀ ସ୍ପର୍ଶସ୍ତଥା ନ ମମ ଜାଯତେ
କୌମୋଦକୀ ଗଦାର ସ୍ପର୍ଶ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ।
ନ କ୍ଷୀରନୀରଧିଜଯା ସୁଖଂ ମେ ଶ୍ଲିଷ୍ଟଗାତ୍ରଯା 4.2.60.
କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତାଙ୍କ ସହ ଏକତାରେ ମୋତେ ସୁଖ ମିଳୁନାହିଁ।
ଇତ୍ଥଂ ପଂଚନଦେ ତୀର୍ଥେ କ୍ଷୀରନୀରଧିଜାଧଵଃ
ଏଭଳିଭାବେ, ପଞ୍ଚନଦୀର ତୀରେ, କ୍ଷୀରସାଗରଜ ମାଧବ ଅଛନ୍ତି।
ଆନଂଦକାନନଭଵଂ ଦିଵୋଦାସ କ୍ଷମାପତେଃ
ଆନନ୍ଦବନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଭୂମିର ରାଜା ଦିବୋଦାସ।
ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟଃ ସଂହୃଷ୍ଟଃ ସୁଦୃଷ୍ଟିର୍ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵାଃ
ସୁବିଧାରେ ବସିଥିବା, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣୁଥିବା।
ସ ଋଷିସ୍ତଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷମଚ୍ଯୁତମ୍
ସେ ଋଷି ଲୋଟସ୍ ନୟନ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଶଂଖପଦ୍ମଗଦାଚକ୍ର ଚଂଚତ୍କରଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ଅଂକୁର, ପଦ୍ମ, ଗଦା ଓ ଚକ୍ର ଧରିଥିବା ଚାରିଟି ହାତ।
ସୁନୀଲେଂଦୀଵରରୁଚିଂ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧ ମଧୁରାକୃତିମ୍
ଗଭୀର ନୀଳ କମଳ ଭଳି ରୂପ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର ଆକୃତି।
ଦାଡିମୀବୀଜଦଶନଂ କିରୀଟଦ୍ଯୋତିତାଂବରମ୍
ଦାଡିମା ଗୁଟି ଭଳି ଦାନ୍ତ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ତଳେ ଚମକୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର।
ଦିଵ୍ଯର୍ଷିଭିର୍ନାରଦାଦ୍ଯୈଃ ପରିଗୀତମହୋଦଯମ୍
ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଯାଙ୍କର ମହିମା ଗାଇଥିଲେ।
ଧୃତଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁର୍ଦଂଡଂ ଦଂଡିତାଖିଲଦାନଵମ୍
ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଓ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା।
କୈଵଲ୍ଯଂ ଯତ୍ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିରାକାରମଗୋଚରମ୍ 4.2.60.
ଏହି ହେଉଛି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି, ନିରାକାର ଓ ଅଗୋଚର।
ଵେଦାଵିଦୁର୍ଯଦାକାରଂ ନୈଵୋପନିଷଦୋଦିତମ୍
ଯାହାକୁ ବେଦମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଉପନିଷଦରେ ମଧ୍ୟ କହାଯାଇନାହିଁ।
ପ୍ରଣନାମ ମୁଦାଯୁକ୍ତଃ କ୍ଷିତିଵିନ୍ଯସ୍ତମସ୍ତକଃ
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରି, ମାଥା ଭୂମିରେ ଲଗାଇ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ମୌଲିବଦ୍ଧକରାଂଜଲିଃ
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଯୋଡି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତତ୍ର ପଂଚନଦାଭ୍ଯାଶେ ମାର୍କଂଡେଯାଦି ସେଵିତେ
ପଞ୍ଚନଦୀ ନିକଟରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସେବନ କରୁଥିଲେ।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ପୁରୁଷଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ରପାତ୍
ସହସ୍ର ମୁଣ୍ଡ, ସହସ୍ର ଆଖି, ସହସ୍ର ପାଦ ଥିବା ପୁରୁଷ।
ନମାମି ତେ ପଦଦ୍ଵଂଦ୍ଵଂ ସର୍ଵଦ୍ଵଂଦ୍ଵନିଵାରକମ୍
ମୁଁ ତୁମର ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦୂର କରିଥିବା।
ଯଂ ସ୍ତୋତୁଂ ନାଧିଗଚ୍ଛଂତି ଵାଚୋ ଵାଚସ୍ପତେରପି
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ବାକ୍ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରେନାହିଁ।
ଅପି ଯୋ ଭଗଵାନୀଶୋ ମନଃପ୍ରାଚାମଗୋଚରଃ
ଯିଏ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନର ଚିନ୍ତାରେ ଧରାଯାଉନାହିଁ।
ଯଂ ଵାଚୋ ନ ଵିଶଂତୀଶଂ ମନତୀହ ମନୋ ନ ଯମ୍
ଯାହାଙ୍କୁ ଶବ୍ଦ ପହଞ୍ଚିପାରେନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ, ମନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଧରିପାରେନାହିଁ।
ଯସ୍ଯ ନିଃଶ୍ଵସିତଂ ଵେଦାଃ ସ ଷଡଂଗପଦକ୍ରମାଃ 4.2.60.
ଯାହାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସରୁ ବେଦ, ଏହି ବେଦର ଛଅଟି ଅଙ୍ଗ ଓ ପଦ, କ୍ରମ ଆଦି ଉଚ୍ଚାରଣ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅତଂଦ୍ରିତମନୋବୁଦ୍ଧୀଂଦ୍ରିଯା ଯଂ ସନକାଦଯଃ
ଯାହାଙ୍କର ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଠିକି ସନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।