ମୁନଯଃ ସର୍ଵ ଏଵୈତେ ଯୂଯଂ ଶୃଣୁତ ମଦ୍ଵଚଃ
ମୁନିମାନେ ଏବଂ ତୁମେ ସମସ୍ତେ, ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ସାଂପ୍ରତଂ ମାମକୋ ଯଜ୍ଞୋ ଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଯାନ୍ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ମୋର ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାଇଛି।
ସାଂପ୍ରତଂ କୁରୁ ତଂ ଯତ୍ନାନ୍ମା ଵିଲଂବଂ ଵୃଥା କୃଥାଃ
ଏହିବେ, ଏହାକୁ ଉତ୍ସାହ ସହ କର; ଅନାବଶ୍ୟକ ଦେରି କରିନାହ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ନାନାସଂଭାରମଧୁରଂ କୃତସର୍ଵସ୍ଵଦକ୍ଷିଣମ୍
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀରେ ମଧୁର ଏହି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦାନ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ନାନାଵିଧେନ ଦାନେନ ମୁନିସଂତୋଷହର୍ଷକୃତ୍
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦାନ ଦେଇ ସେ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଖୁସି ଓ ସନ୍ତୋଷ ପ୍ରଦାନ କଲେ।
ତେଷୁ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ଯାତେଷୁ ପୂଜିତେଷୁ ଗୃହାନ୍ସ୍ଵକାନ୍ 2.8.4.
ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପୂଜା ପାଇ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତେନ ଯଜ୍ଞେନ ଵିଧିଵଦ୍ଵିହିତେନ ନରେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଯଜ୍ଞଟିକୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରି, ରାଜା ଏହା ଦ୍ୱାରା—
ତତ୍ରାଂତରେ ସମଭ୍ଯାଯାନ୍ମୁନିର୍ଯମଵତାଂ ଵରଃ
ଏହି ସମୟରେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଯମ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣାର୍ଥଂ ଗୁରୋର୍ଦ୍ଧୀମାନ୍ପାଵିତୁଂ ତଂ ନରେଶ୍ଵରମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଯମ, ରାଜାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦକ୍ଷିଣା ନେବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ମଦ୍ଦକ୍ଷିଣେତି ଗୁରୁଣା ନିର୍ବନ୍ଧାଦ୍ଯାଚିତୋ ରୁଷା ରଘୁଂ ଭୂପାଲତିଲକଂ ଦତ୍ତସର୍ଵସ୍ଵଦକ୍ଷିଣମ୍
‘ମୋ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଅ’ ବୋଲି ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁରୋଧ ହେବା ପରେ, ଭୂପାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରତ୍ନ ରଘୁ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ଦେଇଦେଲେ।
ତମାଗତମଭିପ୍ରେତ୍ଯ ରଘୁରାଦରତସ୍ତଦା ସପର୍ଯ୍ଯାସୀତ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵା ମୃତ୍ପାତ୍ରଵିହିତକ୍ରିଯା
ସେ ଯେତେବେଳେ ଆସିଲେ, ରଘୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ ଓ ମାଟିର ପାତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ପୂଜାସଂଭାରମାଲୋକ୍ଯ ତାଦୃଶଂ ତଂ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଜ୍ଞାନଵିଶାରଦଃ
ଏପରି ପୂଜାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି, ମହାମୁନି ଶବ୍ଦର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମିଷ୍ଟି କଥା କହିଲେ।
ଗୁର୍ଵର୍ଥାହରଣାଯୈଵ ଦତ୍ତସର୍ଵସ୍ଵଦକ୍ଷିଣମ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣା ପାଇଁ ସେ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଦାନ କରିଥିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵାଽବ୍ରଵୀଦେନଂ ଵିନଯାଦ୍ଵିହିତାଂଜଲିଃ
କିଛି ଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନ କରି, ନମ୍ରତା ସହିତ ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯାଵଦ୍ଯତିଷ୍ଯେ ଭଗଵନ୍ଭଵଦର୍ଥାର୍ଥମୁଚ୍ଚକୈଃ ।। 2.8.4.
ଭଗବନ୍ତ, ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମର୍ଥ ହେବି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
ପ୍ରତସ୍ଥେ ଚ ରଘୁସ୍ତତ୍ର କୁବେରଵିଜିଗୀଷଯା
ତାପରେ ରଘୁ କୁବେରଙ୍କୁ ଜିତିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେଠାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତମାଯାଂତଂ କୁବେରୋଽଥ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ଵଚନୋଦିତୈଃ
ସେ ଯେତେବେଳେ ଆସୁଥିଲେ, କୁବେର କଥା ଶୁଣି ସବୁ ବୁଝିଗଲେ।
ସ୍ଵର୍ଣଵୃଷ୍ଟିରଭୂଦ୍ଯତ୍ର ସା ସ୍ଵର୍ଣଖନିରୁତ୍ତମା
ସେଠାରେ ସୁନା ବର୍ଷା ହେଲା, ଏହିଠାରେ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ସୁନା ଖଣି ଥିଲା।
ତସ୍ମୈ ସମର୍ପଯାମାସ ତାଂ ରଘୁଃ ଖନିମୁତ୍ତମାମ୍
ରଘୁ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଖଣିକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ରାଜ୍ଞେ ନିଵେଦଯାମାସ ସର୍ଵମନ୍ଯଦ୍ଗୁଣାଧିକଃ
ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଲେ।
ଇଯଂ ସ୍ଵର୍ଣଖନିସ୍ତୂର୍ଣଂ ମନୋଭୀଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦା
ଏହି ସୁନା ଖଣି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଭୂଯାଦତ୍ର ପରଂ ତୀର୍ଥଂ ସର୍ଵପାପହରଂ ସଦା
ଏଠାରେ ସଦା ସର୍ବପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ରହୁ।
ଵୈଶାଖେ ଶୁକ୍ଲଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଯାତ୍ରା ସାଂଵତ୍ସରୀ ସ୍ମୃତା
ବୈଶାଖ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ବର୍ଷିକ ଯାତ୍ରା ପାଳନ କରାଯାଏ।
ପ୍ରତସ୍ଥେ ନିଜକାର୍ଯାର୍ଥେ ଗୁରୋରାଶ୍ରମମୁତ୍ସୁକଃ
ନିଜ କାମ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାତ୍ରା କଲା।
ରାଜା ସ କୃତକୃତ୍ଯୋଽଥ ଶେଷଂ ସଂଗୃହ୍ଯ ତଦ୍ଧନମ୍ 2.8.4.
ତାପରେ ରାଜା, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ।
ଏଵଂ ସ୍ଵର୍ଣଖନେର୍ଜାତଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରାତ୍
ଏଭଳି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଖନିର ମହତ୍ତ୍ୱ ମହାମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା।
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ନିଜଂ ଶିଷ୍ଯଂ କୌତ୍ସଂ କ୍ରୋଧେନ ତାଦୃଶମ୍
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ କୌତ୍ସଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯମର୍ଥଂ ଯତ୍ନେନ ବହୁ ପ୍ରାର୍ଥିତଵାଂସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ସେ ବହୁବାରି ଚେଷ୍ଟା କରି ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସ ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନଲୋଚନଃ
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ନିଜାଶ୍ରମେ ତପୋ ଦୁର୍ଗଂ ଚକାର ପ୍ରଯତୋ ଵ୍ରତୀ
ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ସେ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।