ଏତସ୍ମିନ୍ରକ୍ଷିତେ ଵୀର୍ଯେ ପରିସ୍କନ୍ନେ ତ୍ଵଦୀକ୍ଷଣାତ୍
ଏହି ଶକ୍ତି ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପବିତ୍ର ହେଲେ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତେନ ମୁନିନା ପୁନର୍ଜାତେଵ ସାପ୍ସରାଃ
ଏପରି ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଅପ୍ସରା ନବଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପରି ଲାଗିଲା।
ଅଥ କାଲେନ ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀ କନ୍ଯାରତ୍ନମଜୀଜନତ୍
ତାପରେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତସ୍ଯୈଵ ଵେଦଶିରସ ଆଶ୍ରମେ ତାଂ ନିଧାଯ ସା 4.2.59.
ସେ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଭେଦଶିରାସଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରଖିଦେଲେ।
ତାଂ ଚ ଵେଦଶିରାଃ କନ୍ଯାଂ ସ୍ନେହେନ ସମଵର୍ଧଯତ୍
ଭେଦଶିରାସ ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ସ୍ନେହରେ ପାଳିଲେ।
ମୁନିର୍ନାମ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ଧୂତପାପେତି ଚାର୍ଥଵତ୍
ମୁନି ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ନାମ 'ଧୂତପାପା' ଦେଲେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯାହାଙ୍କର ପାପ ଧୋଇଯାଇଛି।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣଶୋଭାଢ୍ଯାଂ ସର୍ଵାଵଯଵ ସୁଂଦରୀମ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର।
ଦିନେଦିନେ ଵର୍ଧମାନାଂ ତାଂ ପଶ୍ଯନ୍ମୁମୁଦେ ଭୃଶମ୍
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ଦେଖି, ସେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଥାଷ୍ଟଵାର୍ଷିକୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ କନ୍ଯାଂ ସ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତାହାଁକୁ ଅଠ ବର୍ଷର କନ୍ୟା ଦେଖି, ସେ ମହାମୁନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
କସ୍ମୈ ଦଦ୍ଯାଵରାଯ ତ୍ଵାଂ ତ୍ଵମେଵାଖ୍ଯାହି ତଂ ଵରମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ କାହାକୁ ଦେଉଁ, ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟା? ତୁମେ ନିଜେ କହ, କେଉଁଠି ତୁମର ଇଚ୍ଛା।
ଅତିସ୍ନେହାର୍ଦ୍ରଚିତ୍ତସ୍ଯ ଜନେତୁଶ୍ଚେତି ଭାଷିତମ୍
ଏହିପରି କଥା ତାଙ୍କ ପିତା କହିଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ପିଗଳିଯାଇଥିଲା।
ତଦା ତସ୍ମୈ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଯମହଂ କଥଯାମି ତେ
ସେତେବେଳେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ କହିବି, ତାହାକୁ ତୁମେ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେଉ।
ତୁଭ୍ଯଂ ଚ ରୋଚତେ ତାତ ଶୃଣୋତ୍ଵଵହିତୋ ଭଵାନ୍ ୪୯ . କଦାଚିଦ୍ଯୋ ନ ନଶ୍ଯେତ ଯଃ ସଦୈଵାନୁଵର୍ତତେ ।। 4.2.59.
ଏହା ତୁମ ପସନ୍ଦ ହେଲେ, ପୁଅ, ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ: ଯିଏ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ସଦା ନିୟମରେ ଚାଲେ—
ଇହାମୁତ୍ରାପି ଯୋ ରକ୍ଷେନ୍ମହାପଦୁଦଯାଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଯିଏ ବଡ଼ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ନିଶ୍ଚିତ ରକ୍ଷା କରେ—
ଦିନେଦିନେ ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ଵର୍ଧତେ ଯସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ
ଯାହାଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ପ୍ରତିଦିନ ସୌଭାଗ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ—
ଯନ୍ନାମଗ୍ରହଣାଦେଵ କେପି ଵାଧାଂ ନ କୁର୍ଵତେ
ଯାହାଙ୍କ ନାମ ମାତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ କେହି କୌଣସି କ୍ଷତି କରିପାରେନାହିଁ—
ଏଵମାଦ୍ଯା ଗୁଣା ଯସ୍ଯ ଵରସ୍ଯ ଵରଚେଷ୍ଟିତମ୍
ଏଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ଯାହାରେ ଅଛି, ସେଇ ଉତ୍ତମ ପତିଙ୍କ ଚରିତ୍ର।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାପି ତା ତସ୍ଯା ଭୃଶଂ ମୁଦମଵାପ ହ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଧ୍ରୁଵା ହି ଧୂତପାପାସୌ ଯସ୍ଯା ଈଦୃଗ୍ଵିଧା ମତିଃ
ଏପରି ମନ ଯାହାର ଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ।
ଅଥଵା ସ କଥଂ ଲଭ୍ଯୋ ଵିନା ପୁଣ୍ଯଭରୋଦଯମ୍
ନହେଲେ, ଏପରି ଉତ୍ତମ ପତି କିପରି ମିଳିପାରିବ, ଯଦି ବହୁତ ପୁଣ୍ୟ ଉଦୟ ନ ହୁଏ?
ଜ୍ଞାନେନ ତଂ ସମାଲୋଚ୍ଯ ଵରମୀଦୃଗ୍ଗୁଣୋଦଯମ୍
ଜ୍ଞାନରେ ବିଚାର କରି, ଏପରି ଗୁଣ ଯାହାରେ ଅଛି, ସେଉଁଠି ପତିକୁ ଚୟନ କର।
ଏଷାଂ ଗୁଣାନାମାଧାରୋ ଵରୋସ୍ତୀତି ଵିନିଶ୍ଚିତମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଧାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପତି ହେଉଛନ୍ତି।
ପରଂ ସ ସୁଖଲଭ୍ଯୋ ନ ନିତରାଂ ସୁଭଗାକୃତିଃ 4.2.59.
ସେ ଏକମାତ୍ର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁଖରେ ଲଭ୍ୟ, କେବଳ ଆକୃତିରେ ନୁହେଁ।
ତୀର୍ଥଭାରୈଃ ସ ସୁଲଭୋ ନ କୌଲୀନ୍ଯେନ କନ୍ଯକେ
ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ସେ ସହଜରେ ମିଳେ, କୁଳିନତା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ହେ କନ୍ୟା।
ନ ସୌଂଦର୍ଯେଣ ଵପୁଷା ନ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ନ ପରାକ୍ରମୈଃ
ନ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ନ ଶରୀର, ନ ବୁଦ୍ଧି, ନ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା—
ମହାତପଃ ସହାଯେନ ଦମଦାନଦଯାଯୁଜା
ବଡ଼ ତପସ୍ୟା, ନିୟମ, ଦାନ ଓ ଦୟା ସହିତ ସେ ମିଳେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାଥ ସା କନ୍ଯା ପିତରଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ କନ୍ୟା ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲା।
ତପସ୍ତତାପ ପରମଂ ଯଦସାଧ୍ଯଂ ତପସ୍ଵିଭିଃ
ସେ ଏମିତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲା, ଯାହାକୁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସାଧି ପାରିନଥିଲେ।
କ୍ଵ ସା ବାଲାତିମୃଦ୍ଵଂଗୀ କ୍ଵ ଚ ତତ୍ତାଦୃଶଂ ତପଃ
ଏମିତି ନରମ ଓ କମଳା ଶରୀର ଥିବା ସେ ଝିଅ କିପରି ଏତେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିପାରିଲା?
ଧାରାସାରା ସୁଵର୍ଷାସୁ ମହାଵାତଵତୀଷ୍ଵଲମ୍
ଧାରାଧାରି ବର୍ଷା ଓ ତୀବ୍ର ପବନ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲା।