ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମହାତ୍ମନେ
ବିଶ୍ୱରୂପ, ଶୁଦ୍ଧ, ମହାତ୍ମା ଠାରେ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ତେ ଭଦ୍ରଂ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମର ଭଲ ହେଉ—ଏବେ ଏକ ଵର ଚାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପର୍ଵତଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ତତ୍ପୁରୋ ଲିଂଗମୁତ୍ଥିତମ୍
ଏଭଳି କହି, ପର୍ବତକୁ ଭେଦି, ସେଠାରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ମଯା ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ନଗସ୍ଯେହ ମହାତ୍ମନେ
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ମହାତ୍ମା ପର୍ବତକୁ ଏହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲି।
ତ୍ଵଦ୍ଵାକ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ କହିଥିବାରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁଠିକି ସତ୍ୟ ହେବ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ମାଂ ସ୍ତଵିଷ୍ଯତି ଭକ୍ତିତଃ
ଏହି ସ୍ତୁତି ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ପଢ଼ିବେ—
ମତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ତୁ ଶକ୍ରେଣ ପ୍ରେଷିତା ମୁନିସତ୍ତମ
ମୋର ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ପଠାଇଥିଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦେଵସ୍ଯୋତ୍ତରଦିଗ୍ଭାଗେ କୁଂଡଂ ତିଷ୍ଠତି ନିତ୍ଯଶଃ ସ ଯାତି ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତମ୍
ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସଦା ଏକ ପବିତ୍ର କୁଣ୍ଡ ଅଛି; ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଏ, ସେ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଅଚଲଂ ଭେଦଯିତ୍ଵା ତୁ ଯସ୍ମାନ୍ମେ ଲିଂଗମୁଦ୍ଗତମ୍ 7.3.4.
ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ମୋର ଲିଙ୍ଗ ସେଠାରୁ ବାହାରିଲା।
ଅସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାନ୍ନ କଦାଚିଚ୍ଚଲିଷ୍ଯତି
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ଦ୍ୱାରା, ଏହା କେବେ ଏଠାରୁ ହଟିବ ନାହିଁ।
ଏତାଵଦୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚନଂ ଵିରରାମ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି କହି ମହାଦେବ ନିରବ ହେଲେ।
ଶକ୍ରାଦଯସ୍ତତୋ ଦେଵାସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତତ୍ର ଵାସମଥାକରୋତ୍
ତାପରେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେଠାରେ ବାସ କଲେ।
କୌତୁକଂ ସୂତ ନୋ ଜାତଂ କଥଯସ୍ଵ ଯଥା ଶୁଭମ୍
ସୂତ, ଆମ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଛି; ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ଆମକୁ ଶୁଭ କଥାଟିଏ କହ।
ଯଯାତେଶ୍ଚ ଗୃହେ ଯାତସ୍ତଂ ନତ୍ଵା ଚାବ୍ରଵୀନ୍ନୃପଃ
ସେ ଯୟାତିଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ରାଜା କହିଲେ।
ଯଯାତିରୁଵାଚ ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଫଲଂ ମେଽଦ୍ଯଜୀଵିତମ୍
ଯୟାତି କହିଲେ: ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ସ୍ବାଗତ; ଆଜି ମୋର ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା।
ଅର୍ବୁଦାଖ୍ଯୋ ନଗୋ ନାମ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଯୋ ଧରାତଲେ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅର୍ବୁଦ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାହାଡ଼ ଅଛି।
ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରତୋ ବ୍ରୂହି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପରାଯଣ
ତୁମେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକ, ସବୁ କଥା ଖୁବ ଭଲଭାବେ ଆମକୁ କହ।
ଅଶକ୍ତୋ ଵିସ୍ତରାଦ୍ଵକ୍ତୁମପି ଵର୍ଷଶତୈରପି
ଶତବର୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସବୁ କଥା ଏକେବାରେ ବିସ୍ତାରରେ କହିପାରିବି ନାହିଁ।
ସଂକ୍ଷେପାଦେଵ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତୀର୍ଥମୁଖ୍ଯାନି ତେ ତଥା
ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ତୁମକୁ ମୁଖ୍ୟ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ବତାଇବି।
ନାରୀଣାଂ ଚ ଵିଶେଷେଣ ପୁତ୍ରସୌଭାଗ୍ଯଦାଯକମ୍
ଏହା ବିଶେଷକରି ଜଣେ ଜଣେ ଜନନୀଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଗୌତମୀ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ନାମ୍ନା ସତୀ ସାଧ୍ଵୀ ପତିଵ୍ରତା
ଗୌତମୀ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ, ସତୀ, ସାଧ୍ବୀ ଓ ପତିବ୍ରତା।
ଅର୍ବୁଦଂ ସା ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ନାଗତୀର୍ଥଂ ଵିଵେଶ ହ 7.3.5.
ସେ ଅର୍ବୁଦ ପହଞ୍ଚି, ନାଗତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନାଯକା ପୁତ୍ରସଂଯୁକ୍ତା ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ସମୁପାଗତା
ନାୟିକା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସର୍ଵୋପକରଣୈର୍ଦର୍ଭୈଃ ସୁମନୋଭିଃ ପୃଥଗ୍ଵିଧୈଃ
ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଉପକରଣ, ଦର୍ଭା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଫୁଲ ନେଇ,
ଧନ୍ଯୋଽଯଂ ତନଯୋ ହ୍ଯସ୍ଯାଃ ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ କୁରୁତେ ସଦା
ଏହି ଝିଅର ପୁଅ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ସେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ସେବା କରେ।
ଅହଂ ଭର୍ତ୍ରା ଵିଯୁକ୍ତା ଚ ପୁତ୍ରହୀନା ସୁଦୁଃଖିତା
ମୁଁ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ଅଲଗା ଓ ପୁଅ ବିହୀନ, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଅଛି।
ଵିନାଽପି ଭର୍ତୃସଂଯୋଗାତ୍ସଦ୍ଯୋ ଗର୍ଭଵତୀ ହ୍ଯଭୂତ୍
ସ୍ୱାମୀ ସହ ସଂଯୋଗ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ହଠାତ୍ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ।
ଚକାର ମରଣେ ବୁଦ୍ଧିଂ ଜ୍ଵାଲଯାମାସ ପାଵକମ୍
ସେ ମୃତ୍ୟୁ ନିମିତ୍ତେ ମନ ହେଲେ ଓ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଲେ।
ଦୋଷୋ ନାସ୍ତି ତଵାତ୍ରାର୍ଥେ ତୀର୍ଥସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା।