ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଵତୀ ତେ ଧୀର୍ନ ତଥାନ୍ଯସ୍ଯ ମେ ମତିଃ
ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବୁଝିଛି; ମୋର ମନ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଏଭଳି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ତୁ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଂ ଶାଂତଂ ଦାଂତଂ ତପୋନିଧିମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛି—ତୁମେ ଶାନ୍ତ, ନିୟମିତ, ତପସ୍ଵୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଧନ।
ଶାସିତେଯଂ ମଯା ପୃଥ୍ଵୀ ନ ତଥାନ୍ଯୈସ୍ତୁ ପାର୍ଥିଵୈଃ
ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ମୁଁ ଶାସନ କରିଛି, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଯେପରି ଶାସନ କରନ୍ତି, ସେଭଳି ନୁହେଁ।
ନିଜୌରସେଭ୍ଯୋପ୍ଯଧିକଂ ରାତ୍ରିଂଦିଵମତଂଦ୍ରିତମ୍ 4.2.56.
ମୁଁ ଦିନ ରାତି ଅନ୍ୟ ମୋ ପୁଅମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ଶ୍ରମ ଓ ଦୃଢ଼ତାରେ ଏହାକୁ କରିଛି।
ଦ୍ଵିଜପାଦାର୍ଚନାତ୍କିଂଚିତ୍ସୁକୃତଂ ଵେଦ୍ମି ନାପରମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ପାଦ ପୂଜା କରି ମୁଁ କିଛି ପୁଣ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଛି; ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଜାଣେନି।
ନିର୍ଵିସ୍ମମିଵ ମେ ଚେତଃ ସାଂପ୍ରତଂ ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ଏବେ ମୋର ମନ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ଅଛି।
ଏକାଂତେ ତତ୍ତୁ ପୃଷ୍ଟେନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ସୁଧିଯା ସଦା
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଏକାନ୍ତରେ ପଚାରିଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ସଦା ଉତ୍ତର ଦେବା ଉଚିତ।
ଅମାତ୍ଯେନାପ୍ଯପୃଷ୍ଟେନ ନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ନୃପାଗ୍ରତଃ
ମନ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପଚାରାଯାଇନଥିଲେ କିଛି କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚେତ୍କଥଯାମୀହ ମା ତତ୍ର କୁରୁ ସଂଶଯମ୍
ଯଦି ପଚାରାଯିବ, ମୁଁ ଏଠାରେ କହିଦେବି; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ କରନି।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ମହାବୁଦ୍ଧେ ନାଯଥାର୍ଥଂ ବ୍ରଵୀମ୍ଯହମ୍
ହେ ରାଜା, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହେନି।
ପୁଣ୍ଯେନ ଯଶସା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସଂପନ୍ନୋସ୍ତି ଭଵାନ୍ଯଥା
ତୁମେ ପୁଣ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଅଛ।
ସୁଧିଯା ତ୍ଵାଂ ଗୁରୁଂ ମନ୍ଯେ ପ୍ରସାଦେନ ସୁଧାକରମ୍
ତୁମର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ମନେ କରେ, ତୁମ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି।
ପ୍ରଭଂଜନୋ ବଲେନାସି ଶ୍ରୀଦୋସି ଶ୍ରୀସମର୍ପଣୈଃ
ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କର, ଧନ ଦାନରେ ଶ୍ରୀ ଦେଉଛ।
ଦୁଷ୍ଟପାଶଯିତା ପାଶୀ ଯମୋ ନିଯମନେଽସତାମ୍ 4.2.56.
ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଫାନ୍ଦରେ ପକାଉଛ; ଅନ୍ୟାୟୀଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଯମ ପରି।
ମର୍ଯାଦଯା ଭଵାନବ୍ଧିର୍ମହତ୍ତ୍ଵେ ହିମଵାନସି
ନୀତିରେ ତୁମେ ସାଗର ପରି; ମହତ୍ତ୍ୱରେ ହିମାଳୟ ପରି।
ସଂତାପହର୍ତାଂବୁଦଵତ୍ପଵିତ୍ରୋ ଗାଂଗନାମଵତ୍
ତୁମେ ମେଘ ପରି ଦୁଃଖ ଦୂର କର, ନାମରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ପରି ପବିତ୍ର।
ରୁଦ୍ରଃ ସଂହାରରୂପେଣ ପାଲନେନ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ସଂହାରରେ ତୁମେ ରୁଦ୍ର, ପାଳନରେ ଚାରିହାତ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱର।
ତ୍ଵତ୍ପାଣିପଦ୍ମେ କମଲା ତ୍ଵତ୍କ୍ରୋଧେସ୍ତି ହଲାହଲଃ
ତୁମର ପଦ୍ମପରି ହାତରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅଛନ୍ତି; ତୁମ ରୋଷରୁ ବିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତତ୍କିଂ ଯତ୍ତ୍ଵଯି ଭୂଜାନୌ ସର୍ଵଦେଵମଯୋ ହ୍ଯସି
ତୁମେ ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା ଧାରଣ କରିଛ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଅବତାର ହେଉଛ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଆଉ କଣ କୁହିବି?
ଆରଭ୍ଯାଦ୍ଯ ଦିନାଦ୍ଭୂପ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଽଷ୍ଟାଦଶେହନି
ରାଜା, ଆଜିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆଠର ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବେ।
ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍କର୍ତଵ୍ଯମଵିଚାରିତମ୍
ରାଜା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥାକୁ ତୁମେ ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ପାଳନ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୃଚ୍ଛ୍ଯ ରାଜାନଂ ଲବ୍ଧାନୁଜ୍ଞୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଏପରି କହି ଓ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ଵିଘ୍ନଜିତା ସର୍ଵା ପୁରୀ ସ୍ଵାତ୍ମଵଶୀକୃତା
ଏଭଳି ଭାବେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହେଲା, ସାରା ସହର ତାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଗଲା।
କୃତକୃତ୍ଯମିଵାତ୍ମାନଂ ତତୋ ମତ୍ଵା ସ ଵିଘ୍ନଜିତ୍ 4.2.56.
ତାପରେ ବିଘ୍ନଜିତ ନିଜକୁ ସମସ୍ତ କାମ ସାରିଦେଇଛି ବୋଲି ଭାବି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଯଦା ସ ନ ଦିଵୋଦାସଃ ପ୍ରାଗାସୀତ୍କୁଂଭସଂଭଵ
ହେ କୁମ୍ଭପୁତ୍ର, ଯେବେ ଦିବୋଦାସ ଏଉଁ ରାଜା ହେବାକୁ ଥିଲେନି,
ଦିଵୋଦାସେ ନରପତୌ ଵିଷ୍ଣୁନୋଚ୍ଚାଟିତେ ସତି
ଦିବୋଦାସ ରାଜା ଥିବା ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତାହାଠାରୁ ବାହାର କରାଯାଇଥିଲା,
ସ୍ଵଯମାଗତ୍ଯ ଦେଵେନ ମଂଦରାତ୍ସୁଂଦରାଂ ପୁରୀମ୍
ତେବେ ଦେବତା ନିଜେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତରୁ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ଆସିଲେ।
କଥଂ ଚ ବହୁଧାତ୍ମାନଂ ସ ଚକାର ଵିନାଯକଃ
ଏବଂ ବିନାୟକ କିପରି ନିଜକୁ ଅନେକ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ କଲେ?
କେନକେନ ସ ଵୈ ନାମ୍ନା କାଶିପୁର୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେ କାଶୀ ସହରରେ କେଉଁ କେଉଁ ନାମରେ ବସିଥିଲେ?
ଇତ୍ଯୁଦୀରିତମାକର୍ଣ୍ଯ କୁଂଭଯୋନେଃ ଷଡାନନଃ
କୁମ୍ଭଯୋନିଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଷଡାନନ (ଷଠମୁଖୀ) ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।