ସୂର୍ଯୋଦଯମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ଶୁଷ୍କତରୂପରି
ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ଏକ ଶୁଖିଲା ଗଛ ଉପରେ—
ମଧ୍ଯେ ଵିପଣି ଯତୂର୍ଣଂ କୌଚିଚ୍ଚାରଣ୍ଯଚାରିଣୌ
ବଜାର ମଧ୍ୟରେ ହଠାତ୍ ଦୁଇଜଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବା ଲୋକ ଦେଖାଦେଲେ।
ରସାଲଶାଲମୁକୁଲଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯତେ ଯଚ୍ଛରଦ୍ଯଦଃ
ଆମ୍ବ, ସାଳ ଓ କିଞ୍ଚିତ୍ କୁଡ଼ିଆ ମୁଞ୍ଚି, ଏବଂ ଶରତ୍କାଳୀନ ନଦୀ ଦେଖାଯାଉଛି।
ସାଧ୍ଵସଂଜନଯିତ୍ଵେତି କେଚିଦୁଚ୍ଚାଟିତାଃ ପୁରଃ 4.2.56.
ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ ସହରରୁ ବାହାର କରାଯାଇଥିଲା।
ଅଥ ମଧ୍ଯେଵରୋଧଂ ସ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନିଜମାଯଯା
ତାପରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ରାଜମହଳର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଵ ପୁତ୍ରଶତଂ ଜଜ୍ଞେ ସପ୍ତୋନଂ ଶୁଭଲକ୍ଷଣେ
ତୁମ ପାଖରେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ବିଶିଷ୍ଟ ଶତପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଅଂତର୍ଵତ୍ନୀ ତ୍ଵିଯଂ କନ୍ଯା ଜନଯିଷ୍ଯତି ଶୋଭନାମ୍
ଏହି କନ୍ୟା, ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଏକ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟାକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ।
ଅସୌ ହି ରାଜ୍ଞୋ ରାଜ୍ଞୀନାମତ୍ଯଂତମିହଵଲ୍ଲଭା
ସେ ଏଠାରେ ରାଜା ଓ ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ବହୁତ ଆଦରିତ ହେବେ।
ପଂଚସପ୍ତଦିନାନ୍ଯେଵ ଜାତାନୀତୀହ ତର୍କ୍ଯତେ
ପାଞ୍ଚ କିମ୍ବା ସାତ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବୋଲି ଅନୁମାନ କରାଯାଉଛି।
ଇତି ଦୃଷ୍ଟାର୍ଥକଥନୈ ରାଜ୍ଞୀମାନ୍ଯୋଭଵଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ଘଟଣା ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଣୀଙ୍କ ଆଦର ପାଇଲେ।
ଅହୋ ଯାଦୃଗସୌ ଵିପ୍ରଃ ସର୍ଵତ୍ରାତିଵିଚକ୍ଷଣଃ
ହଁ, କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ କଥାରେ ବହୁତ ଜ୍ଞାନୀ!
ଅଲୋଲୁପ ଉଦାରଶ୍ଚ ସଦାଚାରୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ସେ ଲୋଭୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଉଦାର, ସଦାଚାରୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା।
ଜିତକ୍ରୋଧଃ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯସ୍ତ୍ଵନସୂଯୁରଵଂଚକଃ
ଯିଏ କ୍ରୋଧକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ମୁହଁରେ ସଦା ଶାନ୍ତି ରହେ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ କେବେ ମିଛ କଥା କହନ୍ତିନାହିଁ।
ପୁଣ୍ଯୋପଦେଷ୍ଟା ପୁଣ୍ଯାତ୍ମା ସର୍ଵଵ୍ରତପରାଯଣଃ ।। 4.2.56.
ସେ ପୁଣ୍ୟର ଉପଦେଶକ, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ବ୍ରତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଧୀରଃ ପୁଣ୍ଯେତିହାସଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଦୃକ୍ସର୍ଵସଂମତଃ
ସେ ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ପୁଣ୍ୟ କଥା ଓ ଇତିହାସର ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।
କ୍ଷମୀ କୁଲୀନୋଽକୃପଣୋ ଭୋକ୍ତା ନିର୍ମଲମାନସଃ
ସେ ଖ୍ଷମାଶୀଳ, ଉଚ୍ଚ କୁଳର, କେବେ ଦୟାଜନକ ନୁହଁନ୍ତି, ଭୋଗ କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ମନ ଶୁଭ୍ର।
ଇତ୍ଥଂ ତାସ୍ତଦ୍ଗୁଣଗ୍ରାମଂ ଵର୍ଣଯଂତ୍ଯଃ ପଦେପଦେ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ପ୍ରତି ପଦକୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଗୁଣକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ।
ଏକଦାଵସରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵୋଦାସସ୍ଯ ଭୂଭୁଜଃ
ଏକଥର, ସୁଯୋଗ ମିଳିବା ସମୟରେ, ଦିବୋଦାସ ନାମକ ଭୂମିର ରାଜା—
ରାଜନ୍ଵୃଦ୍ଧୋ ଗୁଣୈର୍ଵୃଦ୍ଧୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସୁଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଏକ ବୟସ୍କ ଏବଂ ଗୁଣରେ ପ୍ରବୀଣ ରାଜା, ଏବଂ ଏକ ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ—
ରାଜ୍ଞୀ ରାଜ୍ଞା କୃତାନୁଜ୍ଞା ସଖୀଂ ପ୍ରେଷ୍ଯ ଵିଚକ୍ଷଣାମ୍
ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ରାଣୀ ଜଣେ ଜ୍ଞାନବାନ ସଖୀକୁ ପଠାଇଲେ।
ରାଜାପି ଦୂରାଦାଯାଂତଂ ତ ଵିଲୋକ୍ଯମହୀସୁରମ୍
ରାଜା ମଧ୍ୟ ଦୂରରୁ ଆସୁଥିବା ଭୂମିର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପଦୈର୍ଦ୍ଵିତ୍ରୈର୍ନୃପତିନା କୃତାଭ୍ଯୁତ୍ଥାନସତ୍କୃତିଃ
କିଛି କଦମ ଚାଲି, ରାଜା ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
କୃତପ୍ରଣାମୋ ରାଜ୍ଞା ସ ସାଦରଂ ଦତ୍ତମାସନମ୍
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଲେ।
ପରସ୍ପରଂ କୁଶଲିନୌ କୁଶଲୌ ଚ କଥାଗମେ 4.2.56.
ସେମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ପଚାରିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ କଥା ହେଲେ।
କଥାଵସାନେ ରାଜ୍ଞାଥ ଗେହଂ ଵିସସୃଜେ ଦ୍ଵିଜଃ
କଥା ଶେଷରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗତେଽଥ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଵିପ୍ରେ ଦିଵୋଦାସୋ ନରେଶ୍ଵରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା ପରେ, ଦିବୋଦାସ ନାମକ ନରପତି—
ମହାଦେଵି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞେ ଲୀଲାଵତି ଗୁଣପ୍ରିଯେ
ହେ ମହାଦେବୀ, ହେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞା, ହେ ଲୀଳାବତୀ, ଗୁଣ ପ୍ରେମିକା—
ଅତୀତଂ ଵେତ୍ତି ସକଲଂ ଵର୍ତମାନମଵୈତି ଚ
ସେ ଗତକାଳର ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣନ୍ତି, ବର୍ତ୍ତମାନର ଘଟଣା ମଧ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି।
ମହାଵିଭଵ ସଂଭାରୈର୍ମହାଭୋଗୈରନେକଧା
ବହୁତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମହାଭୋଗ ସହିତ—
ସତ୍କୃତ୍ଯ ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦୁକୂଲାଦି ପ୍ରଦାନତଃ
ସେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦର କରି, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ।