ଆନଂଦକାନନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯେ ନିରାନଂଦଭୂମିକାମ୍
ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅଟାରୁ ଆସି, ଆନନ୍ଦବନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି,
ଅଦ୍ଯୈଵ ଵାସ୍ତୁମରଣଂ ବହୁକାଲାଂତରେପି ଵା
ଆଜି ରହିବା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ହେବା, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମଧ୍ୟ,
ଅଵଶ୍ଯଂଭାଵିନୋ ଭାଵା ଭଵିଷ୍ଯଂତି ପଦେପଦେ 4.2.55.
ଯାହା ହେବା ନିଶ୍ଚିତ, ସେ ସବୁ କଥା ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ଘଟିବ,
ଵରଂ ଵିଘ୍ନସହସ୍ରାଣି ସୋଢଵ୍ଯାନି ପଦେପଦେ
ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ହଜାର ହଜାର ବାଧା ସହିବା ଉତ୍ତମ,
କିଯନ୍ନିମେଷସଂଭୋଗ୍ଯାଃ ସଂତି ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଃ ପଦେପଦେ
ପ୍ରତି କ୍ଷଣରେ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଆନନ୍ଦ କେତେ ଅଳ୍ପ ଓ ଅସ୍ଥାୟୀ,
ଵିଶ୍ଵନାଥୋ ହ୍ଯହଂ ନାଥଃ କାଶିକାମୁକ୍ତିକାଶିକା
ମୁଁ ବିଶ୍ୱନାଥ, ନାଥ ଅଟୁଟ; କାଶିକା ହେଉଛି କାଶୀର ମୋକ୍ଷ,
ପଂଚକ୍ରୋଶ୍ଯାପରିମିତା ତନୁରେଷା ପୁରୀ ମମ
ଏହି ମୋର ଦେହ, ପଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଅପରିମିତ ଏହି ସହର ହେଉଛି,
ସଂସାରଭାରଖିନ୍ନାନାଂ ଯାତାଯାତକୃତାଂ ସଦା
ସଂସାରର ଭାରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଯାତାୟାତରେ ଅନୁବୃତ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା,
ମଂଡପଃ କଲ୍ପଵଲ୍ଲୀନାଂ ମନୋରଥଫଲୈରଲମ୍
ମଣ୍ଡପଟି ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଲତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଚାହିଦାର ଫଳ ବହୁତ ମିଳେ।
ଚକ୍ରଵର୍ତେରିଯଂ ଛତ୍ରଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ସର୍ଵତାପହୃତ୍
ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଛତା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ।
ନିର୍ଵାଣଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଯେ ପୁଣ୍ଯାଃ ପରିଵାଂଛଂତି ଲୀଲଯା
ଯେ ସଜ୍ଜନମାନେ ସହଜରେ ମୁକ୍ତିର ଧନ ଆଶା କରନ୍ତି—
ମମାନଂଦଵନେ ଯେ ଵୈ ନିରଂ ତର ଵନୌକସଃ
ମୋ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଘ୍ନ ଛାଡ଼ି ରହନ୍ତି—
ନିର୍ମମଂ ଚାପି ନିର୍ମୋହଂ ଯା ମାମପି ଵିମୋହଯେତ୍ ।। 4.2.55.
ଯିଏ ନିଜସ୍ୱତା ଓ ମୋହ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ କରିପାରେ।
ନାମାପି ମଧୁରଂ ଯସ୍ଯାଃ ପରାନଂଦପ୍ରକାଶକମ୍
ଯାଙ୍କର ନାମ ମଧୁର ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
କାଶୀନାମସୁଧାପାନଂ ଯେ କୁର୍ଵଂତି ନିରଂତରମ୍
ଯେଉଁମାନେ କାଶୀ ନାମର ଅମୃତ ସଦା ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି—
ମମତାରହିତସ୍ଯାପି ମମ ସର୍ଵାତ୍ମନୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ମମତା ନଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ସବୁଠାରୁ ମୂଳ ଅଂଶ।
ରହସ୍ଯମିତି ଵିଜ୍ଞାଯ ଵାରାଣସ୍ଯା ଗଣେଶ୍ଵରୈଃ
ଏହି ଗୁପ୍ତ ତଥ୍ୟକୁ ବୁଝି, ବାରାଣସୀର ଗଣପତିମାନେ—
ଅନ୍ଯଥା ତାଶ୍ଚ ଯୋଗିନ୍ଯଃ ସରଵିଃ ସପିତାମହଃ
ନହେଲେ, ସେଠାରେ ଯୋଗିନୀମାନେ, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ପିତୃମାନେ—
ଅତୀଵ ଭଦ୍ରଂ ସଂଜାତଂ କାଶ୍ଯାଂ ତିଷ୍ଠତ୍ସୁ ତେଷୁ ହି
ସେମାନେ କାଶୀରେ ରହିଲେ ବଡ଼ ଶୁଭ ଘଟେ।
ଲବ୍ଧପ୍ରଵେଶାସ୍ତାଵଂତସ୍ତେ ସର୍ଵେ ମତ୍ସ୍ଵରୂପିଣଃ
ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ରୂପରେ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅନ୍ଯାନପି ପ୍ରେଷଯାମି ମତ୍ପାର୍ଶ୍ଵପରିଵର୍ତିନଃ
ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପଠାଏ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପାଖରେ ଘୂରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଵିଚାର୍ଯେତି ମହାଦେଵଃ ସମାହୂଯ ଗଜାନନମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ମହାଦେବ ଗଜାନନଙ୍କୁ ଡାକି ଆନ୍ତର୍ଗତ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତ୍ରସ୍ଥିତୋପି ସଂସିଦ୍ଧଯୈ ଯତସ୍ଵ ସହିତୋ ଗଣୈଃ 4.2.55.
ସେଠାରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗଣମାନେ ସହିତ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଆଧାଯ ଶାସନଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଗଣାଧୀଶୋଥ ଧୂର୍ଜଟେଃ
ଗଣପତି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଧୂର୍ଜଟିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଧରିଲେ।
ଶଂଭୋଃ କାଶ୍ଯାଗମୋପାଯଂ ଚିଂତଯନ୍ମଂଦରାଦ୍ରିତଃ
ଶିବଙ୍କ କାଶୀ ପ୍ରବେଶ ପଦ୍ଧତି ବିଷୟରେ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତରୁ ଚିନ୍ତା କରି—
ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ତୂର୍ଣମାଶୁ ସ୍ଯଂଦନଗୋ ଵିଭୁଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନକ୍ଷତ୍ରପାଠକୋ ଭୂତ୍ଵା ଵୃଦ୍ଧଃ ପ୍ରତ୍ଯଵରୋଧଗଃ
ତାରାଗଣ ଗଣିବା ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ, ଘରର ଭିତରେ ବନ୍ଦ ହୋଇ ରହିଥିଲେ।
ସ୍ଵଯମେଵ ନିଶାଭାଗେ ସ୍ଵପ୍ନଂ ସଂଦର୍ଶଯନ୍ନୃଣାମ୍
ସେ ନିଜେ ରାତିର ଏକ ଅଂଶରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ଭଵଦ୍ଭିରଦ୍ଯ ରାତ୍ରୌ ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵପ୍ନଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ଆଜି ରାତିରେ ତୁମେ ଘୁମରେ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ,
ସ୍ଵପତା ଭଵତା ରାତ୍ରୌ ତୁର୍ଯେ ଯାମେ ମହାହ୍ରଦଃ
ରାତିରେ ତୁମେ ଘୁମୁଥିବା ବେଳେ, ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରହରରେ, ବଡ଼ ଏକ ହ୍ରଦ ଥିଲା।