ଯଥାହମର୍ବୁଦେତ୍ଯେଵଂ ଖ୍ଯାତିଂ ଗଚ୍ଛାମି ଭୂତଲେ
ମୁଁ ଯେପରି ଅର୍ବୁଦ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେପରି ପୃଥିବୀରେ ମୋର ଖ୍ୟାତି ହେଉ।
ଚକ୍ରେ ସ୍ଵମାଶ୍ରମଂ ତତ୍ର ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯେନ ନୋଦିତଃ ॥ 7.3.3.
ତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ସେଠାରେ ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କଲେ।
ପନସୈଶ୍ଚଂପକୈରାମ୍ରୈଃ ପ୍ରିଯଂଗୁବିଲ୍ଵଦାଡିମୈଃ
ପନସ, ଚମ୍ପକ, ଆମ୍ବ, ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ବିଲ୍ୱ ଓ ଦାନାରୁ ଗଛମାନେ ସହିତ—
ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ହ୍ଯରୁଂଧତ୍ଯା ସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ମହାମୁନି ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କ ସହିତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଯସ୍ଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦିଵଂ ଯାଂତି ଅତିପାପକୃତୋ ନରାଃ
ଏଠି ସ୍ନାନ କଲେ, ଅତି ପାପୀ ମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଯେତ୍ର ସ୍ନାନଂ କରିଷ୍ଯଂତି ତେ ଯାସ୍ଯଂତି ପରାଂ ଗତିମ୍
ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଲୋକେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।
ମାଘମାସେ ଵିଶେଷେଣ ତିଲଦାନଂ କରୋତି ଯଃ
ଏଠି, ବିଶେଷକରି ମାଘ ମାସରେ, ଯେ କେହି ତିଳ ଦାନ କରିଥାଏ—
ବହୁନା କିମିହୋକ୍ତେନ ସ୍ତାନମାତ୍ରଂ ସମାଚରେତ୍
ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଏଠି କେବଳ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ମୁଖଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ବସିଷ୍ଠଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିଲେ ପୁନି ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସୂତ ଉଵାଚ ସ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ତତ୍ର ଵସିଷ୍ଠୋ ଭଗଵାନ୍ମୁନିଃ
ସୂତ କହିଲେ—ସେଠାରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି, ପୂଜ୍ୟ ମୁନି ବସିଷ୍ଠ ରହିଲେ।
ସ ବଭୂଵ ମୁନିଃ ସମ୍ଯକ୍ଫଲାହାରସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ମୁନି ସଠିକ୍ ଭାବେ ଫଳ ଖାଇ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଜଲାହାରଃ ପଞ୍ଚଶତଵର୍ଷାଣି ସଂବଭୂଵ ହ
ସେ ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ପାଣି ପିଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ।
ପଞ୍ଚାଗ୍ନିସାଧକୋ ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ହେମନ୍ତେ ସଲିଲାଶଯଃ
ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ସେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ତପସ୍ୟା କଲେ, ଶୀତକାଳରେ ପାଣିରେ ବସିଲେ।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵସ୍ତସ୍ଯର୍ଷେଃ ସୁମହାତ୍ମନଃ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟୋ ମୁନିଃ ସ୍ତୋତ୍ରମୁଦୈରଯତ୍
ତାପରେ, ମହାଦେବ ସେ ମହାତ୍ମା ଋଷି ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନମଃ ଶିଵାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ସର୍ଵଗାଯାଽମୃତାଯ ଚ
ଶୁଦ୍ଧ ଶିବ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଅମୃତ ସ୍ୱରୂପ ଠାରେ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ ସ୍ଥୂଲାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ଵ୍ଯାପକାଯ ମହାତ୍ମନେ
ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ମହାତ୍ମା ଠାରେ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରକଲାଧାର ନମୋ ଦିଗ୍ଵସନାଯ ଚ
ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଠାରେ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନରୂପାଯ ଜ୍ଞାନଗମ୍ଯାଯ ତେ ନମଃ
ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱରୂପ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ ଠାରେ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
କାଶୀପତେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଗିରିଶାଯ ନମୋନମଃ 7.3.4.
କାଶୀର ନାଥ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ପର୍ବତର ନାଥ, ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ଗୌରୀକାନ୍ତ ନମ ସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଶିଵାତ୍ମନେ
ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ଶିବ ସ୍ୱରୂପ ଠାରେ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମହାତ୍ମନେ
ବିଶ୍ୱରୂପ, ଶୁଦ୍ଧ, ମହାତ୍ମା ଠାରେ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ତେ ଭଦ୍ରଂ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମର ଭଲ ହେଉ—ଏବେ ଏକ ଵର ଚାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପର୍ଵତଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ତତ୍ପୁରୋ ଲିଂଗମୁତ୍ଥିତମ୍
ଏଭଳି କହି, ପର୍ବତକୁ ଭେଦି, ସେଠାରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ମଯା ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ନଗସ୍ଯେହ ମହାତ୍ମନେ
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ମହାତ୍ମା ପର୍ବତକୁ ଏହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲି।
ତ୍ଵଦ୍ଵାକ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ କହିଥିବାରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁଠିକି ସତ୍ୟ ହେବ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ମାଂ ସ୍ତଵିଷ୍ଯତି ଭକ୍ତିତଃ
ଏହି ସ୍ତୁତି ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ପଢ଼ିବେ—
ମତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ତୁ ଶକ୍ରେଣ ପ୍ରେଷିତା ମୁନିସତ୍ତମ
ମୋର ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ପଠାଇଥିଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦେଵସ୍ଯୋତ୍ତରଦିଗ୍ଭାଗେ କୁଂଡଂ ତିଷ୍ଠତି ନିତ୍ଯଶଃ ସ ଯାତି ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତମ୍
ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସଦା ଏକ ପବିତ୍ର କୁଣ୍ଡ ଅଛି; ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଏ, ସେ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଅଚଲଂ ଭେଦଯିତ୍ଵା ତୁ ଯସ୍ମାନ୍ମେ ଲିଂଗମୁଦ୍ଗତମ୍ 7.3.4.
ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ମୋର ଲିଙ୍ଗ ସେଠାରୁ ବାହାରିଲା।
ଅସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାନ୍ନ କଦାଚିଚ୍ଚଲିଷ୍ଯତି
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ଦ୍ୱାରା, ଏହା କେବେ ଏଠାରୁ ହଟିବ ନାହିଁ।