ଉଦୀଚ୍ଯାଂ ଭାରଭୂତେଶାଦାଷାଢୀଶଂ ସମର୍ଚଯନ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଭାରଭୂତିର ଆଷାଢ଼ୀ ନାଥଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି,
ଶୁଚିଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ପଂଚଦଶ୍ଯାମଥାପି ଵା
ପବିତ୍ର ଓ ଧଳା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, କିମ୍ବା ପଂଚଦଶୀ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ,
ସ୍ଵନାମ୍ନା ସ୍ଥାପ୍ଯ ଲିଂଗାନି ଵିଶ୍ଵେଶପରିତୁଷ୍ଟଯେ 4.2.55.
ନିଜ ନାମରେ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ,
ଵିଶ୍ଵେଶଶ୍ଚିଂତଯାଂ ଚକ୍ରେ ପୁନଃ କାଶୀପ୍ରଵୃତ୍ତଯେ
ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ପୁନିଥରେ କାଶୀର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ,
ଯୋଗିନ୍ଯସ୍ତିଗ୍ମଗୁର୍ଵେଧାଃ ଶଂକୁକର୍ଣମୁଖାଗଣାଃ
ଯୋଗିନୀମାନେ, ତୀବ୍ର ଗୁରୁମାନେ ଏବଂ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ,
ଧୁଵଂ କାଶ୍ଯାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଯେ ତେ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ମମୋଦରେ
ଯେମାନେ କାଶୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି,
ଯେଷାଂ ହି ସଂସ୍ଥିତିଃ କାଶ୍ଯାଂ ଲିଂଗାର୍ଚନରତାତ୍ମନାମ୍
ଯେମାନେ କାଶୀରେ ରହି ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ କାଶୀରେ,
ସ୍ଥାଵରା ଜଂଗମାଃ କାଶ୍ଯାମଚେତନସଚେତନାଃ
କାଶୀରେ ଥିବା ସ୍ଥାବର ଓ ଚର ଜୀବମାନେ, ଜଡ଼ ଓ ଚେତନ ସମସ୍ତେ,
ଵାଚି ଵାରାଣସୀ ଯେଷାଂ ଶ୍ରୁତୌ ଵୈଶ୍ଵେଶ୍ଵରୀ କଥା
ଯାହାଙ୍କର ମୁଖରେ ବାରାଣସୀ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ବୈଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀ କଥା ଶୁଣନ୍ତି,
ଵାରାଣସୀତି କାଶୀତି ରୁଦ୍ରାଵାସ ଇତି ସ୍ଫୁଟମ୍
ବାରାଣସୀ, କାଶୀ ଓ ରୁଦ୍ରାବାସ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଘୋଷିତ,
ଆନଂଦକାନନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯେ ନିରାନଂଦଭୂମିକାମ୍
ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅଟାରୁ ଆସି, ଆନନ୍ଦବନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି,
ଅଦ୍ଯୈଵ ଵାସ୍ତୁମରଣଂ ବହୁକାଲାଂତରେପି ଵା
ଆଜି ରହିବା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ହେବା, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମଧ୍ୟ,
ଅଵଶ୍ଯଂଭାଵିନୋ ଭାଵା ଭଵିଷ୍ଯଂତି ପଦେପଦେ 4.2.55.
ଯାହା ହେବା ନିଶ୍ଚିତ, ସେ ସବୁ କଥା ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ଘଟିବ,
ଵରଂ ଵିଘ୍ନସହସ୍ରାଣି ସୋଢଵ୍ଯାନି ପଦେପଦେ
ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ହଜାର ହଜାର ବାଧା ସହିବା ଉତ୍ତମ,
କିଯନ୍ନିମେଷସଂଭୋଗ୍ଯାଃ ସଂତି ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଃ ପଦେପଦେ
ପ୍ରତି କ୍ଷଣରେ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଆନନ୍ଦ କେତେ ଅଳ୍ପ ଓ ଅସ୍ଥାୟୀ,
ଵିଶ୍ଵନାଥୋ ହ୍ଯହଂ ନାଥଃ କାଶିକାମୁକ୍ତିକାଶିକା
ମୁଁ ବିଶ୍ୱନାଥ, ନାଥ ଅଟୁଟ; କାଶିକା ହେଉଛି କାଶୀର ମୋକ୍ଷ,
ପଂଚକ୍ରୋଶ୍ଯାପରିମିତା ତନୁରେଷା ପୁରୀ ମମ
ଏହି ମୋର ଦେହ, ପଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଅପରିମିତ ଏହି ସହର ହେଉଛି,
ସଂସାରଭାରଖିନ୍ନାନାଂ ଯାତାଯାତକୃତାଂ ସଦା
ସଂସାରର ଭାରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଯାତାୟାତରେ ଅନୁବୃତ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା,
ମଂଡପଃ କଲ୍ପଵଲ୍ଲୀନାଂ ମନୋରଥଫଲୈରଲମ୍
ମଣ୍ଡପଟି ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଲତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଚାହିଦାର ଫଳ ବହୁତ ମିଳେ।
ଚକ୍ରଵର୍ତେରିଯଂ ଛତ୍ରଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ସର୍ଵତାପହୃତ୍
ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଛତା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ।
ନିର୍ଵାଣଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଯେ ପୁଣ୍ଯାଃ ପରିଵାଂଛଂତି ଲୀଲଯା
ଯେ ସଜ୍ଜନମାନେ ସହଜରେ ମୁକ୍ତିର ଧନ ଆଶା କରନ୍ତି—
ମମାନଂଦଵନେ ଯେ ଵୈ ନିରଂ ତର ଵନୌକସଃ
ମୋ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଘ୍ନ ଛାଡ଼ି ରହନ୍ତି—
ନିର୍ମମଂ ଚାପି ନିର୍ମୋହଂ ଯା ମାମପି ଵିମୋହଯେତ୍ ।। 4.2.55.
ଯିଏ ନିଜସ୍ୱତା ଓ ମୋହ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ କରିପାରେ।
ନାମାପି ମଧୁରଂ ଯସ୍ଯାଃ ପରାନଂଦପ୍ରକାଶକମ୍
ଯାଙ୍କର ନାମ ମଧୁର ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
କାଶୀନାମସୁଧାପାନଂ ଯେ କୁର୍ଵଂତି ନିରଂତରମ୍
ଯେଉଁମାନେ କାଶୀ ନାମର ଅମୃତ ସଦା ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି—
ମମତାରହିତସ୍ଯାପି ମମ ସର୍ଵାତ୍ମନୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ମମତା ନଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ସବୁଠାରୁ ମୂଳ ଅଂଶ।
ରହସ୍ଯମିତି ଵିଜ୍ଞାଯ ଵାରାଣସ୍ଯା ଗଣେଶ୍ଵରୈଃ
ଏହି ଗୁପ୍ତ ତଥ୍ୟକୁ ବୁଝି, ବାରାଣସୀର ଗଣପତିମାନେ—
ଅନ୍ଯଥା ତାଶ୍ଚ ଯୋଗିନ୍ଯଃ ସରଵିଃ ସପିତାମହଃ
ନହେଲେ, ସେଠାରେ ଯୋଗିନୀମାନେ, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ପିତୃମାନେ—
ଅତୀଵ ଭଦ୍ରଂ ସଂଜାତଂ କାଶ୍ଯାଂ ତିଷ୍ଠତ୍ସୁ ତେଷୁ ହି
ସେମାନେ କାଶୀରେ ରହିଲେ ବଡ଼ ଶୁଭ ଘଟେ।
ଲବ୍ଧପ୍ରଵେଶାସ୍ତାଵଂତସ୍ତେ ସର୍ଵେ ମତ୍ସ୍ଵରୂପିଣଃ
ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ରୂପରେ ହୋଇଯାନ୍ତି।