ଅସ୍ଥିଧ୍ଵଜାଂକିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥା ପାଂଥା ଜଲାଶଯମ୍
ଅସ୍ଥିଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଯେପରି ଗୋଟିଏ ପଥିକ ଜଳାଶୟ ଦେଖେ,
କୃତଭୂତି ତନୁତ୍ରାଣଂ ଶିଵମଂତ୍ରୈର୍ନରୋତ୍ତମମ୍
ଶିବମନ୍ତ୍ର ଓ ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଦୁଷ୍ଟସତ୍ତ୍ଵେଭ୍ଯୋ ଯତୋ ରକ୍ଷେଦହର୍ନିଶମ୍
ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତି।
ଭାସନାଦ୍ଭର୍ତ୍ସନାଦ୍ଭସ୍ମ ପାଂସୁଃ ପାଂସୁତ୍ଵଦାଯତଃ
ତେଜ ଓ ଡାଟିବା ଦ୍ୱାରା, ଭସ୍ମ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଧାରମଧ୍ଯାତ୍ସ ଭସ୍ମ ପ୍ରେତକରେଽର୍ପଯତ୍
ସେ ଭସ୍ମକୁ ନେଇ, ପିତୃଆତ୍ମାର ହାତରେ ରଖିଲେ।
ଵିଭୂତିଧାରିଣଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପିଶାଚଂ ଜଲଦେଵତାଃ
ଭସ୍ମଧାରୀକୁ ଦେଖି, ଜଳଦେବତାମାନେ ପିଶାଚକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ସ ନିର୍ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯାଵତ୍ତସ୍ମାଜ୍ଜଲାଶଯାତ୍ 4.2.54.୭
ସେ ସ୍ନାନ କରି, ପାଣି ପିଇ, ସେଇ ଜଳାଶୟରୁ ବାହାରିଯିବା ଉଚିତ।
ଦିଵ୍ଯମାଲାଂବରଧରୋ ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନଃ
ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିବା
ଗଚ୍ଛତା ତେନ ଗଗନେ ସ ତପସ୍ଵୀ ନମସ୍କୃତଃ
ସେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯିବାବେଳେ, ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଗଲା।
ତସ୍ମାତ୍କଦର୍ଯଯୋନିତ୍ଵାଦତୀଵ ପରିନିଂଦିତାତ୍
ସେଇ ନିଚ୍ଚ ଓ ନିନ୍ଦିତ ଜନ୍ମରୁ
ପିଶାଚମୋଚନଂ ତୀର୍ଥମଦ୍ଯାରଭ୍ଯ ସମାଖ୍ଯଯା
ଆଜିଠାରୁ, ଏହି ତୀର୍ଥକୁ 'ପିଶାଚମୋଚନ ତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଡାକାଯିବ।
ଅସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ମହାପୁଣ୍ଯେ ଯେ ସ୍ନାସ୍ଯଂତୀହ ମାନଵାଃ
ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରିବେ,
ଦୈଵାତ୍ପୈଶାଚ୍ଯମାପନ୍ନାସ୍ତେଷାଂ ପିତୃପିତାମହାଃ
ଯଦି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସେମାନେ ପିଶାଚ ଦେହ ପାଇଛନ୍ତି, ତେଁହାଙ୍କର ପିତା ଓ ପିତାମହମାନେ
ଅଦ୍ଯଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ମାର୍ଗେମାସି ତପୋନିଧେ
ଆଜି ମାର୍ଗଶିର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ହେ ତପୋଧନ,
ଇମାଂ ସାଂଵତ୍ସରୀଂ ଯାତ୍ରାଂ ଯେ କରିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ଏହି ବାର୍ଷିକ ଯାତ୍ରା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ,
ପିଶାଚମୋଚନେ ସ୍ନାତ୍ଵା କପର୍ଦୀଶଂ ସମର୍ଚ୍ଯ ଚ
ପିଶାଚମୋଚନ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, କପର୍ଦୀଶ୍ବରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି,
ମାର୍ଗଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ କପର୍ଦୀଶ୍ଵର ସଂନିଧୌ 4.2.54.
ମାର୍ଗ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦଶୀ ଦିନରେ, କପର୍ଦୀଶ୍ବରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯପୁରୁଷୋ ଭୂଯୋଭୂଯୋ ନମସ୍ଯ ତମ୍
ଏପରି କହି, ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଟି ଆଉ ଆଉ ଥରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତପୋଧନୋପି ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଘଟୋଦ୍ଭଵ
ତପସ୍ବୀ ଘଟୋଦ୍ଭବ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ପିଶାଚମୋଚନଂ ତୀର୍ଥଂ ତଦାରଭ୍ଯ ମହାମୁନେ
ମହାମୁନି, ସେ ସମୟରୁ ପିଶାଚମୋଚନ ତୀର୍ଥ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯମିମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନରୋ ନିଯତମାନସଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟଟି ଶାନ୍ତ ମନରେ ଶୁଣନ୍ତି,
ବାଲଗ୍ରହାଭିଭୂତାନାଂ ବାଲାନାଂ ଶାଂତିକାରକମ୍
ବାଲଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଇଦମାଖ୍ଯାନମାକର୍ଣ୍ଯ ଗଚ୍ଛନ୍ଦେଶାଂତରଂ ନରଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଆନ୍ତି—
ଅନ୍ଯେପି ଯେ ଗଣାସ୍ତତ୍ର କାଶ୍ଯାଂ ଲିଂଗାନି ଚକ୍ରିରେ
ଅନ୍ୟ ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟ କାଶୀରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।
ଗଣେନ ପିଂଗଲାଖ୍ଯେନ ପିଂଗଲାଖ୍ଯେଶସଂଜ୍ଞିତମ୍
ପିଙ୍ଗଳ ନାମକ ଗଣ ଦ୍ୱାରା, ପିଙ୍ଗଳାଖ୍ୟେଶ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପାପାନାଂ ଜାଯତେ କ୍ଷଯଃ
ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ, ପାପର ନାଶ ହେଉଛି।
ଵୀରଭଦ୍ରେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଧ୍ଯାଯେଦଦ୍ଯାପି ନିଶ୍ଚଲଃ
ଏଯାଁ ଅଜି ମଧ୍ୟ, ନିଶ୍ଚଳ ଭାବରେ ବୀରଭଦ୍ରେଶ୍ବର ଲିଙ୍ଗର ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଵିମୁକ୍ତେଶ୍ଵରାତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଵୀରଭଦ୍ରେଶ୍ଵରଂ ନରଃ
ଅବିମୁକ୍ତେଶ୍ବର ପୂଜା ପରେ, ଲୋକେ ବୀରଭଦ୍ରେଶ୍ବରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵୀରଭଦ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵୀରମୂର୍ତିଧରୋ ମୁନେ
ମୁନି, ବୀରଭଦ୍ର ସ୍ୱୟଂ ବୀର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଭଦ୍ରଯା ଭଦ୍ରକାଲ୍ଯା ଚ ଭାର୍ଯଯା ଶୁଭଯା ଯୁତମ୍
ସେ ଭଦ୍ରା ଭଦ୍ରକାଳୀ ନାମକ ଶୁଭା ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଏକତ୍ର ଅଛନ୍ତି।