ସ୍ଵୋଦରଂ ଭର ଯଃ ସର୍ଵେ ପଶୁପକ୍ଷିମୃଗାଦଯଃ
ସମସ୍ତ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ମୃଗ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ଜଠର ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ତପସାଦ୍ଯ ନିଜେନାହଂ ପ୍ରେତମେତମଘାତୁରମ୍
ମୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପାପପୀଡ଼ିତ ପ୍ରେତକୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରିବି।
ଵିମୃଶ୍ଯେତି ସ ଵୈ ଚିତ୍ତେ ପିଶାଚଂ ପ୍ରାହ ସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ମନରେ ଭାବି ପିଶାଚକୁ କହିଲେ।
ପିଶାଚ ତେ ପିଶାଚତ୍ଵଂ ତୀର୍ଥସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ହେ ପିଶାଚ, ଏହି ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ତୁମର ପିଶାଚତ୍ୱ ଦୂର ହେଇଯିବ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ସ ମୁନେର୍ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରେତଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତମ୍
ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରେତ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲା।
ପାନୀଯଂ ପାତୁମପି ନୋ ଲଭେଯଂ ମୁନିସତ୍ତମ । ସ୍ନାନସ୍ଯ କା କଥା ନାଥ ରକ୍ଷେଯୁର୍ଜଲଦେଵତାଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ପାଣି ପିଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ପାଉନି; ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା କଥା କେଉଁଠି, ଯେଉଁଠି ଜଳଦେବତାମାନେ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି?
ପାନସ୍ଯାପ୍ଯତ୍ର କା ଵାର୍ତା ଜଲସ୍ପର୍ଶୋପି ଦୁର୍ଲଭଃ
ଏଠାରେ ପାଣି ପିବା କଥା ଛାଡ଼, ପାଣିକୁ ଛୁଇଁବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ଉଵାଚ ଚ ତପସ୍ଵୀ ତଂ ଜଗଦୁଦ୍ଧରଣକ୍ଷମଃ 4.2.54.
ଏହିପରେ, ସଂସାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରୁଥିବା ତପସ୍ବୀ ସେଠି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସ୍ମାଦ୍ଵିଭୂତିମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ପ୍ରେତ କୋପି ନ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏହି ଭସ୍ମର ମହିମା ଦ୍ୱାରା, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପିତୃଆତ୍ମା କଷ୍ଟ ଭୋଗୁନାହାନ୍ତି।
ଭାଲଂ ଵିଭୂତିଧଵଲଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଯମକିଂକରାଃ
ଭାଲରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଥିବା ଦେଖି, ଯମର ସେବକମାନେ
ଅସ୍ଥିଧ୍ଵଜାଂକିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥା ପାଂଥା ଜଲାଶଯମ୍
ଅସ୍ଥିଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଯେପରି ଗୋଟିଏ ପଥିକ ଜଳାଶୟ ଦେଖେ,
କୃତଭୂତି ତନୁତ୍ରାଣଂ ଶିଵମଂତ୍ରୈର୍ନରୋତ୍ତମମ୍
ଶିବମନ୍ତ୍ର ଓ ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଦୁଷ୍ଟସତ୍ତ୍ଵେଭ୍ଯୋ ଯତୋ ରକ୍ଷେଦହର୍ନିଶମ୍
ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତି।
ଭାସନାଦ୍ଭର୍ତ୍ସନାଦ୍ଭସ୍ମ ପାଂସୁଃ ପାଂସୁତ୍ଵଦାଯତଃ
ତେଜ ଓ ଡାଟିବା ଦ୍ୱାରା, ଭସ୍ମ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଧାରମଧ୍ଯାତ୍ସ ଭସ୍ମ ପ୍ରେତକରେଽର୍ପଯତ୍
ସେ ଭସ୍ମକୁ ନେଇ, ପିତୃଆତ୍ମାର ହାତରେ ରଖିଲେ।
ଵିଭୂତିଧାରିଣଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପିଶାଚଂ ଜଲଦେଵତାଃ
ଭସ୍ମଧାରୀକୁ ଦେଖି, ଜଳଦେବତାମାନେ ପିଶାଚକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ସ ନିର୍ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯାଵତ୍ତସ୍ମାଜ୍ଜଲାଶଯାତ୍ 4.2.54.୭
ସେ ସ୍ନାନ କରି, ପାଣି ପିଇ, ସେଇ ଜଳାଶୟରୁ ବାହାରିଯିବା ଉଚିତ।
ଦିଵ୍ଯମାଲାଂବରଧରୋ ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନଃ
ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିବା
ଗଚ୍ଛତା ତେନ ଗଗନେ ସ ତପସ୍ଵୀ ନମସ୍କୃତଃ
ସେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯିବାବେଳେ, ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଗଲା।
ତସ୍ମାତ୍କଦର୍ଯଯୋନିତ୍ଵାଦତୀଵ ପରିନିଂଦିତାତ୍
ସେଇ ନିଚ୍ଚ ଓ ନିନ୍ଦିତ ଜନ୍ମରୁ
ପିଶାଚମୋଚନଂ ତୀର୍ଥମଦ୍ଯାରଭ୍ଯ ସମାଖ୍ଯଯା
ଆଜିଠାରୁ, ଏହି ତୀର୍ଥକୁ 'ପିଶାଚମୋଚନ ତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଡାକାଯିବ।
ଅସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ମହାପୁଣ୍ଯେ ଯେ ସ୍ନାସ୍ଯଂତୀହ ମାନଵାଃ
ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରିବେ,
ଦୈଵାତ୍ପୈଶାଚ୍ଯମାପନ୍ନାସ୍ତେଷାଂ ପିତୃପିତାମହାଃ
ଯଦି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସେମାନେ ପିଶାଚ ଦେହ ପାଇଛନ୍ତି, ତେଁହାଙ୍କର ପିତା ଓ ପିତାମହମାନେ
ଅଦ୍ଯଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ମାର୍ଗେମାସି ତପୋନିଧେ
ଆଜି ମାର୍ଗଶିର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ହେ ତପୋଧନ,
ଇମାଂ ସାଂଵତ୍ସରୀଂ ଯାତ୍ରାଂ ଯେ କରିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ଏହି ବାର୍ଷିକ ଯାତ୍ରା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ,
ପିଶାଚମୋଚନେ ସ୍ନାତ୍ଵା କପର୍ଦୀଶଂ ସମର୍ଚ୍ଯ ଚ
ପିଶାଚମୋଚନ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, କପର୍ଦୀଶ୍ବରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି,
ମାର୍ଗଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ କପର୍ଦୀଶ୍ଵର ସଂନିଧୌ 4.2.54.
ମାର୍ଗ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦଶୀ ଦିନରେ, କପର୍ଦୀଶ୍ବରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯପୁରୁଷୋ ଭୂଯୋଭୂଯୋ ନମସ୍ଯ ତମ୍
ଏପରି କହି, ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଟି ଆଉ ଆଉ ଥରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତପୋଧନୋପି ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଘଟୋଦ୍ଭଵ
ତପସ୍ବୀ ଘଟୋଦ୍ଭବ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ପିଶାଚମୋଚନଂ ତୀର୍ଥଂ ତଦାରଭ୍ଯ ମହାମୁନେ
ମହାମୁନି, ସେ ସମୟରୁ ପିଶାଚମୋଚନ ତୀର୍ଥ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।