ସଂତି ସର୍ଵତ୍ର ଫଲିନଃ ପାଦପାଃ ପ୍ରତିକାନନମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଙ୍ଗଲରେ, ସବୁଠାରେ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛ ମିଳେ।
ଅନ୍ଯାନ୍ଯପି ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ସର୍ଵେଷାଂ ସୁଲଭାନ୍ଯହୋ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଇବା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ—ହାଁ!
ପରଂ ନୋ ଦୃଗ୍ଗତାନ୍ଯେଵ ଦୂରେ ଦୂରେ ଵ୍ରଜଂତ୍ଯହୋ
ତଥାପି, ଆମ ଆଖି ପାଖରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ବାରମ୍ବାର ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଏ—ହାଁ!
ତସ୍ଯାଂତିକମହଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କ୍ଷୁଧଯା ପରିପୀଡିତଃ
ଭୁଖରେ ଅତି କଷ୍ଟ ପାଇ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏକ ଗଛ ପାଖକୁ ଗଲି,
ଯାଵତ୍ତଂ ତୁ ଜିଘୃକ୍ଷାମି ତାଵତ୍ତଦ୍ଵଦନାଂବୁଜାତ୍
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତାହାକୁ ଧରିବାକୁ ଯାଉଥିଲି, ସେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁଖରୁ,
ଶିଵନାମସ୍ମରଣତୋ ମଦୀଯମପି ପାତକମ୍
ଶିବଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ମୋର ଦୋଷ ମଧ୍ୟ ଦୂର ହେଉଥିଲା।
ସୀମସ୍ଥୈଃ ପ୍ରମଥୈର୍ନାହଂ ସଦ୍ଯୋ ଦୃଗ୍ଗୋଚରୀକୃତଃ
ସୀମାରେ ଥିବା ପ୍ରମଥମାନେ ମୋତେ ସହଜରେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଂତର୍ଗେହସ୍ଯ ସୀମାନଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତେନ ସହାଧୁନା 4.2.54.
ଏବେ, ସେଠି ସହିତ ମୁଁ ଘରର ଭିତର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଆତ୍ମାନଂ ବହୁମନ୍ଯେହଂ ତ୍ଵାଂ ଵିଲୋକ୍ଯାଧୁନା ମୁନେ
ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଖି, ମୋତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବୁଛି, ହେ ମୁନି।
ଇତି ପ୍ରେତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ କୃପାଲୁସ୍ତପୋଧନଃ
ପ୍ରେତର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୟାଳୁ ତପସ୍ବୀ
ସ୍ଵୋଦରଂ ଭର ଯଃ ସର୍ଵେ ପଶୁପକ୍ଷିମୃଗାଦଯଃ
ସମସ୍ତ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ମୃଗ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ଜଠର ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ତପସାଦ୍ଯ ନିଜେନାହଂ ପ୍ରେତମେତମଘାତୁରମ୍
ମୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପାପପୀଡ଼ିତ ପ୍ରେତକୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରିବି।
ଵିମୃଶ୍ଯେତି ସ ଵୈ ଚିତ୍ତେ ପିଶାଚଂ ପ୍ରାହ ସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ମନରେ ଭାବି ପିଶାଚକୁ କହିଲେ।
ପିଶାଚ ତେ ପିଶାଚତ୍ଵଂ ତୀର୍ଥସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ହେ ପିଶାଚ, ଏହି ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ତୁମର ପିଶାଚତ୍ୱ ଦୂର ହେଇଯିବ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ସ ମୁନେର୍ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରେତଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତମ୍
ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରେତ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲା।
ପାନୀଯଂ ପାତୁମପି ନୋ ଲଭେଯଂ ମୁନିସତ୍ତମ । ସ୍ନାନସ୍ଯ କା କଥା ନାଥ ରକ୍ଷେଯୁର୍ଜଲଦେଵତାଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ପାଣି ପିଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ପାଉନି; ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା କଥା କେଉଁଠି, ଯେଉଁଠି ଜଳଦେବତାମାନେ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି?
ପାନସ୍ଯାପ୍ଯତ୍ର କା ଵାର୍ତା ଜଲସ୍ପର୍ଶୋପି ଦୁର୍ଲଭଃ
ଏଠାରେ ପାଣି ପିବା କଥା ଛାଡ଼, ପାଣିକୁ ଛୁଇଁବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ଉଵାଚ ଚ ତପସ୍ଵୀ ତଂ ଜଗଦୁଦ୍ଧରଣକ୍ଷମଃ 4.2.54.
ଏହିପରେ, ସଂସାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରୁଥିବା ତପସ୍ବୀ ସେଠି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସ୍ମାଦ୍ଵିଭୂତିମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ପ୍ରେତ କୋପି ନ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏହି ଭସ୍ମର ମହିମା ଦ୍ୱାରା, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପିତୃଆତ୍ମା କଷ୍ଟ ଭୋଗୁନାହାନ୍ତି।
ଭାଲଂ ଵିଭୂତିଧଵଲଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଯମକିଂକରାଃ
ଭାଲରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଥିବା ଦେଖି, ଯମର ସେବକମାନେ
ଅସ୍ଥିଧ୍ଵଜାଂକିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥା ପାଂଥା ଜଲାଶଯମ୍
ଅସ୍ଥିଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଯେପରି ଗୋଟିଏ ପଥିକ ଜଳାଶୟ ଦେଖେ,
କୃତଭୂତି ତନୁତ୍ରାଣଂ ଶିଵମଂତ୍ରୈର୍ନରୋତ୍ତମମ୍
ଶିବମନ୍ତ୍ର ଓ ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଦୁଷ୍ଟସତ୍ତ୍ଵେଭ୍ଯୋ ଯତୋ ରକ୍ଷେଦହର୍ନିଶମ୍
ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତି।
ଭାସନାଦ୍ଭର୍ତ୍ସନାଦ୍ଭସ୍ମ ପାଂସୁଃ ପାଂସୁତ୍ଵଦାଯତଃ
ତେଜ ଓ ଡାଟିବା ଦ୍ୱାରା, ଭସ୍ମ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଧାରମଧ୍ଯାତ୍ସ ଭସ୍ମ ପ୍ରେତକରେଽର୍ପଯତ୍
ସେ ଭସ୍ମକୁ ନେଇ, ପିତୃଆତ୍ମାର ହାତରେ ରଖିଲେ।
ଵିଭୂତିଧାରିଣଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପିଶାଚଂ ଜଲଦେଵତାଃ
ଭସ୍ମଧାରୀକୁ ଦେଖି, ଜଳଦେବତାମାନେ ପିଶାଚକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ସ ନିର୍ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯାଵତ୍ତସ୍ମାଜ୍ଜଲାଶଯାତ୍ 4.2.54.୭
ସେ ସ୍ନାନ କରି, ପାଣି ପିଇ, ସେଇ ଜଳାଶୟରୁ ବାହାରିଯିବା ଉଚିତ।
ଦିଵ୍ଯମାଲାଂବରଧରୋ ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନଃ
ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିବା
ଗଚ୍ଛତା ତେନ ଗଗନେ ସ ତପସ୍ଵୀ ନମସ୍କୃତଃ
ସେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯିବାବେଳେ, ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଗଲା।
ତସ୍ମାତ୍କଦର୍ଯଯୋନିତ୍ଵାଦତୀଵ ପରିନିଂଦିତାତ୍
ସେଇ ନିଚ୍ଚ ଓ ନିନ୍ଦିତ ଜନ୍ମରୁ