ସୂର୍ଯୋଦଯମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ସଂଧ୍ଯାଵିଧିଵିଵର୍ଜିତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ, ସଂଧ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟ ନ କରି,
ମୁକ୍ତକଚ୍ଛମଶୌଚଂ ଚ ସଂଧ୍ଯାକର୍ମଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଖୋଲା ପୋଶାକ, ଶୌଚ ନ କରି, ସଂଧ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡି,
ସ ଦ୍ଵିଜୋ ମଂଦଭାଗ୍ଯାନ୍ମେ କେନଚିଦ୍ଵଣିଜା ସହ
ମୋ ପାଇଁ ଅଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସେ ଦ୍ୱିଜ, ଏକ ବଣିକ ସହିତ,
ଅଂତଃପୁରି ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଭୂତ୍ସ ଦ୍ଵିଜୋ ମୁନିସତ୍ତମ
ସେ ଦ୍ୱିଜ ମନେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରଵେଶୋ ନାସ୍ତି ଚାସ୍ମାକଂ ପ୍ରେତାନାଂ ତପସାଂ ନିଧେ
ହେ ତାପସମାନଙ୍କର ଧନ, ଆମ ପ୍ରେତମାନେ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।
ଅଦ୍ଯାପି ତାନି ପାପାନି ତଦ୍ବହିର୍ନିର୍ଗମେଚ୍ଛଯା
ବାହାରକୁ ଯିବା ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପାପଗୁଡ଼ିକ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି।
ଅଦ୍ଯ ଶ୍ଵୋ ଵା ପରଶ୍ଵୋ ଵା ସ ବହିର୍ନିର୍ଗମିଷ୍ଯତି
ଆଜି, କିମ୍ବା କାଲି, କିମ୍ବା ପରେଦିନ, ସେ ବାହାରକୁ ଯିବ।
ନାଦ୍ଯାପି ସ ବହିର୍ଗଚ୍ଛେନ୍ନାଦ୍ଯାପ୍ଯାଶା ପ୍ରଯାତି ନଃ 4.2.54.
ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେ ବାହାରକୁ ଯାଇନାହିଁ, ଆମର ଆଶା ମଧ୍ୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଡିନାହିଁ।
ଚିତ୍ରମଦ୍ଯତନଂ ଵଚ୍ମି ତପସ୍ଵିଂସ୍ତନ୍ନିଶାମଯ
ମୁଁ ଆଜିର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା କହିବି, ହେ ତପସ୍ବୀ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଶୁଣ।
ଆପ୍ରଯାଗଂ ପ୍ରତିଦିନଂ ପ୍ରଯାମଃ କ୍ଷୁଧିତା ଵଯମ୍
ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ଭୁଖା ଥିଲେ ବି ପ୍ରୟାଗକୁ ଯାଉଛୁ।
ସଂତି ସର୍ଵତ୍ର ଫଲିନଃ ପାଦପାଃ ପ୍ରତିକାନନମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଙ୍ଗଲରେ, ସବୁଠାରେ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛ ମିଳେ।
ଅନ୍ଯାନ୍ଯପି ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ସର୍ଵେଷାଂ ସୁଲଭାନ୍ଯହୋ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଇବା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ—ହାଁ!
ପରଂ ନୋ ଦୃଗ୍ଗତାନ୍ଯେଵ ଦୂରେ ଦୂରେ ଵ୍ରଜଂତ୍ଯହୋ
ତଥାପି, ଆମ ଆଖି ପାଖରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ବାରମ୍ବାର ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଏ—ହାଁ!
ତସ୍ଯାଂତିକମହଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କ୍ଷୁଧଯା ପରିପୀଡିତଃ
ଭୁଖରେ ଅତି କଷ୍ଟ ପାଇ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏକ ଗଛ ପାଖକୁ ଗଲି,
ଯାଵତ୍ତଂ ତୁ ଜିଘୃକ୍ଷାମି ତାଵତ୍ତଦ୍ଵଦନାଂବୁଜାତ୍
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତାହାକୁ ଧରିବାକୁ ଯାଉଥିଲି, ସେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁଖରୁ,
ଶିଵନାମସ୍ମରଣତୋ ମଦୀଯମପି ପାତକମ୍
ଶିବଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ମୋର ଦୋଷ ମଧ୍ୟ ଦୂର ହେଉଥିଲା।
ସୀମସ୍ଥୈଃ ପ୍ରମଥୈର୍ନାହଂ ସଦ୍ଯୋ ଦୃଗ୍ଗୋଚରୀକୃତଃ
ସୀମାରେ ଥିବା ପ୍ରମଥମାନେ ମୋତେ ସହଜରେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଂତର୍ଗେହସ୍ଯ ସୀମାନଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତେନ ସହାଧୁନା 4.2.54.
ଏବେ, ସେଠି ସହିତ ମୁଁ ଘରର ଭିତର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଆତ୍ମାନଂ ବହୁମନ୍ଯେହଂ ତ୍ଵାଂ ଵିଲୋକ୍ଯାଧୁନା ମୁନେ
ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଖି, ମୋତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବୁଛି, ହେ ମୁନି।
ଇତି ପ୍ରେତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ କୃପାଲୁସ୍ତପୋଧନଃ
ପ୍ରେତର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୟାଳୁ ତପସ୍ବୀ
ସ୍ଵୋଦରଂ ଭର ଯଃ ସର୍ଵେ ପଶୁପକ୍ଷିମୃଗାଦଯଃ
ସମସ୍ତ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ମୃଗ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ଜଠର ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ତପସାଦ୍ଯ ନିଜେନାହଂ ପ୍ରେତମେତମଘାତୁରମ୍
ମୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପାପପୀଡ଼ିତ ପ୍ରେତକୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରିବି।
ଵିମୃଶ୍ଯେତି ସ ଵୈ ଚିତ୍ତେ ପିଶାଚଂ ପ୍ରାହ ସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ମନରେ ଭାବି ପିଶାଚକୁ କହିଲେ।
ପିଶାଚ ତେ ପିଶାଚତ୍ଵଂ ତୀର୍ଥସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ହେ ପିଶାଚ, ଏହି ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ତୁମର ପିଶାଚତ୍ୱ ଦୂର ହେଇଯିବ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ସ ମୁନେର୍ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରେତଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତମ୍
ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରେତ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲା।
ପାନୀଯଂ ପାତୁମପି ନୋ ଲଭେଯଂ ମୁନିସତ୍ତମ । ସ୍ନାନସ୍ଯ କା କଥା ନାଥ ରକ୍ଷେଯୁର୍ଜଲଦେଵତାଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ପାଣି ପିଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ପାଉନି; ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା କଥା କେଉଁଠି, ଯେଉଁଠି ଜଳଦେବତାମାନେ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି?
ପାନସ୍ଯାପ୍ଯତ୍ର କା ଵାର୍ତା ଜଲସ୍ପର୍ଶୋପି ଦୁର୍ଲଭଃ
ଏଠାରେ ପାଣି ପିବା କଥା ଛାଡ଼, ପାଣିକୁ ଛୁଇଁବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ଉଵାଚ ଚ ତପସ୍ଵୀ ତଂ ଜଗଦୁଦ୍ଧରଣକ୍ଷମଃ 4.2.54.
ଏହିପରେ, ସଂସାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରୁଥିବା ତପସ୍ବୀ ସେଠି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସ୍ମାଦ୍ଵିଭୂତିମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ପ୍ରେତ କୋପି ନ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏହି ଭସ୍ମର ମହିମା ଦ୍ୱାରା, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପିତୃଆତ୍ମା କଷ୍ଟ ଭୋଗୁନାହାନ୍ତି।
ଭାଲଂ ଵିଭୂତିଧଵଲଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଯମକିଂକରାଃ
ଭାଲରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଥିବା ଦେଖି, ଯମର ସେବକମାନେ