ଏକାଂ ଗାଂ ଯତ୍ର ଦତ୍ତ୍ଵା ଵୈ ଵିଧିଵଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଵୈ
ଯେଉଁଠି ଏକ ଗାଁକୁ ନିୟମାନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି—
ଏକଲିଂଗଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥାପିତଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଏକ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଲେ, ଏହା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ—
ପରିନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତାଵିତ୍ଥଂ ଲିଂଗେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଦେ
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚିତ କରି, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ।
ଶଂକୁକର୍ଣେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଶଂକୁକର୍ଣ ଗ ଣାର୍ଚିତମ୍
ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ଗଣ ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵେଶାଦ୍ଵାଯୁଦିଗ୍ଭାଗେ ଶଂକୁକର୍ଣେଶ୍ଵରଂ ନରଃ
ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରର ଭାୟୁ ଦିଗରେ, ଜଣେ ମଣିଷ ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମହାକାଲେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ମହାକାଲଗଣାର୍ଚିତମ୍
ମହାକାଳ ଗଣ ମହାକାଳେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସର୍ଵଜ୍ଞନାଥୋଥ ପ୍ରାହୈପୀଦପରୌ ଗଣୌ ।। 4.2.53.
ଏହା ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ନାଥ ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ଗଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଘଂଟାକର୍ଣ ତ୍ଵମାଗଚ୍ଛ ମହୋଦର ମହାମତେ
"ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ ଆସ; ମହୋଦର, ବଡ଼ ମନ ଥିବା!"
ଇତ୍ଯଗସ୍ତେ ଗଣୌ ତୌ ତୁ ଗତ୍ଵା କାଶୀଂ ମହାପୁରୀମ୍
ଏଭଳି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ସେ ଦୁଇ ଗଣ, କାଶୀ ମହାନଗରକୁ ଗଲେ।
ଘଂଟାକର୍ଣେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଘଂଟାକର୍ଣ ଗଣୋତ୍ତମଃ
ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ ଗଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
କୁଂଡଂ ତତ୍ରୈଵ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ନପନକର୍ମଣେ
ସେଠାରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ନାନ କରାଇବା ପାଇଁ ଜଳପାତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ।
ମହୋଦରୋପି ତତ୍ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ଶିଵଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ସେଠାର ପୂର୍ବଦିଗରେ ମହୋଦର ନାମକ ଜଣେ, ଯିଏ ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ, ବସିଛନ୍ତି।
ମହୋଦରେଶ୍ଵରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାରାଣସୀରେ ମହୋଦରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ,
ଘଂଟାକର୍ଣ ହ୍ରଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ଯାସେଶ୍ଵରଂ ଵିଭୁମ୍
ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଭାବେ ବ୍ୟାସେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ,
ଘଂଟାକର୍ଣେ ମହାତୀର୍ଥେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ
ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣର ମହାତୀର୍ଥରେ ନିୟମ ମାନି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ,
ନିମଜ୍ଜ୍ଯାଦ୍ଯାପି ତତ୍କୁଂଡେ କ୍ଷଣ ଯୋଵହିତୋ ଭଵେତ୍
ଏଯାଁ ସୁଦ୍ଧା, ଯିଏ କି ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ମନ ଲଗାଇ ଡୁବିଯାଏ,
ଵଦଂତି ପିତରଃ କାଶ୍ଯାଂ ଘଂଟାକର୍ଣେମଲେଜଲେ 4.2.53.
ପିତୃମାନେ କହନ୍ତି, 'କାଶୀରେ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣର ସୁଧ୍ଧ ଜଳରେ—'
ଯଦ୍ଵଂଶ୍ଯା ମୁନଯଃ କାଶ୍ଯାଂ ଘଂଟାକର୍ଣେ ମହାହ୍ରଦେ
ତୁମ ବଂଶର ଋଷିମାନେ କାଶୀରେ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣର ମହାହ୍ରଦରେ,
ଵିସିସ୍ମାଯ ସ୍ମରଦ୍ଵେଷ୍ଟା ମୌଲିମାଂଦୋଲଯନ୍ମୁହୁଃ
କାମକୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ଭଗବାନ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘୋଡ଼ାଇ ଘୋଡ଼ାଇ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ମନସ୍ଯେଵ ହରଃ ସ୍ମିତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ
ଏବଂ ହର, ପୁନିପୁନି ହସି, ମନରେ କହିଲେ—
ପୁରାଵିଦଃ ପ୍ରଶଂସଂତି ତ୍ଵାଂ ମହାମୋହହାରିଣୀମ୍
ପୁରାତନ ବିଦ୍ୟାକୁ ଜାଣିଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ବଡ଼ ମୋହ ଦୂର କରୁଥିବା ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ପ୍ରେଷଯିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ସର୍ଵାନ୍ଭଵତୀ ମୋହଯିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଠାଇବି; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବ।
ତଥାପି ପ୍ରେଷଯିଷ୍ଯାମି ଯାଵାନ୍ମେସ୍ତି ପରିଚ୍ଛଦଃ
ତଥାପି, ମୋ ପାଖରେ ଯେତେ ଚାକରିଆଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ପଠାଇବି।
ନୋଦ୍ଯମାଦ୍ଵିରତିଃ କାର୍ଯା କ୍ଵାପି କାର୍ଯେ ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ କୌଣସି କାମରେ କେବେ ଉଦ୍ୟମ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶୀତୋଷ୍ଣଭାନୂ ସ୍ଵର୍ଭାନୁ ଗ୍ରସ୍ତାଵପି ନଭୋଂଗଣେ
ଆକାଶରେ ରାହୁ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ,
ଦୈଵଂ ପୂର୍ଵକୃତଂ କର୍ମ କଥ୍ଯତେ ନେତରତ୍ପୁନଃ 4.2.53.
ଭାଗ୍ୟ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମର ଫଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଭାଜନୋପସ୍ଥିତଂ ଦୈଵାଦ୍ଭୋଜ୍ଯଂ ନାସ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ଵିଶେତ୍
ଭାଗ୍ୟରେ ଥିବା ଖାଦ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜେ ମୁହଁକୁ ଯାଏ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁଦ୍ଯମଂ ସମର୍ଥ୍ଯେଶୋ ନିଶ୍ଚିତଂ ଦୈଵଜିତ୍ଵରମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସମର୍ଥ୍ୟର ମାଲିକ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଉଦ୍ୟମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସୋମନଂଦୀ ନଂଦିଷେଣଃ କାଲପିଂଗଲକୁକ୍କୁଟାଃ
ସୋମାନନ୍ଦୀ, ନନ୍ଦିଷେଣ, କାଳପିଙ୍ଗଳ ଓ କୁକୁଟା—
ତେପି ସ୍ଵନାମ୍ନା ଲିଂଗାନି ଶଂଭୁସଂତୁଷ୍ଟି କାମ୍ଯଯା
ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନାମରେ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ।