ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଵମେଵ ତଦ୍ଵେତ୍ସି କାଶୀ ତ୍ଯଜନକାରଣମ୍
ତୁମେଁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, କାଶୀ ଛାଡିବାର କାରଣ ତୁମେଁ ଜାଣ।
ଅଦ୍ଯୈଵ କିଂ ନ ଗଚ୍ଛେଯଂ କାଶୀଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ଵମାଯଯା
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୋ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆଜି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କାଶୀକୁ କାହିଁକି ଯିବିନାହିଁ?
ଵିଧେ ସର୍ଵଵିଧେଯାନି ତ୍ଵମେଵ ଵିଦଧାସି ଯତ୍
ହେ ବିଧାତା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେଁ ନିଜେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛ।
ଅରିଷ୍ଟଂ ଗଚ୍ଛ ପଂଥାସ୍ତେ ଶୁଭୋଦର୍କୋ ଭଵତ୍ଵଲମ୍
ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ଯାଅ, ତୁମର ପଥ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ।
ସିତହଂସରଥସ୍ତୂର୍ଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ଧଳା ହଂସରେ ଚଢ଼ି, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ବାରାଣସୀ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ହଂସଯାନଫଲଂ ମେଦ୍ଯ ଜାତଂ କାଶୀସମାଗମେ
ହଂସ ରଥର ଫଳ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା।
ଦୃଶି ଧାତୁରଭୂଦ୍ଯ ମଦୃଶୋ ପ୍ରାପ୍ଯ ସାନ୍ଵଯଃ
ତାହା ପାଇଁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ସେ ଧାତୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ବଂଶ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ସିଂଚତି ଯା ମଦ୍ଭିଃ ସ୍ଵାଭିଃ ସ୍ଵର୍ଗତରଂଗିଣୀ 4.2.52.
ସେ ନିଜେ ଏବଂ ମୋ ସହିତ, ନିଜ ଜଳରେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଦୀକୁ ସିଞ୍ଚନ କରେ।
ନିର୍ଵିଶଂତି ସଦା କାଶ୍ଯାଂ ଫଲାନ୍ଯାନଂଦଵଂତ୍ଯପି
ସେମାନେ ସଦା କାଶୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଆନଂଦରୂପା ଜାଯଂତେ ତେନ କାଶ୍ଯାଂ ହି ଜଂତଵଃ
ଏହିପରି, କାଶୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଚରଣୌ ଵିଚରେତାଂଯୌ ଵିଶ୍ଵଭର୍ତୃ ପୁରୀ ଭୁଵି
ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କର ପାଦ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଏହି ସହରରେ ଚାଲିବ।
ଇହ ଶ୍ରୁତିମତାଂ ପୁଂସାଂ ଯାଭ୍ଯାଂ କାଶୀ ଶ୍ରୁତା ସକୃତ୍
ଏଠାରେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଶ୍ରୁତିସମ୍ପନ୍ନ ପୁରୁଷ, ସେମାନେ କାଶୀକୁ ଏକଥର ଶୁଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଯେନାନୁମନ୍ଯତେ ଚୈଷା କାଶୀ ସର୍ଵପ୍ରମାଣଭୂଃ ଯଯୈତଦ୍ଧୂର୍ଜଟେର୍ଧାମ ଧୃତଂ ସ୍ଵ ଵିଷଯୀକୃତମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏହି କାଶୀ, ସମସ୍ତ ନିୟମର ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବେ ଅଛି, ଏବଂ ଏହି ଜଟାଧାରୀଙ୍କ ନିବାସ ସ୍ଥାନ ଅପଣିଆ କରାଯାଇଛି—
ଵରଂ ତୃଣାନି ଧାନ୍ଯାନି ତାନି ଵାତ୍ଯାହତାନ୍ଯପି
ବାୟୁରେ ଉଡିଯାଇଥିବା ଘାସ ଓ ଧାନ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଭଲ—
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଚାଯୁଃ ପରାର୍ଧଦ୍ଵଯ ସଂମିତମ୍
ଆଜି ମୋର ଦୁଇ ପରାର୍ଧ ସମାନ ଆୟୁଷ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା—
ଅହୋ ମେ ଧର୍ମସଂପତ୍ତିରହୋମେ ଭାଗ୍ଯଗୌରଵମ୍
ହା, ମୋର ଧର୍ମର ସମ୍ପଦ! ହା, ମୋର ଭାଗ୍ୟର ମହତ୍ତ୍ୱ!
ଅଦ୍ଯ ମେ ସ୍ଵତପୋ ଵୃକ୍ଷୋ ମନୋରଥଫଲୈରଲମ୍
ଆଜି ମୋର ନିଜ ତପସ୍ୟାର ବୃକ୍ଷ ମନୋରଥର ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି—
ମଯା ଵ୍ଯଧାଯି ବହୁଧା ସୃଷ୍ଟିଃ ସୃଷ୍ଟିଂ ଵିତନ୍ଵତା 4.2.52.
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ସେଠି ସୃଷ୍ଟି ସଫଳ ହୋଇଛି—
ଇତି ହୃଷ୍ଟମନା ଵେଧା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ଖୁସି ହୃଦୟରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭଗବାନ୍ ବାରାଣସୀ ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ—
ଜଲାର୍ଦ୍ରାକ୍ଷତପାଣିଶ୍ଚ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୃଥିଵୀଭୁଜେ
ପାଣି ଓ ଚାଉଳରେ ଭିଜା ହାତରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା କହି—
କୃତମାନୋ ନୃପତିନା ସୋଭ୍ଯୁତ୍ଥାନାସନାଦିଭିଃ
ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ଉଠିବା, ବସିବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦରରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ—
ତ୍ଵଂ ତୁ ମାଂ ନୈଵ ଜାନାସି ଜାନେ ତ୍ଵାଂ ହି ରିପୁଂଜଯମ୍
କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ଚିହ୍ନୁନାହାଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ହେ ଶତ୍ରୁଜୟୀ—
ପରଃଶତା ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ରାଜାନୋ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣାଃ
ମୁଁ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ଯେଉଁମାନେ ବହୁ ଦାନରେ ଉଦାର—
ଵିନିଷ୍କୃତାରିଷଡ୍ଵର୍ଗାଃ ସୁଶୀଲାଃ ସତ୍ତ୍ଵଶାଲିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଛଅଟି ଶତ୍ରୁକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିଆ—
ଦଯାଦାକ୍ଷିଣ୍ଯନିପୁଣାଃ ସତ୍ଯଵ୍ରତପରାଯଣାଃ
ଦୟା ଓ ଦାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସତ୍ୟବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍—
ଜିତରୋଷରଯାଃ ଶୂରାଃ ସୌମ୍ଯସୌଂଦର୍ଯଭୂମଯଃ
କ୍ରୋଧ ଓ ରଗକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସାହସୀ ଓ ମୃଦୁ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଧାମ—
ପରଂ ଦ୍ଵିତ୍ରାଃ ପଵିତ୍ରା ଯେ ରାଜର୍ଷେ ତଵ ସଦ୍ଗୁଣାଃ
କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ଦୁଇ-ତିନିଜଣ ଏପରି ପବିତ୍ର, ହେ ରାଜାଋଷି, ତୁମର ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ—
ପ୍ରଜାନିଜକୁଟୁଂବସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ତୁ ଭୂଦେଵଦୈଵତଃ 4.2.52.
ତୁମେ ପ୍ରଜା ଓ ପରିବାରଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ତୁମେ ଭୂମିର ଦେବତା—
ଧନ୍ଯୋ ମାନ୍ଯୋସି ଚ ସତାଂ ପୂଜନୀଯୋସି ସଦ୍ଗୁଣୈଃ
ତୁମେ ଧନ୍ୟ, ମାନ୍ୟ ଓ ସଦ୍ଗୁଣରେ ସଜ୍ଜନମାନେ ପୂଜ୍ୟ—
କିଂ ନଃ ସ୍ତୁତ୍ଯା ତଵ ନୃପ ଦ୍ଵିଜାନାମସ୍ପୃହାଵତାମ୍
ମାନ୍ୟ ରାଜା, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁଠି ଇର୍ଷ୍ୟା ନାହାନ୍ତି, ସେଠି ଆମେ କାହିଁକି ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିବା?