କିମତ୍ର ଚିତ୍ରଂ ଯତ୍କାଶୀ ମଦୀଯମପିମାନସମ୍
ଏଥିରେ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, କାଶୀ ମୋ ମନକୁ ମଧ୍ୟ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
ଅଧାକ୍ଷିପମହଂ କାମଂ ତ୍ରିଜଗଜ୍ଜିତ୍ତ୍ଵରଂଦୃଶା
ମୁଁ ଚାହିଲେ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଜିତିପାରିଥାନ୍ତି।
କାଶୀପ୍ରଵୃତ୍ତିମନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ କଂ ଵା ପ୍ରହିଣୁଯାମିତଃ
କାଶୀରେ କ’ଣ ଘଟୁଛି ଜାଣିବାକୁ ଏଠାରୁ କାହାକୁ ପଠାଏବି?
ଇତ୍ଯାହୂଯ ଵିଧାତାରଂ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍
ଏହିପରି ଭାବି, ସେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଯୋଗିନ୍ଯଃ ପ୍ରେଷିତାଃ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରେଷିତୋଥ ସହସ୍ରଗୁଃ
ଯୋଗିନୀମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସହସ୍ରଗୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଯାଇଥିଲେ।
ସା ସମୁତ୍ସୁକଯେତ୍କାଶୀ ଲୋକେଶ ମମ ମାନସମ୍
ହେ ଲୋକନାଥ, କାଶୀ ମୋ ମନକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
ମଂଦରେତ୍ର ରତିର୍ମେ ନ ଭୃଶଂ ସୁଂଦରକଂଦରେ
ମୋର ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେତେ ସୁନ୍ଦର କନ୍ଦରାରେ ମିଳେନି।
ନା ବାଧିଷ୍ଟ ତଥା ମାଂ ସ ତାପୋ ହାଲାହଲୋଦ୍ଭଵଃ 4.2.52.
ହଳାହଳ ବିଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ସେ ମୋତେ ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ।
ଶୀତରଶ୍ମିଃ ଶିରଃସ୍ଥୋପି ଵର୍ଷନ୍ପୀଯୂଷସୀକରୈଃ
ଶୀତଳ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅମୃତ ଝରଣା ବର୍ଷା କରୁଛି।
ଵିଧେ ଵିଧେହି ମେ କାର୍ଯମାର୍ଯ ଧୁର୍ଯ ମହାମତେ
ହେ ବିଧାତା, ମୋର କାମ କର, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଦାୟିତ୍ୱବାହକ।
ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଵମେଵ ତଦ୍ଵେତ୍ସି କାଶୀ ତ୍ଯଜନକାରଣମ୍
ତୁମେଁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, କାଶୀ ଛାଡିବାର କାରଣ ତୁମେଁ ଜାଣ।
ଅଦ୍ଯୈଵ କିଂ ନ ଗଚ୍ଛେଯଂ କାଶୀଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ଵମାଯଯା
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୋ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆଜି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କାଶୀକୁ କାହିଁକି ଯିବିନାହିଁ?
ଵିଧେ ସର୍ଵଵିଧେଯାନି ତ୍ଵମେଵ ଵିଦଧାସି ଯତ୍
ହେ ବିଧାତା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେଁ ନିଜେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛ।
ଅରିଷ୍ଟଂ ଗଚ୍ଛ ପଂଥାସ୍ତେ ଶୁଭୋଦର୍କୋ ଭଵତ୍ଵଲମ୍
ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ଯାଅ, ତୁମର ପଥ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ।
ସିତହଂସରଥସ୍ତୂର୍ଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ଧଳା ହଂସରେ ଚଢ଼ି, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ବାରାଣସୀ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ହଂସଯାନଫଲଂ ମେଦ୍ଯ ଜାତଂ କାଶୀସମାଗମେ
ହଂସ ରଥର ଫଳ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା।
ଦୃଶି ଧାତୁରଭୂଦ୍ଯ ମଦୃଶୋ ପ୍ରାପ୍ଯ ସାନ୍ଵଯଃ
ତାହା ପାଇଁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ସେ ଧାତୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ବଂଶ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ସିଂଚତି ଯା ମଦ୍ଭିଃ ସ୍ଵାଭିଃ ସ୍ଵର୍ଗତରଂଗିଣୀ 4.2.52.
ସେ ନିଜେ ଏବଂ ମୋ ସହିତ, ନିଜ ଜଳରେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଦୀକୁ ସିଞ୍ଚନ କରେ।
ନିର୍ଵିଶଂତି ସଦା କାଶ୍ଯାଂ ଫଲାନ୍ଯାନଂଦଵଂତ୍ଯପି
ସେମାନେ ସଦା କାଶୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଆନଂଦରୂପା ଜାଯଂତେ ତେନ କାଶ୍ଯାଂ ହି ଜଂତଵଃ
ଏହିପରି, କାଶୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଚରଣୌ ଵିଚରେତାଂଯୌ ଵିଶ୍ଵଭର୍ତୃ ପୁରୀ ଭୁଵି
ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କର ପାଦ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଏହି ସହରରେ ଚାଲିବ।
ଇହ ଶ୍ରୁତିମତାଂ ପୁଂସାଂ ଯାଭ୍ଯାଂ କାଶୀ ଶ୍ରୁତା ସକୃତ୍
ଏଠାରେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଶ୍ରୁତିସମ୍ପନ୍ନ ପୁରୁଷ, ସେମାନେ କାଶୀକୁ ଏକଥର ଶୁଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଯେନାନୁମନ୍ଯତେ ଚୈଷା କାଶୀ ସର୍ଵପ୍ରମାଣଭୂଃ ଯଯୈତଦ୍ଧୂର୍ଜଟେର୍ଧାମ ଧୃତଂ ସ୍ଵ ଵିଷଯୀକୃତମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏହି କାଶୀ, ସମସ୍ତ ନିୟମର ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବେ ଅଛି, ଏବଂ ଏହି ଜଟାଧାରୀଙ୍କ ନିବାସ ସ୍ଥାନ ଅପଣିଆ କରାଯାଇଛି—
ଵରଂ ତୃଣାନି ଧାନ୍ଯାନି ତାନି ଵାତ୍ଯାହତାନ୍ଯପି
ବାୟୁରେ ଉଡିଯାଇଥିବା ଘାସ ଓ ଧାନ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଭଲ—
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଚାଯୁଃ ପରାର୍ଧଦ୍ଵଯ ସଂମିତମ୍
ଆଜି ମୋର ଦୁଇ ପରାର୍ଧ ସମାନ ଆୟୁଷ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା—
ଅହୋ ମେ ଧର୍ମସଂପତ୍ତିରହୋମେ ଭାଗ୍ଯଗୌରଵମ୍
ହା, ମୋର ଧର୍ମର ସମ୍ପଦ! ହା, ମୋର ଭାଗ୍ୟର ମହତ୍ତ୍ୱ!
ଅଦ୍ଯ ମେ ସ୍ଵତପୋ ଵୃକ୍ଷୋ ମନୋରଥଫଲୈରଲମ୍
ଆଜି ମୋର ନିଜ ତପସ୍ୟାର ବୃକ୍ଷ ମନୋରଥର ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି—
ମଯା ଵ୍ଯଧାଯି ବହୁଧା ସୃଷ୍ଟିଃ ସୃଷ୍ଟିଂ ଵିତନ୍ଵତା 4.2.52.
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ସେଠି ସୃଷ୍ଟି ସଫଳ ହୋଇଛି—
ଇତି ହୃଷ୍ଟମନା ଵେଧା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ଖୁସି ହୃଦୟରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭଗବାନ୍ ବାରାଣସୀ ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ—
ଜଲାର୍ଦ୍ରାକ୍ଷତପାଣିଶ୍ଚ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୃଥିଵୀଭୁଜେ
ପାଣି ଓ ଚାଉଳରେ ଭିଜା ହାତରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା କହି—