ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଶୃଣ୍ଵନ୍ଯଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ଏହିପରି ହେଉ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ; ଏବେ ଆଉ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଣ।'
ଅସ୍ଯାଃ ସାନ୍ନିଧ୍ଯମତ୍ରାହଂ ନ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି କଦାଚନ
ମୁଁ ଏଠାରେ ମୋର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ କେବେ ବି ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।
ଵିମଲାଦିତ୍ଯ ଇତ୍ଯାଖ୍ଯା ଭକ୍ତାନାଂ ଵରଦା ସଦା
ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ସଦା ବିମଳାଦିତ୍ୟ ନାମରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ବୋଲି ପରିଚିତ ରହିବି।
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାନ୍ସୂର୍ଯସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ
ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ସ ଵିମଲାଦିତ୍ଯୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଶୁଭପ୍ରଦଃ
ଏହିପରି ବିମଳାଦିତ୍ୟ, ଶୁଭ ଦାତା, ବାରାଣସୀରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯଶ୍ଚୈତାଂ ଵିମଲାଦିତ୍ଯକଥାଂ ଵୈ ଶୃଣୁଯାନ୍ନରଃ 4.2.51.
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ବିମଳାଦିତ୍ୟଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣେ—
ଯମେଶଂ ଚ ଯମାଦିତ୍ଯଂ ଯମେନ ସ୍ଥାପିତଂ ନମନ୍ 4.2.51.
ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଯମେଶ୍ୱର, ଯାହାକୁ ଯମାଦିତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯାନିମାନ୍ପୁଣ୍ଯାନ୍ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସୂଚକାନ୍
ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଛି, ଶୁଣି—
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଗଭସ୍ତିମାଲିନିଗତେ କାଶୀଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହିନୀମ୍
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣମାଳା ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା କାଶୀ—
ନାଦ୍ଯାପ୍ଯାଯାଂତି ଯୋଗିନ୍ଯୋ ନାଦ୍ଯାପ୍ଯାଯାତି ତିଗ୍ମଗୁଃ
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୋଗିନୀମାନେ ଆସୁନାହାନ୍ତି, ତୀବ୍ର କିରଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେ ମଧ୍ୟ ଫେରିନାହାନ୍ତି।
କିମତ୍ର ଚିତ୍ରଂ ଯତ୍କାଶୀ ମଦୀଯମପିମାନସମ୍
ଏଥିରେ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, କାଶୀ ମୋ ମନକୁ ମଧ୍ୟ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
ଅଧାକ୍ଷିପମହଂ କାମଂ ତ୍ରିଜଗଜ୍ଜିତ୍ତ୍ଵରଂଦୃଶା
ମୁଁ ଚାହିଲେ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଜିତିପାରିଥାନ୍ତି।
କାଶୀପ୍ରଵୃତ୍ତିମନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ କଂ ଵା ପ୍ରହିଣୁଯାମିତଃ
କାଶୀରେ କ’ଣ ଘଟୁଛି ଜାଣିବାକୁ ଏଠାରୁ କାହାକୁ ପଠାଏବି?
ଇତ୍ଯାହୂଯ ଵିଧାତାରଂ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍
ଏହିପରି ଭାବି, ସେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଯୋଗିନ୍ଯଃ ପ୍ରେଷିତାଃ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରେଷିତୋଥ ସହସ୍ରଗୁଃ
ଯୋଗିନୀମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସହସ୍ରଗୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଯାଇଥିଲେ।
ସା ସମୁତ୍ସୁକଯେତ୍କାଶୀ ଲୋକେଶ ମମ ମାନସମ୍
ହେ ଲୋକନାଥ, କାଶୀ ମୋ ମନକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
ମଂଦରେତ୍ର ରତିର୍ମେ ନ ଭୃଶଂ ସୁଂଦରକଂଦରେ
ମୋର ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେତେ ସୁନ୍ଦର କନ୍ଦରାରେ ମିଳେନି।
ନା ବାଧିଷ୍ଟ ତଥା ମାଂ ସ ତାପୋ ହାଲାହଲୋଦ୍ଭଵଃ 4.2.52.
ହଳାହଳ ବିଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ସେ ମୋତେ ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ।
ଶୀତରଶ୍ମିଃ ଶିରଃସ୍ଥୋପି ଵର୍ଷନ୍ପୀଯୂଷସୀକରୈଃ
ଶୀତଳ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅମୃତ ଝରଣା ବର୍ଷା କରୁଛି।
ଵିଧେ ଵିଧେହି ମେ କାର୍ଯମାର୍ଯ ଧୁର୍ଯ ମହାମତେ
ହେ ବିଧାତା, ମୋର କାମ କର, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଦାୟିତ୍ୱବାହକ।
ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଵମେଵ ତଦ୍ଵେତ୍ସି କାଶୀ ତ୍ଯଜନକାରଣମ୍
ତୁମେଁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, କାଶୀ ଛାଡିବାର କାରଣ ତୁମେଁ ଜାଣ।
ଅଦ୍ଯୈଵ କିଂ ନ ଗଚ୍ଛେଯଂ କାଶୀଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ଵମାଯଯା
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୋ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆଜି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କାଶୀକୁ କାହିଁକି ଯିବିନାହିଁ?
ଵିଧେ ସର୍ଵଵିଧେଯାନି ତ୍ଵମେଵ ଵିଦଧାସି ଯତ୍
ହେ ବିଧାତା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେଁ ନିଜେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛ।
ଅରିଷ୍ଟଂ ଗଚ୍ଛ ପଂଥାସ୍ତେ ଶୁଭୋଦର୍କୋ ଭଵତ୍ଵଲମ୍
ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ଯାଅ, ତୁମର ପଥ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ।
ସିତହଂସରଥସ୍ତୂର୍ଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ଧଳା ହଂସରେ ଚଢ଼ି, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ବାରାଣସୀ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ହଂସଯାନଫଲଂ ମେଦ୍ଯ ଜାତଂ କାଶୀସମାଗମେ
ହଂସ ରଥର ଫଳ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା।
ଦୃଶି ଧାତୁରଭୂଦ୍ଯ ମଦୃଶୋ ପ୍ରାପ୍ଯ ସାନ୍ଵଯଃ
ତାହା ପାଇଁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ସେ ଧାତୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ବଂଶ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ସିଂଚତି ଯା ମଦ୍ଭିଃ ସ୍ଵାଭିଃ ସ୍ଵର୍ଗତରଂଗିଣୀ 4.2.52.
ସେ ନିଜେ ଏବଂ ମୋ ସହିତ, ନିଜ ଜଳରେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଦୀକୁ ସିଞ୍ଚନ କରେ।
ନିର୍ଵିଶଂତି ସଦା କାଶ୍ଯାଂ ଫଲାନ୍ଯାନଂଦଵଂତ୍ଯପି
ସେମାନେ ସଦା କାଶୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଆନଂଦରୂପା ଜାଯଂତେ ତେନ କାଶ୍ଯାଂ ହି ଜଂତଵଃ
ଏହିପରି, କାଶୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।