କୁଷ୍ଠରୋଗମଵାପ୍ଯୋଚ୍ଚୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦାରାନ୍ଗୃହଂ ଵସୁ
ସେ କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଜୀବନସଂଗିନୀ, ଘର ଏବଂ ଧନ ଛାଡି, ସେଠି ବସିଥିଲେ।
କରଵୀରୈର୍ଜପାଭିଶ୍ଚ ଗଂଧକୈଃ କିଂଶୁକୈଃ ଶୁଭୈଃ
କରବୀର, ଜପା, ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଭ କିଂଶୁକ ଫୁଲରେ,
ଵିଚିତ୍ରରଚନୈର୍ମାଲ୍ଯୈଃ ପାଟଲାଚଂପକୋଦ୍ଭଵୈଃ
ପାଟଳ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ନାନା ପ୍ରକାର ମାଳାରେ,
ଦେଵମୋହନଧୂପୈଶ୍ଚ ବହ୍ଵାମୋଦତତାଂବରୈଃ
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏମିତି ଧୂପ, ବହୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଲାଲ କପଡ଼ାରେ,
ଅର୍ଘଦାନୈଶ୍ଚ ଵିଧିଵତ୍ସୌରେଃ ସ୍ତୋତ୍ରଜପୈରପି
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ି,
ଉଵାଚ ଚ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଵିମଲାମଲଚେଷ୍ଟିତ 4.2.51.
ଏହିପରି ନିର୍ମଳ ଓ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବିମଳଙ୍କୁ, 'ତୁମେ କଣ ଦାନ ଚାହୁଁଛ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଆକର୍ଣ୍ଯ ଵିମଲଶ୍ଚେତ୍ଥମାଲାପଂ ରଶ୍ମିମାଲିନଃ ।। ପ୍ରଣତୋ ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ସଂପ୍ରହଷ୍ଟତନୂରୁହଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଭୂଷିତ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବିମଳ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ଶନୈର୍ଵିଜ୍ଞାପଯାଂଚକ୍ର ଏକଚକ୍ରରଥଂ ରଵିମ୍
ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକଚକ୍ର ରଥରେ ବସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ।
ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵନ୍ଯଦି ଦେଯୋ ଵରୋ ମମ
ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋତେ ଦୟା କରି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ—
ଅନ୍ଯେପି ରୋଗା ମା ସଂତୁ ମାସ୍ତୁ ତେଷାଂ ଦରିଦ୍ରତା
ଆଉ କୌଣସି ରୋଗ ନ ହେଉ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟ ନ ରହୁ।
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଶୃଣ୍ଵନ୍ଯଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ଏହିପରି ହେଉ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ; ଏବେ ଆଉ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଣ।'
ଅସ୍ଯାଃ ସାନ୍ନିଧ୍ଯମତ୍ରାହଂ ନ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି କଦାଚନ
ମୁଁ ଏଠାରେ ମୋର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ କେବେ ବି ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।
ଵିମଲାଦିତ୍ଯ ଇତ୍ଯାଖ୍ଯା ଭକ୍ତାନାଂ ଵରଦା ସଦା
ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ସଦା ବିମଳାଦିତ୍ୟ ନାମରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ବୋଲି ପରିଚିତ ରହିବି।
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାନ୍ସୂର୍ଯସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ
ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ସ ଵିମଲାଦିତ୍ଯୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଶୁଭପ୍ରଦଃ
ଏହିପରି ବିମଳାଦିତ୍ୟ, ଶୁଭ ଦାତା, ବାରାଣସୀରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯଶ୍ଚୈତାଂ ଵିମଲାଦିତ୍ଯକଥାଂ ଵୈ ଶୃଣୁଯାନ୍ନରଃ 4.2.51.
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ବିମଳାଦିତ୍ୟଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣେ—
ଯମେଶଂ ଚ ଯମାଦିତ୍ଯଂ ଯମେନ ସ୍ଥାପିତଂ ନମନ୍ 4.2.51.
ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଯମେଶ୍ୱର, ଯାହାକୁ ଯମାଦିତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯାନିମାନ୍ପୁଣ୍ଯାନ୍ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସୂଚକାନ୍
ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଛି, ଶୁଣି—
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଗଭସ୍ତିମାଲିନିଗତେ କାଶୀଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହିନୀମ୍
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣମାଳା ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା କାଶୀ—
ନାଦ୍ଯାପ୍ଯାଯାଂତି ଯୋଗିନ୍ଯୋ ନାଦ୍ଯାପ୍ଯାଯାତି ତିଗ୍ମଗୁଃ
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୋଗିନୀମାନେ ଆସୁନାହାନ୍ତି, ତୀବ୍ର କିରଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେ ମଧ୍ୟ ଫେରିନାହାନ୍ତି।
କିମତ୍ର ଚିତ୍ରଂ ଯତ୍କାଶୀ ମଦୀଯମପିମାନସମ୍
ଏଥିରେ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, କାଶୀ ମୋ ମନକୁ ମଧ୍ୟ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
ଅଧାକ୍ଷିପମହଂ କାମଂ ତ୍ରିଜଗଜ୍ଜିତ୍ତ୍ଵରଂଦୃଶା
ମୁଁ ଚାହିଲେ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଜିତିପାରିଥାନ୍ତି।
କାଶୀପ୍ରଵୃତ୍ତିମନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ କଂ ଵା ପ୍ରହିଣୁଯାମିତଃ
କାଶୀରେ କ’ଣ ଘଟୁଛି ଜାଣିବାକୁ ଏଠାରୁ କାହାକୁ ପଠାଏବି?
ଇତ୍ଯାହୂଯ ଵିଧାତାରଂ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍
ଏହିପରି ଭାବି, ସେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଯୋଗିନ୍ଯଃ ପ୍ରେଷିତାଃ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରେଷିତୋଥ ସହସ୍ରଗୁଃ
ଯୋଗିନୀମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସହସ୍ରଗୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଯାଇଥିଲେ।
ସା ସମୁତ୍ସୁକଯେତ୍କାଶୀ ଲୋକେଶ ମମ ମାନସମ୍
ହେ ଲୋକନାଥ, କାଶୀ ମୋ ମନକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
ମଂଦରେତ୍ର ରତିର୍ମେ ନ ଭୃଶଂ ସୁଂଦରକଂଦରେ
ମୋର ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେତେ ସୁନ୍ଦର କନ୍ଦରାରେ ମିଳେନି।
ନା ବାଧିଷ୍ଟ ତଥା ମାଂ ସ ତାପୋ ହାଲାହଲୋଦ୍ଭଵଃ 4.2.52.
ହଳାହଳ ବିଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ସେ ମୋତେ ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ।
ଶୀତରଶ୍ମିଃ ଶିରଃସ୍ଥୋପି ଵର୍ଷନ୍ପୀଯୂଷସୀକରୈଃ
ଶୀତଳ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅମୃତ ଝରଣା ବର୍ଷା କରୁଛି।
ଵିଧେ ଵିଧେହି ମେ କାର୍ଯମାର୍ଯ ଧୁର୍ଯ ମହାମତେ
ହେ ବିଧାତା, ମୋର କାମ କର, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଦାୟିତ୍ୱବାହକ।