ତତ୍ର ପାଦୋଦକେ ତୀର୍ଥେକୃତସର୍ଵୋଦକକ୍ରିଯଃ
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ଜଳକ୍ରିୟା କରି,
ଅଗସ୍ତେ ରଥସପ୍ତମ୍ଯାଂ ରଵିଵାରୋ ଯଦାପ୍ଯତେ
ହେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ରଥସପ୍ତମୀ ରବିବାର ଦିନରେ ପଡେ,
ସ୍ନାତ୍ଵୋଷସି ନରୋ ମୌନୀ କେଶଵାଦିତ୍ଯପୂଜନାତ୍
ସେଇ ଦିନ ସକାଳେ ସ୍ନାନ କରି, ନିରବ ରହି, କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ,
ଯଦ୍ଯଜ୍ଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ମଯା ସପ୍ତସୁ ଜନ୍ମସୁ
ମୋର ଏହି ଜନ୍ମରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସାତଟି ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଛି—
ଏତଜ୍ଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ଯଚ୍ଚ ଜନ୍ମାଂତରାର୍ଜିତମ୍
ଏହି ଜନ୍ମରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଏବଂ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ସଂଚିତ ପାପ,
ଇତି ସପ୍ତଵିଧଂ ପାପଂ ସ୍ନାନାନ୍ମେ ସପ୍ତସପ୍ତିକେ 4.2.51.
ଏହିପରି ସାତ ପ୍ରକାରର ପାପ, ମୋର ସାତଥର ସ୍ନାନରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ଏତନ୍ମଂତ୍ରତ୍ରଯଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ପାଦୋଦକେ ନରଃ
ଏହି ତିନିଟି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏବଂ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଏକ ମଣିଷ—
କେଶଵାଦିତ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶୃଣ୍ଵଞ୍ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ
ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣିଲେ—
ହରିକେଶଵନେ ରମ୍ଯେ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ବାରାଣସୀର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆନନ୍ଦମୟ ହରି-କେଶବ ଉଦ୍ୟାନରେ,
ଉଚ୍ଚଦେଶେଭଵତ୍ପୂର୍ଵଂ ଵିମଲୋ ନାମ ବାହୁଜଃ
ଏହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବେ ବହୁ ବାହୁ ଥିବା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି 'ବିମଳ' ନାମରେ ଥିଲେ।
କୁଷ୍ଠରୋଗମଵାପ୍ଯୋଚ୍ଚୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦାରାନ୍ଗୃହଂ ଵସୁ
ସେ କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଜୀବନସଂଗିନୀ, ଘର ଏବଂ ଧନ ଛାଡି, ସେଠି ବସିଥିଲେ।
କରଵୀରୈର୍ଜପାଭିଶ୍ଚ ଗଂଧକୈଃ କିଂଶୁକୈଃ ଶୁଭୈଃ
କରବୀର, ଜପା, ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଭ କିଂଶୁକ ଫୁଲରେ,
ଵିଚିତ୍ରରଚନୈର୍ମାଲ୍ଯୈଃ ପାଟଲାଚଂପକୋଦ୍ଭଵୈଃ
ପାଟଳ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ନାନା ପ୍ରକାର ମାଳାରେ,
ଦେଵମୋହନଧୂପୈଶ୍ଚ ବହ୍ଵାମୋଦତତାଂବରୈଃ
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏମିତି ଧୂପ, ବହୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଲାଲ କପଡ଼ାରେ,
ଅର୍ଘଦାନୈଶ୍ଚ ଵିଧିଵତ୍ସୌରେଃ ସ୍ତୋତ୍ରଜପୈରପି
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ି,
ଉଵାଚ ଚ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଵିମଲାମଲଚେଷ୍ଟିତ 4.2.51.
ଏହିପରି ନିର୍ମଳ ଓ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବିମଳଙ୍କୁ, 'ତୁମେ କଣ ଦାନ ଚାହୁଁଛ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଆକର୍ଣ୍ଯ ଵିମଲଶ୍ଚେତ୍ଥମାଲାପଂ ରଶ୍ମିମାଲିନଃ ।। ପ୍ରଣତୋ ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ସଂପ୍ରହଷ୍ଟତନୂରୁହଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଭୂଷିତ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବିମଳ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ଶନୈର୍ଵିଜ୍ଞାପଯାଂଚକ୍ର ଏକଚକ୍ରରଥଂ ରଵିମ୍
ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକଚକ୍ର ରଥରେ ବସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ।
ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵନ୍ଯଦି ଦେଯୋ ଵରୋ ମମ
ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋତେ ଦୟା କରି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ—
ଅନ୍ଯେପି ରୋଗା ମା ସଂତୁ ମାସ୍ତୁ ତେଷାଂ ଦରିଦ୍ରତା
ଆଉ କୌଣସି ରୋଗ ନ ହେଉ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟ ନ ରହୁ।
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଶୃଣ୍ଵନ୍ଯଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ଏହିପରି ହେଉ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ; ଏବେ ଆଉ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଣ।'
ଅସ୍ଯାଃ ସାନ୍ନିଧ୍ଯମତ୍ରାହଂ ନ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି କଦାଚନ
ମୁଁ ଏଠାରେ ମୋର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ କେବେ ବି ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।
ଵିମଲାଦିତ୍ଯ ଇତ୍ଯାଖ୍ଯା ଭକ୍ତାନାଂ ଵରଦା ସଦା
ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ସଦା ବିମଳାଦିତ୍ୟ ନାମରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ବୋଲି ପରିଚିତ ରହିବି।
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାନ୍ସୂର୍ଯସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ
ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ସ ଵିମଲାଦିତ୍ଯୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଶୁଭପ୍ରଦଃ
ଏହିପରି ବିମଳାଦିତ୍ୟ, ଶୁଭ ଦାତା, ବାରାଣସୀରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯଶ୍ଚୈତାଂ ଵିମଲାଦିତ୍ଯକଥାଂ ଵୈ ଶୃଣୁଯାନ୍ନରଃ 4.2.51.
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ବିମଳାଦିତ୍ୟଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣେ—
ଯମେଶଂ ଚ ଯମାଦିତ୍ଯଂ ଯମେନ ସ୍ଥାପିତଂ ନମନ୍ 4.2.51.
ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଯମେଶ୍ୱର, ଯାହାକୁ ଯମାଦିତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯାନିମାନ୍ପୁଣ୍ଯାନ୍ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସୂଚକାନ୍
ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଛି, ଶୁଣି—
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଗଭସ୍ତିମାଲିନିଗତେ କାଶୀଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହିନୀମ୍
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣମାଳା ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା କାଶୀ—
ନାଦ୍ଯାପ୍ଯାଯାଂତି ଯୋଗିନ୍ଯୋ ନାଦ୍ଯାପ୍ଯାଯାତି ତିଗ୍ମଗୁଃ
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୋଗିନୀମାନେ ଆସୁନାହାନ୍ତି, ତୀବ୍ର କିରଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେ ମଧ୍ୟ ଫେରିନାହାନ୍ତି।